บทที่ 74 วันที่ไม่สู้ดีนัก

หูเส้าอันถลึงตาใส่หูเส้าหัวด้วยความโกรธ ฝ่ายหลังกลับทำหน้าซื่อตาใส "พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรไป?"

พูดพลางขยิบตาให้เขาแล้วกระซิบ "เชื่อข้าไหมล่ะ ถ้าท่านกล้าพูดเรื่องชอบเจียงเหมียวตอนนี้ ท่านพ่อได้หักขาท่านแน่"

ถึงท่านพ่อจะไม่หักขาท่าน ไอ้หนุ่มลั่วถิงเย่นั่นก็ไม่ปล่อยท่านไปแน่ ที่ข้าทำเนี่ยก็เพื่อท่านทั้งนั้น

พรานหูกำลังถลึงตามองหูเส้าอัน

หูเส้าอันสะดุ้งโหยง รีบกลืนคำพูดที่เตรียมไว้นั้นลงคอไปทันที

ช่างเถอะๆ วันนี้ไม่ใช่วันดีจริงๆ

หลังมื้ออาหาร พรานหูพาหูเส้าอันเข้าเมืองไปขายเนื้อกวาง ส่วนเจียงเหมียวก็เก็บข้าวของแล้วออกไปยังที่แห่งนั้น

ภายในบ้านเหลือเพียงคนสามคน

เจียงเชียนเมื่อทราบฐานะของหูเส้าหัวก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ แต่ถูกหูเส้าหัวกดตัวไว้อีกครั้ง "คุณชายเจียง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น หากไม่ได้ท่านยื่นมือเข้าช่วย ข้ากับเขาก็คงไม่มีวันที่ได้พบหน้ากัน ขอให้ท่านรับการคารวะจากข้าสักครั้งเถิด"

เจียงเชียนรีบดึงเขาไว้ "มิบังอาจรับหรอก"

เดิมทีเขาถูกคนชั่วใส่ร้ายจนเกือบเสียอนาคตในเส้นทางขุนนาง หากไม่ได้พบกับลั่วถิงเย่ เขาก็คงไม่มีวันนี้

ภายหลังเขาติดตามองค์ชายทำงาน แม้จะอยู่ในที่มืด ไม่ได้รับราชการตำแหน่งใด แต่เขาก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย ซึ่งนับเป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่ต่อให้เขาอ่านหนังสือมากเพียงใดก็ไม่อาจหาได้

ส่วนเรื่องที่ช่วยลั่วถิงเย่ในภายหลังนั้น ก็แค่เป็นการตอบแทนน้ำใจเท่านั้น

รอจนเจียงเหมียวกลับมาจากเมืองลึกลับ ทั้งสามคนก็ยังคงคุยกันอยู่

"ถ้วยแก้วงดงามปานนี้ พวกท่านไปหามาจากที่ใด? หากนำไปขาย แล้วใช้เงินที่ได้มาจัดตั้งกองทัพ อีกไม่นานจะต้องต่อกรกับราชสำนักได้แน่"

"เจ้าเบาเสียงหน่อย ระวังกำแพงมีหู" ลั่วถิงเย่เตือน

หูเส้าหัวหัวเราะพลางกล่าว "ในบ้านนี้ก็มีพวกเราแค่สามคน เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด เขาไม่พูด แล้วใครจะไปล่วงรู้ได้"

เจียงเหมียวที่เพิ่งมาหาทั้งสามคน ผลักประตูเข้ามาพอดี "ข้ารู้แล้ว"

หูเส้าหัวตกใจจนปล่อยมือ ถ้วยแก้วสีสันสดใสในมือนั้นจึงร่วงหล่นลงพื้นตรงๆ

สีหน้าของเจียงเชียนเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในทันที

ลั่วถิงเย่ตวัดขาขึ้นโดยสัญชาตญาณ ถ้วยแก้วถูกเตะลอยขึ้นไปบนอากาศ หมุนเคว้งอยู่หลายรอบ

หูเส้าหัวยื่นมือออกไปรับ รับไว้ได้พอดิบพอดี

เกือบไปแล้ว

ลั่วถิงเย่และเจียงเชียนคำนวณเวลาดู ปกติเวลานี้เป็นเวลาที่เจียงเหมียวกลับมาจากที่แห่งนั้นจริงๆ

หูเส้าหัวตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ในใจอดที่จะเดือดดาลขึ้นมาไม่ได้ เขาว่างถ้วยแก้วลงแล้วถลกแขนเสื้อหมายจะเข้าไปลงโทษเจียงเหมียว

เจียงเหมียวกำหมัดแน่น "ถ้าเจ้ากล้าลงมือ ข้าจะอัดเจ้าแน่"

หูเส้าหัวเคยเห็นเรี่ยวแรงมหาศาลของยัยตัวแสบผู้นี้มาก่อน จึงรู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่มือของนางในด้านนี้ เขาหันไปมองลั่วถิงเย่ที่อยู่ด้านหลังอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ หวังให้เขาออกหน้าจัดการยัยเด็กนี่

ผู้หญิงของเจ้า เจ้าก็จัดการเองสิ

ลั่วถิงเย่ส่ายหน้าแสดงความจนใจ ยัยเด็กนี่แรงเยอะขนาดนั้น แม้แต่เขาก็ยังไม่ใช่คู่มือ

เขาชี้ไปที่เจียงเหมียว "ของชิ้นนี้ นางเป็นคนนำกลับมา"

หูเส้าหัวทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "เจ้าคงไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ยัยเด็กนี่น่ะหรือจะสามารถสร้างถ้วยแก้วงดงามเช่นนี้ออกมาได้ นี่มันเรื่องตลกสิ้นดี เจ้าอย่าได้เพราะชอบพอนางแล้วเข้าข้างนางเลยนะ"

เจียงเหมียวหน้าแดงก่ำ ไอความน่าเกรงขามรอบตัวลดทอนลงไปมาก

ลั่วถิงเย่เองก็หันหลังไปเก็บถ้วยแก้วอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

สายตาของเจียงเชียนมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่