บทที่ 79 ฝนตกหนักกระหน่ำ

ทันใดนั้น เมฆดำม้วนตัวต่ำ ฟ้าแลบเปรี้ยงปร้างตามด้วยเสียงฟ้าร้องครืนๆ

เจียงเหมียวดวงตาเป็นประกาย สวรรค์ช่างเข้าข้างข้านัก! ดูสิว่าเจ้าคนชั่วสองตัวนี้จะหนีไปไหนพ้น?

เป็นดั่งคาด ไม่นานฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมา หล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์ไม่มีทางเลือก จึงต้องแบกเจียงชุนเฟินกับเจียงเซี่ยจื้อวิ่งเข้าไปในศาลาพักใจแห่งหนึ่ง

“ซวยชะมัด ดันมาเจออากาศผีบ้าอะไรแบบนี้” หล่ายเอ๋อร์สบถด่าดินฟ้าอากาศ จบคำเขาก็หันไปมองหญิงสาวสองพี่น้องที่นอนกองอยู่บนพื้น ในใจก็นึกอยากทำเรื่องชั่วช้าขึ้นมาทันที

ตั้งแต่แรกเห็นเจียงเหมียว เขาก็รู้สึกว่าแม่สาวน้อยคนนี้เผ็ดร้อนถึงใจนัก หากได้นางมาเชยชม คงเป็นเรื่องที่สุขสมอารมณ์หมายไม่น้อย

เมื่อวาน เจียงหู่มาหาพวกเขาบอกว่าจะร่วมมือกันดักทำร้ายเจียงเหมียว คืนนั้นเขาเลยเก็บไปฝันเปียกเสียทั้งคืน ตอนนี้ความกำหนัดในกายมันแทบจะอดกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว

“พี่ใหญ่ ข้าว่าในเมื่อว่างอยู่ ก็อย่าปล่อยให้เสียเวลาเลย มาทำอะไรสนุกๆ ในสภาพอากาศที่เป็นใจแบบนี้กันดีกว่า” พูดจบเขาก็ปรายตามองหญิงสาวสองพี่น้องอย่างสื่อความนัย

หล่ายต้าขมวดคิ้ว “แล้วถ้าพวกคนจากหมู่บ้านเหอวานตามมาเจอเข้าล่ะจะทำอย่างไร?”

“ข้ารู้ว่าแถวนี้มีศาลเจ้าภูเขาร้างแห่งหนึ่ง พวกคนหมู่บ้านเหอวานไม่มีวันตามมาหาที่นั่นแน่ แต่ถ้าเราเข้าเมืองตอนนี้ อาจจะถูกพวกมันเจอตัวก็ได้ สู้พักผ่อนก่อนดีกว่า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่ใหญ่จะไม่หิว” หล่ายเอ๋อร์จงใจเน้นเสียงหนักที่คำสุดท้าย

สองพี่น้องต่างเป็นพวกเห็นแก่เงินและมักมากในกาม หล่ายเอ๋อร์เป็นเช่นไร หล่ายต้าก็ไม่ได้ต่างกัน ความปรารถนาอันแรงกล้าทำให้ทั้งสองไม่สนพายุฝนที่โหมกระหน่ำ พวกเขารีบแบกเจียงชุนเฟินกับเจียงเซี่ยจื้อไปยังศาลเจ้าภูเขาที่อยู่ใกล้ๆ

นับตั้งแต่เส้นทางหลวงเปลี่ยนไป ศาลเจ้าภูเขาแห่งนี้ก็เสื่อมโทรมลงเรื่อยๆ ปัจจุบันไม่ค่อยมีใครแวะเวียนมาที่นี่แล้ว ซึ่งนับว่าสะดวกแก่คนทั้งสองเหลือเกิน

หล่ายต้ากำลังจะถอดเสื้อผ้า แต่กลับถูกหล่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ห้ามเอาไว้ บนใบหน้าของมันมีรอยยิ้มชั่วร้าย ในขณะเดียวกัน ท้องฟ้ามืดมิดด้านนอกก็ผ่าเปรี้ยงลงมาด้วยสายฟ้าสายใหญ่ แสงสว่างจ้าสาดส่องไปทั่วทั้งศาลเจ้า เผยให้เห็นใบหน้าอันลามกของหล่ายเอ๋อร์ได้ชัดเจน

“ข้ามีแผนดีๆ จะว่าไป ปลุกพวกนางสองคนให้ตื่นขึ้นมาดีกว่าไหม”

หล่ายต้ารู้สึกว่ายุ่งยาก “เจ้าไม่กลัวพวกนางตะโกนเรียกคนมาหรือไง?”

หล่ายเอ๋อร์กลับมีรสนิยมวิปริต “ที่นี่จะมีใครมาได้ล่ะ? อีกอย่างฝนก็ตกหนักขนาดนี้ เสียงไม่มีทางเล็ดลอดออกไปหรอก อีกอย่าง… เจ้าไม่คิดว่ายิ่งเสียงดัง ก็ยิ่งฟังดูรื่นหูหรืออย่างไร?”

