บทที่ 65 กินเนื้อ

เจียงหนิงและเสี่ยวเถาจ้องมองเนื้อชิ้นนั้นตาเป็นมัน “ท่านปู่เจ็ด เนื้อชิ้นนี้ท่านยังจะกินอยู่หรือไม่ขอรับ?”

ปู่เจ็ดถลึงตามองเจียงหนิงอย่างไม่สบอารมณ์ “กิน กิน กิน เจ้ารู้จักแต่กิน ร่างกายสูงใหญ่เสียเปล่า สู้หนูเหมียวก็ไม่ได้ นางยังรู้ความกว่าเจ้าตั้งเยอะ”

เจียงหนิงลูบหัวตัวเองอย่างไม่ยอมรับ เสี่ยวเถาเห็นแล้วสงสารจึงเข้าคล้องแขนเขาไว้

ลูกชายคนโตของปู่เจ็ดกล่าวด้วยความกังวล “ท่านพ่อ หนูเหมียวจะไม่ไปอาละวาดที่บ้านอารองของนางหรอกนะ!”

“ไม่หรอก ยัยหนูนั่นไม่ได้ใจร้อนถึงเพียงนั้น”

“ท่านปู่เจ็ด ข้าคิดว่าอาเหมียวคงไม่สนใจเนื้อชิ้นนั้นหรอกเจ้าค่ะ อีกอย่างช่วงนี้บ้านนางก็ได้กินเนื้อทุกวัน อีกทั้งนั่นก็เป็นเพียงเนื้อกวางโรชิ้นเดียว นางคงไม่เก็บมาใส่ใจ และยิ่งไม่ไปทวงคืนแน่” เสี่ยวเถากล่าวเสียงเบา

เจียงหนิงเอ่ยเสริม “นางก็ต้องไม่สนใจอยู่แล้ว ใครใช้ให้นางมีเงินล่ะ? เจ้าไม่ได้สังเกตเสื้อผ้าในมือนางเมื่อครู่หรือ นั่นน่ะผ้าเนื้อดีเชียว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของใหม่ แถมคราวนี้ขายผักป่า นางคงได้เงินมาอีกก้อนโต ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย หลังบ้านนางยังเลี้ยงไก่ป่าไว้อีกหลายตัว จะฆ่ากินเมื่อไหร่ก็ได้กินเนื้อแล้ว”

ความริษยาของสองสามีภรรยาคู่นี้แทบจะล้นทะลักออกมา

“นางมีเงิน มีความสามารถในการหาเงิน นั่นเป็นเรื่องของนาง เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า?” ปู่เจ็ดถลึงตาใส่สองสามีภรรยาอย่างแรง แม้แต่ข้าวเย็นก็ไม่ยอมให้ทั้งสองได้ร่วมโต๊ะ

เจียงเหมียวได้รับเสื้อผ้าแล้วก็กลับบ้าน นางไม่ได้ไปหาย่าเจียงเพื่อทวงเนื้อชิ้นนั้นคืน ไม่ใช่เพราะนางใจกว้างอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าไม่คุ้มที่จะเอาเวลามาโกรธเคืองคนพวกนั้นเพียงเพื่อเนื้อชิ้นเดียว สู้เอาเวลาไปทำงานและหาเงินเสียดีกว่า

“หนูเหมียว อยู่บ้านหรือไม่?”

หลังจากฟ้ามืด พรานหูและหูเส้าอันจึงกลับมาจากตำบล “หนูเหมียว หมีตัวนั้นขายได้เงินทั้งหมดห้าร้อยตำลึง นี่คือสามร้อยตำลึงส่วนของเจ้า”

“ตกลงกันไว้ว่าจะแบ่งคนละครึ่งไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

พรานหูโบกมืออย่างเหนื่อยล้า “หมีตัวนี้แต่เดิมควรเป็นเรื่องของพวกเจ้า พวกเจ้ามีน้ำใจแบ่งให้เราส่วนหนึ่ง พวกเราก็ไม่ควรเอาเปรียบพวกเจ้า สองร้อยตำลึงนั่นก็เพียงพอให้พวกเราอยู่สุขสบายไปได้สองปีแล้ว”

หูเส้าอันแม้จะรู้สึกเสียดายห้าสิบตำลึงที่ต้องสละไป แต่พอนึกถึงว่าเที่ยวนี้พวกเขาได้เงินมากกว่าที่คิด ก็พลอยโล่งใจ

ปกติแล้วหมีดำหนึ่งตัวขายได้มากที่สุดเพียงหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึง ถือว่าพวกเขาโชคดีนัก “น้องเหมียว วันนี้ข้ากับท่านพ่อเจอลูกค้ากระเป๋าหนักเข้า หากเป็นยามปกติ ข้ากับท่านพ่อคงได้เงินเพียงหนึ่งร้อยตำลึงเท่านั้น ถือว่าพวกเราไม่ขาดทุน อีกอย่างวันนี้ก็อาศัยเจ้าถึงรักษาชีวิตข้ากับท่านพ่อไว้ได้ เงินพวกนี้เจ้าควรรับไว้เถิด”

“งั้นข้าก็ไม่เกรงใจนะ ต่อไปหากมีงานต้องร่วมมือกันอีก ห้ามเกรงใจกันแบบครั้งนี้อีกเล่า”

พรานหูโบกมือ “ค่อยว่ากันคราวหน้าเถิด”

หูเส้าอันลูบท้องพลางอดไม่ได้ที่จะหันกลับมา “น้องเหมียว ข้ากับท่านพ่อไปก่อนนะ บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี หมั่นดูแลพักผ่อนให้มาก”

เจียงเหมียวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

พรานหูพลันนึกบางอย่างขึ้นได้จึงหยุดฝีเท้าลง “ตอนพวกเราอยู่ที่ตำบล ได้ยินข่าวมาว่าเจ้าหล่ายซานนั่นถูกพบศพแล้ว ทว่าเหลือเพียงซากโครงกระดูกครึ่งร่าง บนร่างเต็มไปด้วยรอยสัตว์ป่ากัดแทะ คาดว่าคงเพราะตอนเดินไปไม่ระวังจึงพลัดตกหุบเขาลึก และถูกสัตว์ป่าบนเขากัดกิน จวบจนวันนี้มีคนไปพบเข้า เรื่องนี้ทางการได้รับทราบแล้ว คาดว่าช่วงเวลาสั้นๆ นี้พวกเขาน่าจะยังไม่มาหาเรื่อง แต่พวกคนพาลที่หากินในทางแบบนั้นยิ่งไม่ค่อยรู้จักกาลเทศะ เวลาพวกเจ้าออกไปไหนมาไหนจึงต้องระวังให้ดี”

“ศพถูกพบแล้วหรือเจ้าคะ?”

เจียงเหมียวอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อรู้ตัวว่าแสดงอาการมากเกินไปจึงรีบแก้ต่าง “พบแล้วก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นในใจข้าคงกังวลเรื่องนี้ไม่หาย โชคดีนักที่พบศพแล้ว”

สีหน้าของลั่วถิงเย่ไม่ปรากฏร่องรอยของความแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว