บทที่ 76 พิษร้ายจากละครโทรทัศน์

ลั่วถิงเย่ดีดหน้าผากนางเบาๆ ทีหนึ่ง "เจ้ายังรู้อีกหรือว่าการแสร้งทำตัวเป็น 'ชาเขียว' มันไม่ดี?"

เจียงเหมียวทำหน้าละห้อย "ก็ข้ากลัวท่านไม่ยอมพูด เลยต้องใช้แผนเล่นละครเรียกร้องความสงสารอย่างไรเล่า"

พูดพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา "ข้ารู้ว่าข้าทำไม่ถูก แต่ท่านจะเล่าให้ข้าฟังใช่หรือไม่?"

ลั่วถิงเย่ชะงักไป ใจอ่อนยวบในทันที "ข้าบอกเจ้าได้ แต่เจ้าต้องรับปากว่าจะไม่บอกผู้ใดเด็ดขาด"

เจียงเหมียวเงยหน้าขึ้น รีบชูนิ้วขึ้นสามนิ้วแล้วทำปากยื่น "ข้าสาบาน ข้าจะไม่บอกใครเลยจริงๆ"

ลั่วถิงเย่ขมวดคิ้ว รู้สึกตะหงิดใจว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกนัก

"ข้าคือโอรสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่งองค์รัชทายาท ทว่าในสายตาของคนจำนวนมากข้าตายไปแล้ว ส่วนองค์รัชทายาทในตอนนี้คือน้องชายต่างมารดาของข้าเอง"

เจียงเหมียว: "…"

ลั่วถิงเย่นึกเสียใจขึ้นมา หากนางเกิดคิดจะถอยหนีขึ้นมาจะทำอย่างไร?

"ถึงแม้ข้าจะเป็นองค์รัชทายาท แต่นั่นก็ไม่ขัดขวางความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเจ้า" ลั่วถิงเย่กุมมือเจียงเหมียวไว้แน่น กลัวว่านางจะหนีหายไปในเสี้ยววินาทีถัดไป

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เขาใส่ใจแม่สาวน้อยคนนี้มากขนาดนี้

สิ่งที่เรียกว่าความรักนี่ ช่างน่ากลัวจริงๆ

พอได้สัมผัสเข้า ก็พาลให้กังวลใจว่าจะได้มาหรือจะเสียไป

ทว่าดวงตาของเจียงเหมียวกลับค่อยๆ เป็นประกายขึ้นมา "ที่แท้ท่านก็คือองค์รัชทายาทอายุสั้นคนนั้นนั่นเอง"

ลั่วถิงเย่: "…"

คำว่าอายุสั้นฟังดูเหมือนจะเป็นการล่วงเกินไปสักหน่อย

เจียงเหมียวรู้สึกผิดอยู่บ้าง การพูดว่าอายุสั้นต่อหน้าคนเป็นๆ นั้นเสียมารยาทจริงๆ นางจึงรีบกุมมือเขาตอบ "ข้าเคยดูละครเรื่องหนึ่งที่นั่น เนื้อหาเกี่ยวกับองค์ชายที่คอยหาทางกำจัดกันไปมา สนุกมากเลย ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง?"

สวรรค์ นางไปเรียนรู้อะไรมาจากที่นั่นกัน รู้จักทั้งละคร รู้จักทั้งชาเขียว?

ลั่วถิงเย่รู้สึกหนักใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

ในสายตาของเจียงเหมียว คนที่นางชอบย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเป็นถึงองค์รัชทายาท

ในอนาคตองค์รัชทายาทต้องได้เป็นฮ่องเต้… ไม่สิ ตอนนี้เขาเป็นองค์รัชทายาทที่ตายไปแล้วเสียอีก อันตรายชะมัด

ลั่วถิงเย่นวดหว่างคิ้ว "เจ้าไม่กลัวหรือ?"

เจียงเหมียวส่ายหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ "มีอะไรให้น่ากลัวหรือ?"

"อยู่กับข้าต้องมีอันตราย เจ้าไม่กลัวหรือ?"

"มีอันตรายแล้วต้องกลัวด้วยหรือ?"

ลั่วถิงเย่กะพริบตาถี่ๆ เริ่มตามจังหวะความคิดของเจียงเหมียวไม่ทันแล้ว

เจียงเหมียวกลับยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น "ท่านเล่าได้หรือไม่ว่าน้องชายท่านทำร้ายท่านอย่างไร เขาจ้างมือสังหารมาเป็นกองทัพเลยหรือไม่ แล้วท่านก็ประมาทไปชั่วขณะเลยโดนแผนการของเขาเข้า บังเอิญว่าพี่ชายข้าช่วยท่านไว้ได้พอดีใช่ไหม?"

ลั่วถิงเย่: "…"

"ในละครที่ข้าดู ปกติแล้วองค์ชายตกยากมักจะได้รับการช่วยเหลือจากหญิงงาม จากนั้นองค์ชายก็ยอมพลีกายตอบแทน ทั้งสองผ่านความยากลำบากจนได้ครองคู่กัน ถึงแม้คนที่ช่วยท่านจะเป็นพี่ชายข้า แต่พี่ชายข้ามีน้องสาวแค่คนเดียวคือข้า หากท่านจะพลีกายตอบแทน ก็มีแต่ข้านี่แหละ"

เจียงเหมียวหัวเราะอย่างภูมิใจ

"ละครเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นทั้งเพ ถือเป็นจริงไม่ได้ ไม่ว่าเจ้าจะดูอะไรหรือเรียนรู้อะไรมา ต้องรีบลืมมันไปให้หมด เข้าใจหรือไม่?"

เจียงเหมียวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่นภายใต้สายตาเข้มงวดของลั่วถิงเย่ พึมพำเสียงเบา "จะดุทำไมนักหนา ข้ายังไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย"

ลั่วถิงเย่: "…"

ไม่ได้การ ต้องให้นางได้รับการศึกษาที่ถูกต้อง จะให้นางเรียนรู้อะไรมั่วซั่วไม่ได้อีก "ช่วงนี้เจ้าห้ามดูละครพวกนั้นอีก อีกสองสามวันข้าจะหาวิธีทำบัตรประชาชนให้เจ้า ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปเรียนหนังสือ ห้ามดูละครแม้แต่ตอนเดียว ได้ยินหรือไม่?"

เจียงเหมียวรีบพยักหน้า ทำท่าทางเชื่อฟังอย่างที่สุด

ทว่าดวงตากลับอดไม่ได้ที่จะกลอกไปมา ฮวนฮวนเพิ่งกลับเข้าวัง เหล่าสนมในวังคงหาทางกลั่นแกล้งนางไม่หยุดแน่ๆ อยากรู้เหลือเกินว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น!

ลั่วถิงเย่ถลึงตามองนาง "ห้ามทำตัวเลียนแบบคนในละครพวกนั้นเด็ดขาด"

เจียงเหมียวกุมหน้าอก ทำสีหน้าเจ็บปวด "ข้าไม่ได้เลียนแบบสักหน่อย ท่านกล่าวหาข้าแล้ว"