บทที่ 66 แย่งชิงเนื้อ ความริษยา

ผู้ใหญ่บ้านเจียงย่อมไม่เห็นด้วยกับการให้คนจำนวนมากทำธุรกิจตามเจียงเหมียว อีกอย่างธุรกิจขุดผักป่าก็มิได้ยั่งยืน ใครๆ ต่างก็รู้ว่าอีกไม่นานผักป่าบนเขาก็คงจะหมดแล้ว สิ่งที่สำคัญกว่าคือผลผลิตในไร่นาต่างหาก

“เรื่องเมื่อวานข้าได้ยินมาหมดแล้ว การที่ย่าเจ้ามาเอาเนื้อของพวกเจ้าไปนั้นไม่ถูกต้องจริงๆ ข้าได้ว่ากล่าวสั่งสอนนางไปแล้ว แต่ในเมื่อเรื่องเกิดไปแล้ว พวกเจ้าก็ควรปล่อยวาง อย่าไปมีเรื่องมีราวกับคนบ้านนั้นเลย” ผู้ใหญ่บ้านเจียงทำหน้าขรึมพลางตำหนิเจียงเหมียว

“ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน เดิมทีข้ามิได้คิดจะไปหาเรื่องพวกนางเสียหน่อย ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าเรื่องนี้ท่านย่ายังทำไม่ถูกต้อง หากต้องการเนื้อก็ควรบอกกล่าวพวกเราล่วงหน้า เมื่อวานนี้หากข้ามิได้ไปบ้านปู่เก้าพอดี ปู่เจ็ดคงจะยกเนื้อชิ้นนั้นให้ข้าไปแล้ว หากคนนอกรู้เข้า คงได้เข้าใจผิดว่าข้าไปแย่งเนื้อปู่เจ็ดมาเป็นแน่”

สีหน้าผู้ใหญ่บ้านเจียงดูย่ำแย่ลงเล็กน้อย เขาเพิ่งทราบเรื่องนี้ตอนไปเยี่ยมเยียนบ้านปู่ทั้งสองเมื่อคืน ตอนนั้นยังรู้สึกเหลือเชื่อ คนเป็นย่าถึงกับมาแย่งเนื้อหลานชายหลานสาว หากข่าวแพร่ออกไปคงดูไม่จืดแน่!

แต่พอคิดดูให้ดี ยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ทุกบ้านต่างใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาลมานานโข การที่นางทำเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ อีกอย่างครอบครัวหนูเหมียวเองก็มิได้ขาดแคลนเนื้อ รอบนี้ออกไปขุดผักป่าคงได้เงินมาไม่น้อย

“จริงสิ สองวันนี้มีคนหลายคนมาฟ้องข้าว่าเจ้าแอบถางที่ดินข้างบ้านหมายจะปลูกผัก”

เจียงเหมียวถึงกับพูดไม่ออก “ข้าเพียงแต่ลองวัดขนาดดูเท่านั้น ยังมิได้ลงมือขุดด้วยซ้ำ แบบนี้ก็มิได้หรือเจ้าคะ?”

นางรู้สึกฉงนใจนัก เหตุใดคนทั้งหมู่บ้านถึงได้ว่างงานนักหนา ถึงได้พากันจ้องจับผิดแต่บ้านของนาง?

“ตามหลักแล้ว การที่เจ้าจะหาที่ดินข้างบ้านมาปลูกผักนั้นมิใช่ปัญหาอะไร หมู่บ้านเราก็มีหลายบ้านทำเช่นนี้ ตราบใดที่มิมีใครมาคอยนินทาว่าร้ายก็ไม่มีปัญหา แต่ช่วงนี้บ้านเจ้าหาเงินได้มิใช่หรือ? คนที่เกิดริษยาก็ย่อมมากขึ้น คนที่มาฟ้องข้าก็เยอะ ข้าเองก็ลำบากใจ หากผักที่บ้านเจ้าไม่พอกินจริงๆ ก็ไปเอาที่บ้านข้าเถิด”

ผักเพียงไม่กี่ต้น บ้านเขายังพอแบ่งให้ได้ ผู้ใหญ่บ้านเจียงเองก็ไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้มารบกวนจนเขาต้องปวดหัว

