บทที่ 73 การแอบฟังไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีนัก

ลั่วถิงเย่กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าจู่ๆ หูก็ขยับไหว

เจียงเหมียวที่กำลังคิดจะแอบฟังอยู่ข้างกำแพงแง้มบานประตูออกเพียงเล็กน้อย แล้วชะโงกหน้ามองลอดผ่านช่องประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นมีเพียงของระเกะระกะวางกองอยู่เต็มไปหมด แล้วคนสองคนนั้นหายไปไหนเสียแล้ว?

ในตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าด

เจียงเหมียวไม่ได้ระวังตัวจึงถลาล้มลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นเต็มแรง จนต้องกินฝุ่นเข้าเต็มปาก “ถุย ถุย ถุย”

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็เห็นเงาสองร่างค่อยๆ โน้มตัวลงมามอง

หูเส้าหัวกอดอกพลางมองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “การแอบฟังไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีเลยนะ”

เจียงเหมียวรีบลุกขึ้นยืนพลางมองหูเส้าหัวอย่างระแวดระวัง “ข้าไม่ได้แอบฟังเสียหน่อย ข้าแค่จะมาดูว่าพวกเจ้าทำอะไรกัน พวกเจ้าไม่ไปอยู่เรือนหน้า แต่กลับมาทำอะไรกันที่เรือนหลัง? อีกอย่าง ทำไมตัวพวกเจ้าถึงมีทั้งฟางทั้งฝุ่นเต็มไปหมด? พวกเจ้าสองคนคงไม่ได้ตีกันหรอกนะ?”

หูเส้าหัวขยิบตาให้ลั่วถิงเย่ ก่อนจะหันไปพูดกับเจียงเหมียวด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นแค่ยัยทึ่มที่รู้แต่ใช้กำลังเพียงอย่างเดียวเสียอีก ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะฉลาดหลักแหลมขนาดนี้ ถึงกับดูออกว่าพวกเราตีกัน ถ้าเช่นนั้นเจ้าดูออกหรือไม่ว่า ใครเป็นผู้ชนะ?”

เจียงเหมียวไม่แม้แต่จะคิดพลางกล่าวว่า “ดูจากสภาพเจ้าก็รู้แล้วว่าเจ้าแพ้ คนที่ชนะเขาไม่สนหรอกว่าใครแพ้ใครชนะ มีแต่คนแพ้นั่นแหละที่ใส่ใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ”

หูเส้าหัวอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดที่มีแง่มุมเช่นนี้จะออกมาจากปากของเด็กสาวคนหนึ่ง

ดูท่าทางแล้ว ที่ลั่วถิงเย่ชอบยัยเด็กนี่ก็ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล

เนื้อกวางมีรสชาติโอชะ ทั้งยังนำมาทำเป็นยาได้ทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะขนของมันนั้นมีค่ามาก ว่ากันว่าหนังกวางผืนเดียวอาจมีค่าเท่ากับบ้านในตำบลสักหลังเลยทีเดียว

เจียงเหมียวและลั่วถิงเย่เก็บเนื้อกวางเอาไว้สามจิน ส่วนที่เหลือทั้งหมดให้พรานหูจัดการ

หูเส้าหัวเห็นว่าทั้งสองกำลังจะไปจึงรีบถาม “พวกเจ้าจะเอาเนื้อพวกนี้ไปทำอะไรกิน?”

“ทำซาลาเปา”

เจียงเหมียวคิดออกแค่วิธีเดียวในการทำกิน แน่นอนว่านางก็อยากกินเนื้อกวางย่าง แต่การย่างเนื้อต้องใช้เตาไฟ ทั้งยังต้องเสียบไม้ดูเหมือนจะต้องมีเครื่องปรุงสารพัดอย่าง สภาพความเป็นอยู่ของที่บ้านไม่อำนวยจริงๆ

หูเส้าหัวหิวจนน้ำลายสอ “พอดีเลย ข้าเองก็หิวเหมือนกัน งั้นเจ้าก็เอาเนื้อกวางของบ้านเราไปผสมทำไส้ด้วยเลยสิ เดี๋ยวข้าจะตามไปกินที่บ้านเจ้าเอง”

เจียงเหมียวเบิกตากว้าง ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “เหตุใดต้องทำเช่นนั้น? อยากกินซาลาเปาก็ทำเองสิ!”

“ตาเฒ่าลั่ว ยัยเด็กนี่ขี้งกชะมัด เจ้าไปชอบยัยเด็กขี้งกแบบนี้ลงได้อย่างไร?”

เจียงเหมียวประหลาดใจกับคำเรียกของทั้งสอง “เมื่อครู่เจ้าเรียกเขาว่าอะไรนะ?”

“ตาเฒ่าลั่ว”

เจียงเหมียวขมวดคิ้วหันไปมองลั่วถิงเย่ “พวกเจ้าสองคนสนิทกันมาก่อนหรือ? ทำไมเขาถึงเรียกท่านเช่นนั้น?”

“เขาสติไม่ดี” ลั่วถิงเย่กล่าวเรียบๆ

“ลั่วถิงเย่ เจ้าพูดให้ชัดเจนนะ ใครสติไม่ดี!” หูเส้าหัวเต้นเร่า

เจียงเหมียวพยักหน้า “ท่านพูดถูกแล้ว สติเขาไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ”

ลั่วถิงเย่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

หูเส้าหัวอ้าปากค้าง จ้องมองลั่วถิงเย่อยู่นานจนพูดอะไรไม่ออก

ลั่วถิงเย่จูงมือเจียงเหมียวเดินอ้อมเขาไป หูเส้าหัวรีบวิ่งตามมาแล้วยัดเนื้อใส่มือเจียงเหมียวอย่างถือวิสาสะ “อย่าลืมทำเผื่อของบ้านเราด้วยล่ะ ไม่ต้องเกรงใจ!”

พูดจบก็วิ่งกลับเข้าเรือนไป ปิดประตูฉับด้วยท่วงท่าลื่นไหลไม่มีสะดุด

เจียงเหมียวเบิกตากว้างในทันที คนผู้นี้จะหน้าไม่อายไปกว่านี้ได้อีกหรือไม่?

ในตอนที่นางกำลังจะปฏิเสธ ลั่วถิงเย่ก็กล่าวขึ้น “หลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว พี่ใหญ่ของเจ้าต้องไปสอบเข้าสำนักศึกษา เรื่องบัญชีในบ้านเขาคงไม่ว่างมาช่วยจัดการได้สะดวกนัก พอดีเลยไม่ใช่หรือที่เจ้ากำลังต้องการคนมาช่วยทำบัญชี หูเส้าหัวอ่านหนังสือออกทั้งยังทำบัญชีเป็น ให้เขามาช่วยเจ้าถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว”

เจียงเหมียวเองก็ทำบัญชีเป็น แต่ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นเริ่มต้นเท่านั้น เรื่องที่ซับซ้อนกว่านี้ นางก็ไม่รู้เหมือนกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้”