บทที่ 71 ความรู้สึกโล่งใจที่บรรยายไม่ได้

หูเส้าหัวนึกว่าอีกฝ่ายคุยโว จึงกลอกตามองบน ก่อนจะฉวยถุงใส่ของไปรื้อดูจนเจอลูกกวาดสองสามเม็ด แล้วโยนถุงคืนมา

ลั่วถิงเย่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจ สายตาของเขาดูผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก หากเจียงเหมียวมาเห็นเข้า คงต้องเข้าใจผิดเป็นแน่

“ต่อให้เจ้าไม่พูด ข้าก็รู้ เจ้าต้องโดนองค์ชายสามวางแผนเล่นงานแน่ แต่ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะถูกเขาทำร้ายจนย่ำแย่ถึงขั้นต้องระหกระเหินมาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้”

หูเส้าหัวเดาะลิ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

แววตาของลั่วถิงเย่ฉายประกายเย็นเยียบ “หากไม่ใช่เพราะมีคนหักหลังข้า ข้าจะถูกเขาเล่นงานได้อย่างไร”

“พูดให้ง่ายเข้าก็คือโดนเขาเล่นงานอยู่ดีไม่ใช่หรือ? ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือโจร แพ้ก็คือแพ้” หูเส้าหัวจงใจพูดซ้ำเติม

“ที่ผ่านมาแพ้ ไม่ได้แปลว่าข้าจะไม่ชนะในภายหลัง”

หูเส้าหัวกอดอกครุ่นคิด “นั่นก็จริง เจ้าดูอย่างไรก็เหนือกว่าน้องชายคนนั้นของเจ้ามาก พ่อข้าได้ยินพวกพ่อค้าที่เดินทางไปมาเล่าว่า เขาขอพระราชทานพระมเหสีและสนมรองจากฝ่าบาทคราวเดียวถึงสี่คน นี่ยังไม่นับตำแหน่งเหลียงตี้อีกนะ ได้ยินว่ามีเป็นสิบ ทั้งหมดล้วนเป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่และเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ข้าก็ว่าเจ้าเหนือกว่าเขามากแล้ว”

ขณะพูดหูเส้าหัวคอยจับสังเกตสีหน้าของลั่วถิงเย่ตลอด “พูดถึงคุณหนูสกุลซ่ง นางกำลังจะกลายเป็นสะใภ้ของน้องชายเจ้าแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ?”

พูดจบ หูเส้าหัวก็ชิงถอยหนีไปก้าวหนึ่ง

ทว่าลั่วถิงเย่กลับไม่ขยับเลยสักนิด สีหน้าก็ไม่ได้ดูโศกเศร้าอย่างที่คาดไว้ ผิดสังเกตแล้ว!

“เหตุใดเจ้าถึงไม่เสียใจเลยเล่า พวกเจ้าไม่ใช่เติบโตมาด้วยกันหรอกหรือ?”

“เจ้ากับคุณหนูสกุลหม่าก็เติบโตมาด้วยกันมิใช่หรือ? ได้ข่าวว่าหลังจากเจ้าเกิดเรื่องไม่นานนางก็แต่งงานไปแล้ว ไม่ถึงครึ่งปีก็คลอดลูกชายออกมาคนหนึ่ง”

หูเส้าหัวปรี๊ดแตกทันที เขาชกเข้าที่หน้าอกลั่วถิงเย่อย่างจัง ลั่วถิงเย่ไม่ได้ตั้งท่าป้องกันเลยแม้แต่น้อย รับหมัดนั้นไปเต็มๆ จนล้มลงไปกองกับพื้น

จากนั้นหมัดที่รัวลงมาดั่งห่าฝนก็ตามมาติดๆ

ชกไปเจ็ดแปดหมัดต่อเนื่อง ใบหน้าของลั่วถิงเย่เขียวช้ำเป็นจ้ำ ทว่าเขายังคงไม่คิดจะตั้งท่าป้องกันแม้แต่นิด มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั่นดูเหมือนจะกำลังเพลิดเพลินเสียด้วยซ้ำ

ริมฝีปากของหูเส้าหัวสั่นระริก ใบหน้าแดงก่ำ หมัดที่เงื้อขึ้นค้างไว้กลับไม่สามารถทุบลงไปได้อีก

“หากไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต วันนี้ข้าคงจัดการปากของเจ้าให้ยับไปแล้ว”

ลั่วถิงเย่ขยับกาย ฝ่ามือหนึ่งกระแทกลงบนหน้าอกของหูเส้าหัว

หูเส้าหัวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เลือดสีดำทะลักพุ่งออกมาจากปาก

ความอัดอั้นในหน้าอกที่สะสมมานานได้รับการปลดปล่อย หูเส้าหัวจึงตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายจงใจยั่วโมโหตนเพื่อที่จะช่วยตน เขาประคองหน้าอกพลางยิ้มขมขื่น “นึกว่าเจ้าจงใจยั่วประสาทข้าเสียอีก”

ลั่วถิงเย่สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ว่างงานจนน่าเบื่อเช่นเจ้า”

พูดจบเขาก็ประคองอีกฝ่ายไปนั่งบนเก้าอี้

พักอยู่ครู่หนึ่ง หูเส้าหัวก็รู้สึกดีขึ้นมาก ลมหายใจแต่ละครั้งที่สูดเข้าไปรู้สึกโล่งสบายอย่างประหลาด เขากลับมามีความมั่นใจในร่างกายตัวเองอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่สงสัยว่าตนเองจะตายเมื่อใดก็ไม่รู้

แต่ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่จะไม่ตายแล้ว แต่จะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดี เพื่อให้คนที่อยากให้เขาตายต้องชดใช้

“จริงสิ เรื่องนั้นเจ้าสืบความกระจ่างแล้วหรือยัง” หูเส้าหัวเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

“สืบได้มาบ้างเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าจะมาเกิดเรื่องไม่คาดฝันเสียก่อน”

หูเส้าหัวหันไปมองเขา แววตาฉายแววรู้สึกผิด “ขอโทษที หากไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น เจ้าคงไม่ต้องมาเจอเคราะห์ร้าย ดูสภาพเจ้าตอนนี้แล้ว ข้าเองก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย”

ลั่วถิงเย่ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด “ต่อให้ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น เขาก็ไม่ปล่อยข้าไปอยู่ดี เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น โชคดีที่ตอนนี้ข้ายังรอดชีวิต ทุกอย่างล้วนเริ่มต้นใหม่ได้”

หูเส้าหัวพยักหน้า “จริงด้วย ยังเริ่มต้นใหม่ได้ จริงสิ ตอนนี้ภายใต้การบังคับบัญชาของเจ้า ยังเหลือคนอยู่เท่าไร?”