บทที่ 75 เจียงเหมียวผู้ใสซื่อจอมปลอม

"เหตุใดข้าจะคิดเช่นนั้นไม่ได้เล่า หรือที่ข้าพูดมามันไม่ถูกต้อง?" เจียงเหมียวกะพริบตาปริบๆ

พี่ใหญ่ช่างแปลกคนจริง เรื่องง่ายๆ แค่นี้เขากลับไม่เข้าใจ? ทั้งที่พี่ใหญ่ฉลาดกว่านางแท้ๆ หรือว่าพรสวรรค์ของนางจะสูงส่งกว่า จนสิ่งที่พี่ใหญ่ยังนึกไม่ถึง นางกลับเข้าใจหมดกันนะ?

นางชอบลั่วถิงเย่ก็จริง แต่หากวันข้างหน้าเขาไม่ชอบนางแล้ว เหตุใดนางต้องแต่งงานกับเขาด้วยเล่า?

คำนั้นว่าอย่างไรนะ… กบสามขาหาได้ยาก แต่ผู้ชายสองขาน่ะมีถมไป!

เจียงเชียนไม่รู้จะบอกว่าเจียงเหมียวมั่นใจเกินไปหรือเพ้อฝันเกินไปกันแน่ "ช่างเถอะ เจ้ามีความคิดของเจ้าก็ดีแล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ… พี่ใหญ่จะเลี้ยงดูเจ้าไปตลอดชีวิตเอง"

"ไม่จำเป็นหรอกพี่ใหญ่ ตอนนี้ข้ามีเงินแล้ว ข้าเลี้ยงดูตัวเองได้"

เจียงเชียนโบกมือ "ดึกมากแล้ว เจ้ากลับไปนอนเถอะ"

แต่ว่านางยังไม่ง่วงนี่นา!

เจียงเหมียวไม่ใช่คนเก็บงำความในใจเก่ง โดยเฉพาะหลังจากยอมรับกับตัวเองว่าชอบลั่วถิงเย่แล้ว นางจึงคิดว่าจำเป็นต้องทำความเข้าใจอดีตของลั่วถิงเย่บ้าง

นางลังเลว่าจะถามพี่ใหญ่ดีหรือไม่ แต่สัญชาตญาณบอกนางว่า

พี่ใหญ่ให้ความเคารพแก่ลั่วถิงเย่มาก หากฐานะของลั่วถิงเย่เป็นความลับ ต่อให้พี่ใหญ่จะรู้และสงสารนางเพียงใด เขาก็คงไม่บอกนาง ดังนั้นเรื่องนี้ต้องถามลั่วถิงเย่โดยตรง

เจียงเหมียวจึงไปเคาะประตูห้องของลั่วถิงเย่

ลั่วถิงเย่ที่กำลังเขียนจดหมายลับชะงักไปครู่หนึ่ง รีบลุกไปเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงเหมียว มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ร่างกายพิงขอบประตูอย่างเป็นธรรมชาติ "ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่นอนอีก?"

หรือว่าพอพูดกันกระจ่างแล้ว จะกล้าหาญขึ้นมาเสียได้?

เช่นนี้ไม่ดีเลย

เจียงเหมียวบีบชายเสื้อแน่น สายตาราวกับมีตะขอเกี่ยวจ้องมองเขา "ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน"

"มีเรื่องอันใดที่ไม่สามารถพูดพรุ่งนี้ได้เล่า?" ลั่วถิงเย่กลืนน้ำลายลงคอพลางชี้ไปที่ท้องฟ้ามืดมิด "แม้ข้าจะเป็นสุภาพบุรุษ แต่ยามค่ำคืนเช่นนี้ ชายหญิงอยู่ห้องเดียวกัน ข้าเองก็ควบคุมตนเองได้ยาก หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา…"

"ท่านกล้าหรือ? พี่ใหญ่ข้าก็อยู่ห้องข้างๆ นี้เอง"

อยู่ห้องข้างๆ แล้วจะมีประโยชน์อันใด เขาก็สู้ข้าไม่ได้อยู่ดี

ลั่วถิงเย่กล่าว "มีเรื่องอะไร ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ"

"ไม่ได้"

มีบางคำที่นางอัดอั้นมานาน ก่อนหน้านี้ที่บ้านมีกันแค่สามคน แม้เขาและพี่ใหญ่จะคอยปิดบังเรื่องบางอย่างนาง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจ ทว่าวันนี้จู่ๆ กลับมีหูเส้าหัวเพิ่มเข้ามา ทำให้เจียงเหมียวรู้สึกเหมือนตนเองเป็นคนนอก

ดังนั้นต้องถามให้กระจ่าง

ลั่วถิงเย่รู้นิสัยนางดี หากไม่ได้คำตอบมีหรือนางจะยอมรามือ "เข้ามาเถอะ"

ห้องของลั่วถิงเย่อยู่ที่เรือนตะวันออก กว้างขวางมาก บนโต๊ะเพียงตัวเดียวมีพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกวางอยู่ ภายใต้แสงไฟสลัว ตัวอักษรบนกระดาษปรากฏให้เห็นลางๆ

ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังเขียนจดหมาย ต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆ เพิ่งจะพบหูเส้าหัวไปก็เริ่มเขียนจดหมายทันที หรือว่าจะเกี่ยวกับหูเส้าหัว?

ลั่วถิงเย่เห็นนางดูเหมือนมีเรื่องสำคัญจะพูด ในใจจึงมีความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นเล็กน้อย "มีเรื่องอะไร ตอนนี้พูดได้แล้ว"

"…"

เจียงเหมียวลังเลขึ้นมาทันที นางมีคำถามมากมาย แต่ไม่รู้จะเริ่มเอ่ยปากอย่างไรดี

ลั่วถิงเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้าไปเจอเรื่องลำบากใจอะไรที่นั่นหรือเปล่า? หรือว่าเป็นผู้กองหวงคนนั้นอีก?"

ลองคิดดูให้ดี ช่วงนี้เวลาที่นางไปที่นั่นดูจะยาวนานกว่าแต่ก่อนมาก หลายครั้งที่กลับมาตอนค่ำ ถามว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ยอมบอก

หรือว่าเรื่องที่นางข้ามไปข้ามมาจะถูกจับได้เสียแล้ว?

"ไม่ใช่" เจียงเหมียวส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่เกี่ยวกับทางนั้น เป็นเรื่องของข้าที่อยากถามท่าน เกี่ยวกับตัวท่านเอง"

ลั่วถิงเย่ชะงักไป สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมาทันที

ก่อนหน้านี้เจียงเหมียวไม่เคยถามเรื่องพวกนี้มาก่อน ต่อให้บังเอิญเจอเขากับเจียงเชียนหารือเรื่องงาน นางก็จะหลบไปไกลๆ

วันนี้เป็นอะไรไป?

หรือนี่จะเป็นสิ่งที่หลี่เฟิงเหนียนเคยกล่าวไว้ ว่าสตรีเมื่อได้ตัวบุรุษมาครอบครองแล้ว ก็ย่อมอยากได้ทุกสิ่งทุกอย่างของบุรุษผู้นั้น?

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ถึงกับตัวสั่นวูบ รู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยความกดดัน