บทที่ 70 หากเจ้าไม่แต่งกับข้า แล้วเจ้าจะแต่งกับผู้ใด

“ข้าไม่ได้กินข้าวบ้านท่านเสียหน่อย จะต้องให้ท่านมาเป็นห่วงทำไมเล่า? ต่อให้ท่านอยากแต่งกับข้า ข้าก็ยังไม่อยากแต่งให้ท่านหรอกนะ”

เจียงเหมียวแค่นยิ้มอย่างแง่งอน แต่สายตาเจ้ากรรมกลับอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองเขา

ใบหน้าของลั่วถิงเย่แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าสมองสั่งการพลาดไปอย่างไร เขาจึงสวนกลับไปทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด “เจ้าไม่แต่งกับข้า แล้วเจ้าจะแต่งกับผู้ใด?”

“…”

“…”

“…”

เวลาคล้ายหยุดนิ่งลงชั่วขณะ หัวใจของเจียงเหมียวเต้นระรัว นางมองเขาอย่างเหม่อลอย

นี่เขา… กำลังสารภาพรักอยู่หรือ?

เขาต้องกำลังสารภาพรักข้าอยู่แน่ๆ!

แต่จะมาสารภาพรักในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไรกันเล่า!

เจียงเหมียวไม่ได้ยินเสียงใด ไม่เห็นสิ่งใด ทั้งสายตาของนางมีเพียงลั่วถิงเย่เท่านั้น

ลั่วถิงเย่มองเจียงเหมียวที่ยืนอึ้งไป เขาเผลอกำมือแน่น แม้จะรู้สึกว่าท่าทางของนางตอนนี้ดูน่ารักไม่น้อย แต่ปากกลับเอ่ยออกมาอย่างทำท่ารังเกียจเต็มทน “อยู่ต่อหน้าคนนอกยังจะมาพูดเรื่องแต่งไม่แต่ง เจ้าไม่รู้จักอายบ้างหรือ ระวังข้าจะไปฟ้องพี่ชายเจ้า แล้วมาดูกันว่าพี่เจ้าจะลงโทษเจ้าอย่างไร”

นี่สิถึงจะเป็นลั่วถิงเย่ที่คุ้นเคย

เจียงเหมียวได้สติกลับมา นางเท้าสะเอว เชิดคางขึ้น “ถ้าท่านกล้าไปฟ้องพี่ชายข้า ข้าจะไม่ซื้อชานมให้ท่านกิน!”

ใครจะขู่ไม่เป็นกันเล่า!

นางรู้หรอกว่าลั่วถิงเย่ชอบดื่มชานมที่สุด!

พรานหูชินกับการที่ทั้งสองคนโต้เถียงกันไปมาอยู่แล้ว เขาทำเพียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินไปต้มน้ำในครัว

ทว่าหูเส้าหัวกลับขมวดคิ้วอย่างฉงน “ชานมคือสิ่งใดกัน?”

เป็นขนมชนิดใหม่หรือ?

เหตุใดเขาจึงไม่เคยได้ยินมาก่อน?

หรือว่าความรู้ของเขาจะคับแคบไป?

“ก็แค่ของกินเล่นอย่างหนึ่ง ทำมาจากนมวัวผสมกับใบชา” เจียงเหมียวอธิบายด้วยน้ำเสียงร่าเริง

นางไม่ได้เก็บความไร้มารยาทก่อนหน้านี้ของหูเส้าหัวมาใส่ใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่าโลกทั้งใบสดใสขึ้นถนัดตา ราวกับกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองได้ถูกทลายลง ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองดูเหมือนจะขยับเข้าใกล้กันอีกก้าว

“อะแฮ่ม…” ลั่วถิงเย่กระแอมไอเบาๆ “เจ้าไปช่วยท่านอาหูต้มน้ำเถอะ”

เจียงเหมียวรู้ว่าเขาคงมีเรื่องจะคุยกับหูเส้าหัว จึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุยกันได้ แต่ห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาดนะ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุตรชายแท้ๆ ของท่านอาหู ท่านอาหูรักเขามากขนาดนี้ หากเจ้าตีเขาจนบาดเจ็บ ท่านอาหูคงปวดใจแย่”

ลั่วถิงเย่จนใจ “ข้าไม่ใช่เจ้าเสียหน่อย จะได้ชอบลงไม้ลงมือพร่ำเพรื่อเช่นนั้น”

โดยมีเงื่อนไขว่าอีกฝ่ายต้องไม่เริ่มก่อนนะ

เจียงเหมียวคิดว่าอารมณ์ของลั่วถิงเย่นั้นนับว่าดีไม่น้อย คงไม่หาเรื่องหูเส้าหัวก่อนเป็นแน่ จึงวางใจเดินไปช่วยงานในครัว

หูเส้าหัวเหลือบมองเจียงเหมียวที่ถูกไล่ให้ไปที่อื่น ก่อนจะหันสายตากลับมาหาลั่วถิงเย่ พลางเดินเข้าไปหาช้าๆ และส่ายหน้าไปมา “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สายตาของเจ้าแย่ลงถึงเพียงนี้?”

ลั่วถิงเย่ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ากลายเป็นคนอ่อนแอถึงเพียงนี้?”

“เจ้าสิที่อ่อนแอ” หูเส้าหัวกล่าวพลางจู่โจมด้วยกระบวนท่าฉับพลัน ไม่มีรั้งรอ

ลั่วถิงเย่สีหน้าไม่เปลี่ยน เขาก้าวเท้าถอยไปทางหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง หลบพ้นรัศมีการจู่โจมนั้น “อ่อนหัด!”

หูเส้าหัวโจมตีพลาด ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที “ที่ข้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ไม่ใช่เพราะเจ้าหรืออย่างไร!”

…

…

…

เจียงเหมียวที่กำลังต้มน้ำอยู่ได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก จึงรีบวิ่งออกมา ทว่ากลับเห็นเพียงหน้ากากที่ตกอยู่บนพื้น ส่วนลั่วถิงเย่และหูเส้าหัวหายตัวไปไร้ร่องรอยแล้ว

แย่แล้ว… พวกเขาจะไม่สู้กันถึงตายจริงๆ ใช่ไหม!