หล่ายต้าย่อมรู้ดีถึงนิสัยวิปริตของน้องชาย ทุกครั้งที่ไปหออีหงเหยียน มันมักจะทำให้นางโลมกรีดร้องโหยหวนไม่หยุดหย่อนถึงจะพอใจ แม้ตัวเขาจะไม่ได้มีรสนิยมเช่นนั้น แต่เช้านี้เขาก็อัดอั้นตันใจมาตลอด จึงอยากหาวิธีระบายออกมาบ้างเหมือนกัน

ทั้งสองคนใช้มือรองน้ำสาดใส่หน้าเจียงชุนเฟินกับเจียงเซี่ยจื้ออย่างแรง สองพี่น้องค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยอันตรายก็ตกใจกลัวจนหน้าถอดสี ต่างส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ หล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์ไม่เพียงไม่หยุดยั้ง กลับหัวเราะร่าออกมาอย่างหื่นกระหาย

“เลิกร้องเถอะ ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก” หล่ายเอ๋อร์ถูมือไปมาอย่างกระหายอยาก

ใบหน้าของเจียงเซี่ยจื้อไร้สีเลือด นางคิดว่าตนคงหนีไม่พ้นแน่ เมื่อนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะโทษเจียงเหมียวในใจ

ทันใดนั้นเอง ท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็ปลิวมาจากนอกศาลเจ้า หล่ายต้าที่ไม่ทันระวังตัวถูกฟาดล้มลงกับพื้นทันที ส่วนหล่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เพราะมีพี่ใหญ่เป็นกำบัง จึงแค่โดนท่อนไม้ฟาดเข้าที่ไหล่ ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก

เห็นพี่ใหญ่ล้มลงไปกองกับพื้น หล่ายเอ๋อร์ก็ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที “ใคร! ใครมันบังอาจมาขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้า!”

ในตอนนั้นเอง ร่างระหงร่างหนึ่งก็วิ่งเข้ามา เจียงเหมียวมองไปยังเจียงชุนเฟินและเจียงเซี่ยจื้อด้วยความร้อนใจ เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของทั้งสองยังอยู่ในสภาพเรียบร้อยดี ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หล่ายเอ๋อร์เห็นว่าเป็นเจียงเหมียวก็ไม่ได้โกรธ กลับหัวเราะออกมา “เดิมทีข้ากะว่าจะไปหาเจ้าอยู่พอดี ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเดินมาส่งตัวเองถึงที่”

“ไอ้คางคกอยากกินเนื้อหงส์ ก็น่าจะหัดส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้าง บังอาจมาแตะต้องน้องชุนเฟินน้องเซี่ยจื้อของข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้สำนึกเอง!”

พูดจบ เจียงเหมียวก็ยกท่อนไม้ในมือขึ้น แล้วฟาดลงไปที่หล่ายเอ๋อร์อย่างไม่ยั้ง

นางนึกว่าพวกที่คบค้าสมาคมกับเจียงหู่ ฝีมือคงจะพอๆ กับเจียงหู่ ตีไม่กี่ทีก็คงหมดสภาพ

ช่วงแรกหล่ายเอ๋อร์ถูกนางตีจนสะบักสะบอมจริง แต่เพียงไม่นานมันก็จับจุดอ่อนของเจียงเหมียวได้ ก่อนจะแย่งท่อนไม้ไปจากมือนาง

เจียงเหมียวที่ไร้อาวุธในมือเริ่มรู้สึกใจเสียขึ้นมาฉับพลัน นางมองเจียงชุนเฟินกับเจียงเซี่ยจื้อที่หลบอยู่ในมุมห้องแล้วก็ร้อนใจ “มัวแต่มองอะไรอยู่เล่า! ยังไม่รีบหนีไปอีก!”

เจียงเซี่ยจื้อได้สติ รีบลุกขึ้นวิ่งออกไปข้างนอกทันที

เจียงชุนเฟินช้ากว่าหนึ่งก้าว นางมองเจียงเหมียวอย่างกังวล “ถ้าเราหนีไป แล้วเจ้าล่ะจะทำอย่างไร?”

“ไม่ต้องห่วงข้า ข้าให้คนไปตามคนในหมู่บ้านมาแล้ว พวกเจ้ารีบไปตามคนเถอะ เดี๋ยวค่อยย้อนกลับมาช่วยข้า”

เจียงชุนเฟินได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วย จึงรวบชายกระโปรงแล้ววิ่งออกไป หล่ายเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ไม่ได้ขัดขวาง เพราะเด็กสาวสองคนรวมกันยังไม่คุ้มค่าเท่าเจียงเหมียวเพียงคนเดียว