บทที่ 68 แย่ขนาดนั้นเลยหรือ?

หมอหลัวจ้องมองเขาอย่างพิจารณา "แต่ข้าว่าท่านควรเปลี่ยนโฉมเสียหน่อยเถิด แม่หนูนั่นเห็นหน้าท่านก็วิ่งหนีแล้ว หากท่านยังปรากฏตัวในสภาพนี้ ข้าเกรงว่านางคงเห็นแต่ไกลก็วิ่งเตลิดไปเสียก่อน"

ผู้กองหวงลูบเคราดกหนาของตนอย่างไม่มั่นใจนัก "ข้าดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือ?"

หมอหลัวกระตุกมุมปาก

ผู้กองหวง: …ก่อนหน้านี้ยังมั่นใจนักหนาอยู่เลย

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนอย่างรวดเร็ว เนื่องจากทราบกันดีว่าปีนี้หมู่บ้านของพวกเขาถูกเกณฑ์ไปใช้แรงงานอีกครั้ง ทุกครัวเรือนจึงเตรียมตัวกันไว้แต่เนิ่นๆ หลายบ้านให้ผู้ชายที่จะต้องไปรับใช้แรงงานพักผ่อนอยู่แต่ในบ้าน เพื่อให้ร่างกายพร้อมก่อนออกเดินทาง ครั้นถึงวันกำหนด ทุกคนจึงต่างพากันสะพายย่ามมาพบกันที่หน้าหมู่บ้านตั้งแต่เช้ามืด

พอได้เวลา ก็จะมีเจ้าหน้าที่ทางการมานำตัวพวกเขาไปยังสถานที่ที่ต้องซ่อมแซมเพื่อใช้แรงงาน

หลี่เพ่ยหลานไม่มีเงินจ่ายค่าละเว้นการใช้แรงงานให้เจียงหย่งกั๋ว เจียงหย่งกั๋วไม่ยอมลดละ โวยวายอยู่ที่บ้านอยู่หลายวัน สุดท้ายหลี่เพ่ยหลานก็หนีกลับบ้านเดิม วันต่อมาพี่น้องฝ่ายชายของนางก็บุกมา แล้วรุมซ้อมเจียงหย่งกั๋วเสียยกใหญ่

เจียงหย่งกั๋วได้แต่โกรธจนหน้าเขียวแต่ไม่กล้าหือ วันรุ่งขึ้นจึงรีบไปรับหลี่เพ่ยหลานกลับมา โดยไม่กล้าปริปากเรื่องเงินค่าละเว้นการใช้แรงงานอีกเลย

เขาเคยคิดไม่ซื่อแอบมาที่บ้านสกุลเจียงอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ถูกเจียงเหมียวกับลั่วถิงเย่ใช้เป็นที่ซ้อมมือจนเข็ดขยาดไปเอง เจียงหย่งกั๋วได้รับบทเรียนจึงไม่กล้ามาตอแยอีก

ผู้ใหญ่บ้านเจียง ปู่เจ็ด และผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในหมู่บ้านมายืนส่งคนหนุ่มที่หน้าหมู่บ้านเพื่อเป็นกำลังใจ กำชับให้ทุกคนคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน หากมีเรื่องอันใดให้รีบส่งคนกลับมาแจ้งข่าว

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ทางการที่ถูกส่งมาก็เดินทางมาถึง พวกเขาดุด่าเพียงไม่กี่คำก็นำตัวทุกคนออกเดินทางไปอย่างยิ่งใหญ่ มองจากระยะไกลแล้วดูโอ่อ่ามิใช่น้อย

เจียงเหมียวและลั่วถิงเย่มองส่งพวกเขาจากระยะไกล "นั่นไม่ใช่ทางไปตำบลหยางหลิ่ว แต่ดูเหมือนทางไปตำบลไป๋หม่ากวนมากกว่า"

