บทที่ 67 ทำไมคนทำอาหารถึงเป็นคุณ

“ข้าไม่ใช่พยาธิในท้องเขาเสียหน่อย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาไปที่ไหน?”

แม้จะพูดออกไปเช่นนั้น แต่ในใจของเจียงเหมียวก็อดเป็นห่วงลั่วถิงเย่ไม่ได้ เจ้าหมอนั่นคงไม่โกรธจนไม่ยอมกลับมาหรอกนะ?

ไม่กลับก็ไม่ต้องกลับ ใครสนกันล่ะ

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูท่าว่าทั้งสองคนคงจะงอนกันอยู่

เจียงเชียนรู้สึกปวดหัวขึ้นมาวูบหนึ่ง “อาเหมียว พี่เคยบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่า พี่ลั่วคนนั้น วันหน้าย่อมต้องกลับไปยังบ้านของเขา บ้านของเขานั้นซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งยังพัวพันกับเรื่องราวมากมาย หากไม่ระวังเพียงนิด อาจถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด ขาของพี่ก็เพราะไปพัวพันกับเรื่องเหล่านี้ถึงได้พิการ พี่ไม่อยากให้เจ้าต้องมีจุดจบเช่นนั้น”

นานครั้งเจียงเชียนถึงจะใช้น้ำเสียงจริงจังเช่นนี้

เจียงเหมียวทั้งน้อยใจทั้งอาลัยอาวรณ์ “แต่ข้าไม่อยากให้เขาไป เขาก็อยู่ที่นี่อย่างมีความสุขดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”

เจียงเชียนเห็นน้องสาวร้องไห้ก็ไม่ได้ปลอบประโลม “ที่นี่จะดีแค่ไหนก็ไม่ใช่บ้านของเขา อีกอย่างหากเขาไม่กลับไป คนจะต้องตายอีกมากมาย รวมถึงเจ้าและพี่ด้วย”

ใบหน้าของเจียงเหมียวซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นเทาประหนึ่งใบไม้ที่ร่วงหล่นกลางลมฤดูใบไม้ร่วง

เจียงเชียนทิ้งให้น้องสาวขบคิดอยู่ลำพัง ส่วนตนเองเดินตรงไปยังห้องครัว

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ลั่วถิงเย่กลับมาถึงบ้านก็ต้องประหลาดใจที่เห็นเจียงเชียนกำลังทำอาหารอยู่ จึงเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที “วันนี้ทำไมเจ้าถึงมาเข้าครัวเองเล่า?”

เจียงเชียนหันกลับมาด้วยความแปลกใจ “ฝ่า… พี่ลั่ว ท่านไปที่ใดมาหรือขอรับ?”

ลั่วถิงเย่ไพล่มือไว้ด้านหลัง “ไม่มีอะไร ข้าก็แค่เดินเล่นอยู่แถวนี้”

“ถ้าเช่นนั้นท่านกลับไปพักที่ห้องก่อนเถิด อาหารอีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” เจียงเชียนกล่าวพลางโยนผักที่เด็ดเสร็จแล้วลงในหม้อ

ความกังวลของลั่วถิงเย่ยิ่งทวีคูณ เขาเริ่มสงสารกระเพาะของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย

“เจ้าไม่เป็นไรนะ!”

“ข้าก็สบายดีนี่ขอรับ!” เจียงเชียนตอบด้วยความงุนงง

ลั่วถิงเย่ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ ปกติดีๆ อยู่แท้ๆ เหตุใดถึงสลับบทบาทกันได้ คนที่ควรทำอาหารกลับไม่ทำ ส่วนคนที่ไม่ควรทำกลับกำลังเรียนรู้อยู่

เจียงเหมียวกำลังทำการบ้านอย่างตั้งใจ จนกระทั่งลั่วถิงเย่มาตอนไหน หรือจากไปเมื่อใด นางยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

หลังจากทำการบ้านเสร็จ นางบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าข้างกายมีผลไม้สีแดงสดวางเรียงรายอยู่เจ็ดแปดลูก

ในใจรู้สึกแปลกประหลาด ผลไม้พวกนี้มาจากที่ใดกัน?

ลั่วถิงเย่ปรากฏตัวขึ้นที่นอกหน้าต่างกะทันหัน เจียงเหมียวนึกถึงคำกำชับของพี่ชายขึ้นมาได้ สีหน้าจึงเย็นชาลงในทันที แต่ครั้นคิดอีกทีก็รู้สึกว่าทำเช่นนี้ดูไม่สุภาพเท่าไรนัก “ท่านมาทำอะไรตรงนี้? ผลไม้พวกนี้ท่านเอามาให้หรือ?”

“ในป่ายังมีให้เห็นอีกไม่น้อย แต่ดูเหมือนแถวนั้นจะมีร่องรอยของฝูงหมาป่า ข้าเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก”

รู้อยู่แก่ใจว่ามีฝูงหมาป่าแต่ก็ยังกล้าเข้าไปใกล้ ความใจกล้านี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

แค่เคยเจอหมีดำครั้งหนึ่งก็ทำเอาเจียงเหมียวขวัญหายหมดแล้ว นี่ได้ยินว่าฝูงหมาป่าดุร้ายยิ่งกว่าหมีดำเสียอีกหรือ?

หากเป็นคนทั่วไปถ้าเจอฝูงหมาป่าเข้า คงแทบไม่เหลือซาก แต่ลั่วถิงเย่กลับดีเหลือเกิน ทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความใจเด็ดนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้เลย

เจียงเหมียวอดสงสัยไม่ได้ว่า สตรีเช่นไรกันนะถึงจะคู่ควรมายืนเคียงข้างเขาได้?

ขณะที่เจียงเหมียวกำลังฟุ้งซ่าน ลั่วถิงเย่กลับมองไปทางห้องครัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พี่ชายเจ้าเป็นอะไรไป?”

เจียงเหมียวชะงักไปเล็กน้อย นางเปิดหน้าต่างแล้วชะโงกหน้าออกไป “พี่ชายข้าเป็นอะไรไปหรือ?”

ลั่วถิงเย่ชี้ไปทางทิศของห้องครัว “เจ้าไม่ได้กลิ่นไหม้โชยมาหรืออย่างไร”

ครู่ต่อมา เจียงเชียนยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างเตา “เอ่อ… ข้าคุมไฟไม่ดีเอง มัวแต่อ่านหนังสือเพลิน เดี๋ยวข้าเริ่มใหม่นะ”

ลั่วถิงเย่และเจียงเหมียวเบิกตากว้าง