บทที่ 69 หนีไม่พ้น

กวางตัวหนึ่งถูกยิงทะลุคอหอยล้มฟุบลงกับพื้นทันที เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด ไม่นานก็สิ้นใจ ส่วนกวางอีกตัวถูกยิงเข้าที่ตัวแต่ไม่โดนจุดสำคัญ มันจึงกำลังดิ้นรนพยายามหนี

“แย่แล้ว มันจะหนีไป!” เจียงเหมียวร้องเสียงหลง นึกเสียดายว่าเนื้อที่กำลังจะเข้าปากแท้ๆ ดันจะบินหนีไปเสียแล้ว

“หนีไม่พ้นหรอก” สิ้นเสียงของลั่วถิงเย่ เขาก็ยิงซ้ำเข้าที่คอหอยของมันอย่างแม่นยำ

พรานหูรู้สึกตื่นตะลึง ตอนแรกเขานึกว่าจะยิงโดนกวางตัวนั้นอย่างแน่นอน แต่ใครจะไปคิดว่ากลับไม่โดนจุดสำคัญ ตอนที่กำลังคิดว่ากวางป่าคงหนีไปได้แน่แล้ว ไม่คาดว่าลั่วถิงเย่จะยิงเสริมขึ้นมาอีกดอกหนึ่ง

เจียงเหมียวรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหา

พรานหูยิ้มเจื่อนที่มุมปาก “คลื่นลูกหลังไล่คลื่นลูกหน้าจริงๆ ตอนข้ายังหนุ่มยังแน่น ฝีมือยังไม่แม่นยำขนาดเจ้าเลย”

ลั่วถิงเย่กล่าวอย่างถ่อมตัว “ท่านอาหูพูดเกินไปแล้วขอรับ ข้าก็แค่โชคดีเท่านั้น อีกอย่างหากไม่ได้คันธนูที่ท่านช่วยหาคนมาทำให้ ข้าคงไม่มีทางยิงได้แม่นยำถึงเพียงนี้ พูดไปแล้วก็ถือเป็นโชคของข้าแท้ๆ”

พรานหูหัวเราะร่า “เป็นเพราะเจ้าเก่งเองต่างหาก ก่อนหน้านี้เจ้ายังใช้ก้อนหินขว้างโดนสัตว์ป่าได้เลย พอมีคันธนูนี้ก็เหมือนเสือติดปีก แต่ว่า… วิชาฝีมือที่ร้ายกาจเช่นนี้น่ะ เจ้าไปเรียนมาจาก…”

ลั่วถิงเย่ดูเหมือนจะรู้ว่าเขาต้องการถามอะไร จึงตะโกนเรียกเจียงเหมียวเสียงดังขัดจังหวะ

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“โดนแล้ว! โดนแล้ว! พวกท่านรีบตามมาเร็ว!”

ลั่วถิงเย่รีบก้าวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว

พรานหูกลืนคำถามที่ค้างคาใจกลับลงไป เมื่อไปถึงที่ตัวกวาง แม้รอยลูกธนูจะถูกดึงออกไปแล้ว แต่จากบาดแผลยังพอมองเห็นร่องรอยได้อยู่บ้าง

“ท่านอาหู กฎเดิมนะขอรับ พวกเราจัดการไม่เป็น ท่านช่วยจัดการให้ทีเถิด”

พรานหูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในป่าบนเขานี้จัดการลำบาก ย้ายไปจัดการที่ตีนเขาเถอะ”

เจียงเหมียวทำหน้าลำบากใจ “แต่ว่าแถวบ้านของข้าผู้คนพลุกพล่านนัก ไม่ค่อยสะดวกเท่าใดเลยเจ้าค่ะ”

“จะเป็นไรไปเล่า? ไปที่บ้านข้าเถอะ พอดีที่บ้านมีบ่อน้ำอยู่ จัดการตรงนั้นจะสะดวกกว่า”

ทั้งสามคนจึงใช้ทางลัดมุ่งหน้าไปยังบ้านของพรานหู บ้านของเขาตั้งอยู่สุดเขตทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน บ้านเรือนระแวกใกล้เคียงล้วนไม่มีคนอาศัยอยู่ ดูเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว ทว่าลานบ้านหลังเล็กกลับจัดวางสิ่งของไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าสิ่งที่ดูแปลกตาคือกลางลานบ้านกลับเต็มไปด้วยเสาไม้และเป้าซ้อมยิงมากมาย

เห็นเจียงเหมียวจ้องมองเสาไม้เหล่านั้น พรานหูจึงยิ้มพลางอธิบาย “พวกนี้คืออุปกรณ์ที่ข้าใช้ฝึกวรยุทธ์กับเส้าอันอยู่เป็นประจำ หากเจ้าสนใจจะลองดูก็ได้นะ”

เจียงเหมียวส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ แรงข้ามากนัก ข้ากลัวว่าหากผลักไปเพียงนิดเดียวมันคงโค่นลงมาหมด”

“แม่นางน้อย เจ้าช่างปากดีนัก” สุ้มเสียงแหบพร่าที่น่าประหลาดใจดังขึ้นกะทันหัน

ปรากฏร่างบุรุษผู้หนึ่งสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน รูปร่างของเขาดูสูงโปร่ง ทว่ากลับซูบผอมจนเกินไป อีกทั้งยังให้ความรู้สึกอ่อนแอราวกับกิ่งหลิวที่โอนเอนตามลม ดูเหมือนว่าเพียงแค่มีลมพัดผ่านมาก็อาจทำให้เขาล้มลงได้ง่ายๆ

“เส้าหัว เจ้าออกมาทำไมกัน?” พรานหูรีบก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยความกังวล เกรงว่าบุตรชายจะเป็นลมล้มพับไป

ทันทีที่เห็นใบหน้าครึ่งซีกของหูเส้าหัว ลั่วถิงเย่ก็ถึงกับชะงักไปวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว

หูเส้าหัวจ้องมองเจียงเหมียวเขม็ง “ข้าได้ยินเสียงเอะอะก็นึกว่ามีคนนอกเข้ามาเลยออกมาดู แต่ไม่นึกว่าจะได้มาฟังคำโอ้อวด แม่นางน้อย ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีเรี่ยวแรงมหาศาลนัก ถึงขั้นสามารถผลักเสาไม้เหล่านี้ให้โค่นลงได้ ข้าชักไม่เชื่อแล้วสิ ลองพิสูจน์ให้ข้าเห็นหน่อยเป็นอย่างไร”

พรานหูเริ่มทำตัวไม่ถูก “เส้าหัว นี่คือน้องสาวของซิ่วไฉเจียง นางชื่อเจียงเหมียว เจ้าช่วยพูดจาให้เกรงใจนางบ้าง”

หูเส้าหัวยังคงวาจาโผงผางไม่ลดละ “ท่านพ่อ ข้าพูดจาไม่สุภาพตรงไหนกันหรือ?”

พรานหูไม่รู้เพราะเหตุใด ถึงได้ไม่เอ่ยปากตำหนิบุตรชายเช่นปกติ หากเปลี่ยนเป็นหูเส้าอัน เกรงว่าป่านนี้คงถูกลงไม้ลงมือไปแล้ว