บทที่ 78 พี่น้องที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน

เจียงหู่จำต้องยอมทำตามแรงกดดัน จึงเดินเข้าไปในหมู่บ้านอย่างไม่เต็มใจนักเพื่อตามหาเจียงเหมียว ส่วนหล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์ยังคงรออยู่ที่เดิมเพื่อรอให้ปลาติดเบ็ด

บนไหล่เขา หูเส้าหัวทำท่าทางสื่อสารกับเจียงเหมียว ความหมายคร่าวๆ คือเขาจะอยู่ที่นี่เพื่อจัดการคนสองคนนี้ ส่วนเจียงเหมียวให้เข้าหมู่บ้านไปจัดการเจียงหู่

เจียงเหมียวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกวางแผนเล่นงาน ครั้งนี้นางจะต้องซัดเจียงหู่จนจำหน้าพ่อตัวเองไม่ได้แน่ กล้าคิดจะขายคนอย่างนางไปหออีหงเหยียนเรอะ นางจะจัดการให้มันขาพิการเสียเลย

หูเส้าหัวตกใจกับท่าทีของนางเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า สมแล้วที่เป็นหญิงสาวที่ลั่วถิงเย่หมายตาไว้ ไม่ธรรมดาจริงๆ

เจียงเหมียวกำลังจะลุกขึ้น ก็มีมือข้างหนึ่งกดไหล่นางไว้ แถมยังกดหัวนางลงต่ำอีก เจียงเหมียวนึกว่าหูเส้าหัวแกล้งเล่นอีก จึงถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธเคือง

หูเส้าหัวกรอกตาอย่างจนใจ แล้วชี้ไปข้างนอก

มีเรื่องแล้ว

หมอกสีขาวค่อยๆ จางหายไป ร่างระหงสองร่างเดินจูงมือกันออกมาจากหมู่บ้าน

"พี่ใหญ่ จากที่นี่ไปตำบลไป๋หม่ากวนต้องเดินตั้งหนึ่งชั่วยาม เราไปหาเจียงเหมียวกันดีไหม? บ้านนางมีรถม้าไม่ใช่เหรอ? นั่งรถม้าบ้านนางไปตำบลไป๋หม่ากวนไม่เร็วกว่าหรือ? แถมนางยังแรงเยอะ เผลอๆ อาจจะช่วยคุ้มครองพวกเราได้ด้วย"

คนที่พูดคือเจียงเซี่ยจื้อ เหลนสาวของปู่เจ็ด เป็นลูกลำดับที่เจ็ดในหมู่พี่น้อง ส่วนข้างๆ คือพี่สาว เจียงชุนเฟิน

ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อนำงานปักไปขายที่ตำบลไป๋หม่ากวนแลกเงิน อีกไม่นานก็จะถึงช่วงเก็บเกี่ยวแล้ว งานในไร่นามีให้ทำไม่ว่างเว้น ช่วงนี้หาเงินได้สักนิดก็ยังดีกว่าไม่มี จะได้ซื้อเนื้อมาเพิ่มให้ที่บ้านได้กินบ้าง

เจียงชุนเฟินรู้สึกว่าน้องสาวไม่รู้จักกาลเทศะ "พวกเรามีมือมีเท้าแถมก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ทำไมต้องไปเอาเปรียบคนอื่นด้วย? อีกอย่างพี่เหมียวทำมาค้าขายก็ไม่ง่าย รถม้าบ้านนางใช่ว่าจะนั่งกันง่ายๆ เสียเมื่อไหร่ เจ้าลืมคำที่ปู่สั่งแล้วหรือไร ว่าอย่าไปรบกวนคนอื่นหากไม่มีธุระ"

เจียงเซี่ยจื้อกระทืบเท้า "นี่เรียกรบกวนตรงไหนกันเล่า อยู่หมู่บ้านเดียวกันช่วยกันนิดช่วยกันหน่อยจะเป็นไรไป อีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยนะ"

"แค่นั่งรถม้ายังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกหรือ คนในหมู่บ้านเรามีสักกี่คนกันเชียวที่เคยนั่งรถม้า อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความคิดของเจ้านะ"

พอมองเห็นเจียงเหมียวหาเงินได้มากขึ้นเรื่อยๆ เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันในหมู่บ้านก็ยิ่งริษยา โดยเฉพาะพอรู้ว่าเจียงเหมียวออกไปข้างนอกด้วยรถม้าทุกวัน แม้แต่บรรดาผู้ชายในหมู่บ้านต่างก็พากันอิจฉา

"พี่ขา เราไปหาเจียงเหมียวไม่ได้หรือ?"

เจียงชุนเฟินตวาด "เจ้าจะไปหรือไม่ไป ถ้าเจ้าไม่ไปข้าก็จะไปคนเดียว ถึงตอนนั้นถ้าท่านย่าถามขึ้นมา ข้าไม่รับรู้นะ"

เห็นเจียงชุนเฟินเดินไปจริงๆ แล้ว เจียงเซี่ยจื้อจึงจำต้องเดินตามไปอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะเดินผ่านจุดที่หล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์ซุ่มอยู่ เจียงเหมียวก็เต็มไปด้วยความร้อนรน ลมหายใจเริ่มหอบถี่ นางคว้ามือหูเส้าหัวไว้แล้วพูดอย่างกระวนกระวาย "ท่านรีบคิดหาวิธีเร็ว!"

"ข้าลงมือไม่ได้ หากมีใครรู้สถานะของข้าเข้า เรื่องจะยุ่งเอา"

เจียงเหมียวไม่ได้ตำหนิเขา "งั้นเราตะโกนเรียกดีไหม!"

"ตะโกนเรียกไปจะมีประโยชน์อันใด ระยะทางไกลถึงเพียงนี้ กว่าจะเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาถึง คนพวกนั้นก็หนีไปนานแล้ว"

ตะโกนก็ไม่ได้ หูเส้าหัวก็ลงมือไม่ได้ ดูท่าทางคงมีแต่นางที่ต้องจัดการเองแล้ว "ข้าจะไปช่วยพวกนาง ส่วนท่านหาทางไปบอกปู่เจ็ดกับคนอื่นๆ ให้ตามมาที"

หูเส้าหัวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ "บางทีข้าอาจจะฆ่าพวกเขา แล้วเอาศพโยนทิ้งไว้ในหุบเขา"

พูดยังไม่ทันขาดคำก็ถูกเจียงเหมียวขัดขึ้น "ไม่ได้! หล่ายซานถูกลั่วถิงเย่ฆ่าแล้วโยนศพไว้บนเขาก็จริง แม้ทางการจะไม่สงสัย แต่หากคนสองคนนี้ตายด้วยวิธีเดียวกันบนเขาอีก อาจจะทำให้คนอื่นเกิดความสงสัยขึ้นมาได้ ขืนปล่อยให้สาวความมาถึงตัวท่านกับลั่วถิงเย่จะไม่ดีเอา"