บทที่ 77 เกือบขวัญหนีดีฝ่อ

เจียงเหมียวชูกำปั้นขึ้น หมายมั่นปั้นมืออยากจะซัดหน้าเขาสักหมัดสองหมัด เมื่อครู่นี้นางเกือบหัวใจวายตายไปแล้วจริงๆ

หูเส้าหัวเห็นเจตนาของนางจึงรีบกระโดดถอยห่างไปก่อน “คนมีเหตุผลเขาไม่ใช้กำลังกันหรอกนะ เจ้าทำแบบนี้ไม่ดีเลย”

เจียงเหมียวถลึงตาใส่เขา มือทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

จะชกเขาสักเปรี้ยงดีไหมนะ? เขาเป็นถึงบุตรชายแม่ทัพ หากเขาเรียกทหารมาล้อมจับจะทำอย่างไร?

ช่างเถอะ อดทนไว้หน่อยแล้วกัน

สายตาของหูเส้าหัวเหลือบไปเห็นม้าสีแดงอมน้ำตาลที่อยู่ข้างๆ ก็แสร้งร้องโอดครวญ “โอ๊ย โอ๊ย เจ็บเหลือเกิน ข้าว่าข้าคงถูกเจ้าชกจนพิการไปแล้วกระมัง”

ตอนแรกเจียงเหมียวไม่อยากสนใจ แต่พอเห็นเขาคร่ำครวญอย่างน่าเวทนาเช่นนั้นก็อดกังวลไม่ได้ “นี่ เจ้าเป็นอะไรไป? เจ็บจริงหรือ?”

“ก็ต้องจริงสิ เจ้าก็รู้ว่าแรงตัวเองมากแค่ไหน ข้าไม่ใช่เสาไม้เสียหน่อย โดนเจ้าชกเข้าให้จะไม่ให้เจ็บได้ยังไง เลิกพูดมากเลย เจ้าต้องชดเชยให้ข้า”

เจียงเหมียวชะงักไป น้ำเสียงนี้นี่มันช่างคุ้นหูนัก “นี่เจ้ากำลังตบทรัพย์ข้าหรือไง? เจ้าเป็นถึง… เหตุใดถึงได้ไร้ยางอายขนาดนี้ หากเรื่องนี้เล็ดลอดออกไป ไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะเอาหรือไง?”

หูเส้าหัวรู้ดีว่าสิ่งที่นางเกือบหลุดปากออกมาคือ ‘บุตรชายแม่ทัพ’ ลั่วถิงเย่นั่นช่างเชื่อใจนางเสียจริง “ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่บุตรชายพรานป่าธรรมดาๆ จะกลัวอะไรกับเสียงหัวเราะเยาะเล่า เจ้าบอกมาดีกว่าว่าจะชดเชยให้ข้าอย่างไร!”

“ไม่ชดเชย เจ้าเป็นฝ่ายเริ่มขู่ข้าก่อนนะ”

“หากเจ้าไม่ชดเชย ข้าก็จะไปหาพี่ชายเจ้า ข้าเชื่อว่าพี่ชายเจ้าคงเต็มใจชดเชยให้ข้าแน่”

เจียงเหมียวขู่กลับ “เจ้ากล้าไปกวนพี่ชายข้าอ่านหนังสือเมื่อไหร่ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

ที่แท้จุดอ่อนของยัยทึ่มนี่ก็คือพี่ชายนางเองหรอกหรือ!

หูเส้าหัวยกยิ้มที่มุมปาก “หากเจ้าไม่ชดเชยให้ข้า ข้าก็จะไปหาพี่ชายเจ้า ข้าจะทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ อ่านหนังสืออย่างไรก็ไม่เข้าหัว”

เจียงเหมียวสูดหายใจเข้าลึก “แล้วเจ้าจะเอาเงินเท่าไหร่?”

“ข้าไม่เอาเงิน ข้าจะเอาลูกม้าของเจ้า”

เจียงเหมียวรีบดึงลูกม้ามาบังไว้ด้านหลัง “ไม่ได้!”

“งั้นเอาอย่างนี้ ข้าจะจ่ายเงินเอง เจ้าขายลูกม้านี่ให้ข้าเถอะ”

เจียงเหมียวตอบเสียงหนักแน่น "นั่นก็ไม่ได้ ลูกม้าตัวนี้ข้ากับลั่วถิงเย่ช่วยกันเลือกมา ข้าชอบมันมาก ไม่ขายให้เจ้าหรอก เจ้าอยากขี่ม้าก็ไปซื้อเอาเองสิ"

หูเส้าหัวแบมือออก "ข้าไม่มีเงิน"

"เจ้าไม่มีเงินแล้วมาเกี่ยวอะไรกับข้า?"

"ข้าไม่มีเงิน แต่เจ้าไม่ใช่ว่ามีเงินหรอกหรือ? ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้ข้าขี่ ก็ช่วยซื้อให้ข้าสักตัวเถอะ ข้าไม่ต้องการตัวที่เลิศเลออะไรหรอก เอาแค่ใกล้เคียงกับตัวของเจ้าก็พอ"

เจียงเหมียวยิ่งฟังยิ่งไม่เห็นด้วย คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรืออย่างไรกัน "ข้าไม่มีเงิน เงินของข้าอยู่ที่พี่ชายหมดแล้ว"

"หมายความว่าถ้าเจ้ามีเงิน เจ้าก็เต็มใจจะให้ข้ายืม?"

เจียงเหมียวเห็นเขายิ้มกรุ่มกริ่มอย่างมีเลศนัย จึงระแวงขึ้นมาทันที "เจ้าไม่ต้องมาคิดไปไกล ข้าไม่มีเงิน"

“เจ้าลองบอกมาก่อนสิ หากเจ้ามีเงิน เจ้าจะเต็มใจให้ข้ายืมไหม?”

“นั่นก็ต้องรอให้ข้ามีเงินก่อนสิ”

หูเส้าหัวหัวเราะหึๆ ก่อนจะโยนถุงเงินใบหนึ่งมาให้ “ตอนนี้เจ้ามีแล้ว”

เจียงเหมียวเปิดถุงเงินดู พบว่าข้างในมีตั๋วเงินอยู่สองสามใบกับเงินก้อนอีกเล็กน้อย “นี่มันอะไรกัน?”

“ก็เงินที่ขายกวางได้ยังไงเล่า ตอนนี้เจ้ามีเงินแล้ว รีบไปซื้อของที่ว่ามาให้ข้าสักตัวเถอะ ระหว่างที่ยังไม่ได้ซื้อ ม้าตัวนี้ของเจ้าข้าขอยืมใช้ก่อนก็แล้วกัน”

เจียงเหมียวฟาดฝ่ามือลงบนหลังมือเขา “เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่หรือไง?”

พูดจบก็นางก็ถลึงตาใส่เขาหนึ่งรอบ ก่อนจะจูงม้าเดินจากไป

หูเส้าหัวยืนยิ้มอยู่ที่เดิม ยัยเด็กนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย เขาอุตส่าห์พูดชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว นางไม่รู้จักเอาใจด้วยการให้เขายืมม้าไปขี่เล่นบ้างหรือ?

ถึงอย่างไรเขากับลั่วถิงเย่ก็เป็นสหายรักกัน นางอยากจะแต่งงานกับลั่วถิงเย่ มิคิดจะหาทางผูกมิตรกับเขาหน่อยหรืออย่างไร?

สมกับเป็นเด็กสาวที่โตมาในหมู่บ้านห่างไกลจริงๆ ไม่รู้จักคำนวณผลประโยชน์เอาเสียเลย