“ท่านลุง อาเหมียวมิได้ตั้งใจจะสร้างความเดือดร้อนให้ท่านเลย” เจียงเชียนถือไม้เท้าเดินเข้ามาสมทบ “แต่ในเมื่อมีคนโวยวายเช่นนี้ หากหมู่บ้านมิให้คำอธิบายที่ชัดเจน เกรงว่าคนเหล่านั้นคงเกิดความไม่พอใจ พอดีกับที่ข้าและอาเหมียวปรึกษากันว่าอยากจะปลูกผัก สู้ให้เราซื้อที่ดินบริเวณรอบๆ บ้านนี้เลยดีหรือไม่ เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าจะได้ปลูกธัญพืชด้วย ข้าเองก็ยังพอจะช่วยดูแลได้บ้าง”

ผู้ใหญ่บ้านเจียงถามอย่างประหลาดใจ “เจ้าจะซื้อที่ดินบริเวณรอบบ้านทั้งหมดเลยหรือ?”

“มิได้ซื้อเยอะขนาดนั้น ขอซื้อเพียงไม่กี่แปลงใกล้บ้านเอาไว้ปลูกผักหรือปลูกธัญพืชเล็กน้อย พอได้ช่วยจุนเจือกันไปบ้าง” ที่ดินไม่กี่แปลงนั้นรวมแล้วก็แค่สองสามหมู่ หากดูแลให้ดี ทั้งปีก็พอกินพอใช้แล้ว

“เช่นนั้นก็ย่อมได้ แต่บ้านเจ้ามีเงินมากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

เจียงเชียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ช่วงนี้ข้าเขียนบทความสองชิ้น ได้เงินมาบ้างเล็กน้อยขอรับ”

ผู้ใหญ่บ้านเจียงลืมไปสนิทว่าเจียงเชียนนั้น นอกจากจะเขียนอักษรได้งดงามแล้ว บทความยังถือเป็นชั้นยอด เคยได้รับคำชมจากอาจารย์ในอำเภอ ทั้งยังได้ยินมาว่าบทความของเขายังเข้าตาขุนนางท่านหนึ่งด้วย หากมิใช่เพราะขาทั้งสองข้างพิการไปเสียก่อน ป่านนี้อาจได้เป็นถึงขุนนางใหญ่โตไปแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านเจียงถึงกับจุกอก ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าตนเองเป็นห่วงผิดคนเสียแล้ว น้องสาวมีความสามารถ พี่ชายก็มีสติปัญญาเป็นเลิศ ที่ไหนจะต้องให้เขามาคอยเป็นห่วงเป็นใย

“ถ้าเช่นนั้น เย็นนี้ก็มาที่บ้านข้าเพื่อทำเรื่องซื้อขายที่ดินเถิด ถือโอกาสปลูกผักเสียตอนนี้ จะได้เก็บไว้ในห้องใต้ดิน ถึงหน้าหนาวจะได้มีผักกิน”

“ขอรับ” เจียงเชียนกล่าวพร้อมกับแย้มยิ้มส่งผู้ใหญ่บ้านเจียงกลับไป

เจียงเหมียวกล่าวลาพี่ชายแล้วจึงขึ้นเขาไป เมื่อถึงบนเขา คนทั้งสิบก็แบ่งกันเป็นสองกลุ่มเพื่อแยกย้ายกันไปขุดผักป่า

ลั่วถิงเย่เห็นเจียงเหมียวดูไม่สบอารมณ์ จึงนำหญ้าหางสุนัขในมือมาเขี่ยที่ปลายจมูกของนาง

“น่ารำคาญนัก!”

“มีอะไรให้ต้องโมโหกัน? เมื่อก่อนตอนที่พวกเจ้ายังยากจนข้นแค้น คนเหล่านั้นก็พากันแอบหัวเราะเยาะลับหลัง ตอนนี้ชีวิตของพวกเจ้าดีขึ้นแล้ว พวกเขาก็ย่อมเกิดความริษยาเป็นธรรมดา”