ลั่วถิงเย่พยักหน้า ซุนหมิงส่งข่าวกลับมาว่าการเกณฑ์แรงงานที่ตำบลหยางหลิ่วเป็นเรื่องเท็จ เพราะตำบลไป๋หม่ากวนเป็นบ้านเกิดของฮูหยินนายอำเภอ และนายอำเภอก็มีทรัพย์สินอยู่ทางนั้นไม่น้อย เขาจึงอ้างเรื่องการเกณฑ์แรงงานเพื่อสั่งให้คนจากตำบลหยางหลิ่วไปซ่อมแซมตำบลไป๋หม่ากวนแทน กล่าวได้ว่าความมั่งคั่งของตำบลไป๋หม่ากวนล้วนมาจากการสูบเลือดสูบเนื้อของตำบลหยางหลิ่วทั้งสิ้น

ลั่วถิงเย่ตบสะโพกม้าสีแดงตัวน้อย เจียงเหมียวรีบดึงบังเหียนอย่างตื่นตระหนก

"ลั่วถิงเย่ ท่านจงใจแกล้งข้านี่!"

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากเจียงเหมียวจะเรียนขับรถม้าจนคล่องแล้ว นางยังพยายามฝึกขี่ม้าด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วหรืออย่างไร ม้าน้อยถึงดูไม่อยากให้ขี่และคอยแต่จะเล่นแง่ใส่ตลอด หลังจากฝึกขี่ม้ามาหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดเจียงเหมียวก็สามารถนั่งบนหลังม้าได้อย่างมั่นคงไม่ร่วงหล่นลงมา และบังคับให้มันเดินได้บ้างแล้ว แต่ทุกครั้งที่เร่งความเร็ว ร่างกายของนางก็จะโคลงเคลงจนควบคุมไม่อยู่

เจียงเหมียวรู้สึกว่าตัวเองช่างทึ่มนัก เรื่องขี่ม้าที่ง่ายดายเพียงนี้เธอกลับเรียนรู้ไม่ได้ ลั่วถิงเย่เมื่อทราบความคิดของนางก็ได้แต่กระตุกมุมปาก ย้อนนึกไปว่าตอนนั้นที่ตนเรียนขี่ม้า ใช้เวลาไปนานเท่าใดกันนะ?

หนึ่งเดือน?

ตอนลั่วถิงเย่หัดขี่ม้าเขามีอายุเพียงเจ็ดขวบ การใช้เวลาฝึกหนึ่งเดือนนั้นถือเป็นเรื่องปกติ แต่เจียงเหมียวเป็นสาวเต็มตัวแล้ว แท้ๆ กลับฝึกมาหลายวันยังขี่ไม่ได้ ก็สมควรจะเรียกว่าทึ่มอยู่หน่อยๆ จริงนั่นแหละ

"วันนี้ฝึกพอเท่านี้ก่อนเถิด ใจร้อนไปก็ไม่เกิดผล อีกเดี๋ยวพวกเรายังนัดพรานหูไปล่าสัตว์บนเขามิใช่หรือ?"

แววตาของเจียงเหมียวทอประกายตื่นเต้นขึ้นมาทันที "จริงด้วย พวกเรารีบกลับบ้านกันเถิด"

ท่าทีเช่นนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของลั่วถิงเย่ เขาก็รับรู้ได้ว่านางต้องมีแผนการอะไรแน่

แต่คิดว่าคงเป็นเรื่องดี เขาจึงอดทนเดินตามเจียงเหมียวกลับบ้าน และติดตามนางมาจนถึงตีนเขา

เจียงเหมียวรีบถามทันทีที่ไปถึง "ท่านอาหู สิ่งที่ข้าให้ท่านช่วยเตรียมให้ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?"

พรานหูยิ้มอย่างรู้กัน เขาหยิบคันธนูยาวออกมาจากด้านหลัง คันธนูถูกห่อหุ้มด้วยผ้าสีดำ เมื่อเปิดออกดูยังเห็นประกายความเงางามของน้ำมันที่เคลือบไว้

"เพิ่งทำเสร็จเมื่อวาน เห็นเจ้าเร่งใช้นักเลยรีบนำมาให้ ลองดูซิว่าชอบหรือไม่"