บทที่ 72 จิตใจโหดเหี้ยม

“บางครั้งคุณชายลั่วผู้นั้นจะไปกับนางด้วย บางครั้งนางก็อยู่คนเดียว เราแค่รอจังหวะที่นางแยกตัวออกมา แล้วฉวยโอกาสตอนที่นางไม่ทันระวังตีให้สลบ จากนั้นก็นำตัวไปขายที่หออี๋หง จะไม่มีใครล่วงรู้แน่ว่าฝีมือพวกเรา”

เจียงหู่มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าคิดวิธีนี้ออกมาได้อย่างไร?”

เจียงเฟยทำหน้าประจบ “ย่อมเป็นเพราะท่านพี่สั่งสอนมาดี ยัยเด็กจอมโกหกนั่นทำให้บ้านเราวุ่นวายไม่เป็นสุข หากมิใช่เพราะนาง ป่านนี้เราคงยังได้อยู่ในเรือนใหญ่ ท่านพี่ก็คงไม่ต้องบาดเจ็บจนเสียงาน ข้าเองก็คงไม่ต้องอดอยากไร้เนื้อกิน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะนาง”

เจียงหู่ขมวดคิ้ว อายุยังน้อยแต่กลับจิตใจโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ หากโตไปจะเป็นอย่างไร?

เจียงเฟยยุยงต่อ “ท่านพี่ ท่านลำพังคนเดียวอาจจัดการเรื่องใหญ่เช่นนี้ไม่ได้ สู้ท่านไปหาเพื่อนมาอีกสักสองคนสิ รอบนี้หาคนที่ไว้ใจได้หน่อย พอได้เงินก้อนใหญ่มา ท่านก็จะได้แต่งเมียแล้ว”

เจียงหู่ตาเป็นประกาย “เจ้าพูดถูก ควรหาคนช่วยสักสองคน เรื่องนี้ข้าจัดการเอง”

“ท่านพี่เก่งที่สุด ข้านับถือท่านพี่ที่สุดเลย”

เจียงหู่รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง บางทีเขาอาจจะคิดมากไป เจียงเฟยก็แค่เกลียดนังเด็กนั่นมากเกินไป เลยได้แต่พูดจาโหดร้ายเช่นนี้ กับคนอื่นเขาคงไม่ทำถึงเพียงนี้หรอก

เรือนหลังของบ้านสกุลหูผ่านการย่ำยีของคนทั้งสองจนพังยับเยินไปแล้ว ไม่เพียงหน้าต่างจะแตกหัก แม้แต่แผ่นประตูยังสั่นคลอนใกล้หลุดร่วง

หูเส้าหัวขยับหัวไหล่พลางเอ่ย “ท่านอาหูมีชื่อจริงว่าหูเหวยจง เป็นอดีตร้อยเอกแห่งกองพันเสินจีหน่วยที่สอง เคยเป็นทั้งหน่วยสอดแนม ทหารราบ และทหารม้า”

“มิน่าเล่า ประสาทหูและฝีมือของเขาถึงได้ดีนัก”

ลั่วถิงเย่สงสัยมานานแล้วว่าพรานหูมีความเกี่ยวข้องกับกองพันเสินจี แต่ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าพรานหูเคยเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกองพันเสินจีเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นถึงระดับร้อยเอก

การคัดเลือกของกองพันเสินจีนั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง คนที่สามารถขึ้นไปถึงตำแหน่งร้อยเอกได้นับว่าคัดมาหนึ่งในพัน

“เดิมทีท่านพ่อตั้งใจจะฝึกฝนเขาไว้ให้มารับช่วงต่อกองพันเสินจีในอนาคต ภายหลังราชสำนักมีความประสงค์จะยุบกองพันเสินจี เขาจึงถูกท่านพ่อจัดสรรให้ไปทำหน้าที่อื่นแทน”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “ก่อนที่เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น ท่านพ่อคาดการณ์ไว้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงจัดแจงให้คนกลุ่มหนึ่งแกล้งตายล่วงหน้า หนึ่งในนั้นก็คือท่านอาหู”

บนใบหน้าของหูเส้าหัวพลันปรากฏความโศกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย “ปีนั้นเพื่อช่วยชีวิตข้า เขาให้บุตรชายคนเล็กสลับตัวกับข้า หลังจากนั้นยังคอยคุ้มกันข้ามาตลอดทางจนมาถึงหมู่บ้านเหอวานเพื่อตั้งรกราก หากไม่ใช่เพราะเขาร่วมทางมาด้วยตลอด ข้าเกรงว่าคงมีชีวิตไม่ถึงวันนี้”

ลั่วถิงเย่บีบไหล่เขา “หูเหวยจงผู้นี้เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณผู้กล้าอย่างแท้จริง”

“นอกจากท่านอาหูแล้ว คนที่แกล้งตายในตอนนั้นเหลืออยู่อีกเพียงสองคน ทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน เชี่ยวชาญด้านการตีอาวุธ คันธนูของเจ้านั่นก็มาจากฝีมือของคนทั้งสองนั่นเอง”

ตอนที่ลั่วถิงเย่ได้รับคันธนูมา เขารู้สึกถึงความคุ้นเคยประหลาด ตอนแรกนึกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่คาดคิดเลยว่าจะมาจากฝีมือของคนในกองพันเสินจี

กองพันเสินจีในตอนนั้นเรียกได้ว่าทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือ ไม่ว่าจะการขี่ม้าออกรบหรือการตีอาวุธล้วนเป็นชั้นหนึ่ง จับใครมาสักคนก็สามารถรับหน้าที่สำคัญได้ด้วยตัวคนเดียว

พูดคุยเรื่องงานสำคัญเสร็จสิ้น หูเส้าหัวก็พลันเปลี่ยนท่าทีเป็นหยอกล้อ

“เรื่องสำคัญจบแล้ว มาคุยเรื่องส่วนตัวกันหน่อยเถอะ”

ลั่วถิงเย่หลบสายตาเขา “เจ้ามีเรื่องส่วนตัวอันใดจะคุยกับข้า?”

หูเส้าหัวหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของข้า แต่เป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้าต่างหาก เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้ากับเด็กสาวบ้านสกุลเจียงนั่นดูสนิทสนมกันเหลือเกิน ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามองสตรีด้วยสายตาแบบนั้นมาก่อน เจ้าคงไม่ได้ตกหลุมรักนางเข้าจริงๆ หรอกนะ?”

ลั่วถิงเย่ไม่ตอบคำ แต่ความอ่อนโยนที่ฉายออกมาจากหางตากลับเผยความในใจของเขาออกมาจนหมดสิ้น

หูเส้าหัวถึงกับขนลุกซู่ “เจ้าเอาจริงรึ? ไม่น่าเป็นไปได้ นางก็เป็นเพียงยัยเด็กบ้านป่าคนหนึ่ง จะเอาไปเปรียบเทียบกับบุตรสาวสายตรงหรือคุณหนูจากตระกูลสูงส่งได้อย่างไร? หรือว่าเพราะเจ้ารู้ว่าคู่หมั้นของตัวเองแต่งงานกับน้องชายต่างมารดาไปแล้ว เลยรู้สึกโศกเศร้าจนคิดจะปล่อยเนื้อปล่อยตัว ถึงได้เลือกเด็กสาวบ้านป่าคนนี้มา?”