บทที่ 80 บาดเจ็บสาหัสปางตาย

หล่ายเอ๋อร์เองก็คาดไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะลงมืออุกอาจเช่นนี้ เห็นดังนั้นจึงรีบคว้าตัวพี่ใหญ่แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

เจียงเหมียวล้มลงจมกองเลือด นางรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะตาย ในยามที่สติเลือนลางนั้น คล้ายกับว่าได้เห็นลั่วถิงเย่ขี่ม้าตรงดิ่งเข้ามาหา

เขาไม่ใช่ว่าออกไปข้างนอก และวันนี้จะไม่กลับมาแล้วหรอกหรือ?

ภาพตรงหน้าของเจียงเหมียวมืดดับลง นางหมดสติไป ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าใด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือแววตาอันร้อนรนของพี่สะใภ้ซานซิ่ง

“อาเหมียว เจ้าฟื้นแล้ว ดีจริงๆ! หมอลู่บอกว่าหากคืนนี้เจ้าไม่ฟื้นขึ้นมา ก็คงไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว”

นางไม่ใช่ว่าควรจะตายไปแล้วหรือ? ทำไมถึงกลับมาอยู่ที่บ้านได้?

ซานซิ่งตะโกนร้องเรียกไปทางนอกบ้าน ไม่นานร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา เจียงเหมียวเห็นเขาแล้วขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาในทันที น้ำตาไหลรินลงมาจากหางตาอย่างห้ามไม่อยู่

ซานซิ่งเห็นคนที่บุกเข้ามาในห้องคือลั่วถิงเย่ สายตาก็ไหววูบ เมื่อเห็นมือของทั้งสองกุมกันไว้อยู่ก็ยิ่งตกใจจนอ้าปากค้าง เมื่อตั้งสติได้จึงรีบหมุนตัวเดินออกไป พร้อมกับปิดประตูห้องตามหลัง

เจียงเหมียวบีบมือลั่วถิงเย่ร้องไห้ออกมา เผลอไผลไปกระทบถูกแผลที่หน้าท้องเข้า ทำให้เลือดไหลซึมออกมาเป็นวงกว้างในทันที

ทว่านางกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย

เจียงเหมียวเพียงแค่รู้สึกปวดท้อง ปวดไปหมดทุกที่ คิดว่าเป็นเพราะได้รับบาดเจ็บ จึงไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองกำลังจะตาย

นางอยากจะพูด แต่กลับพบด้วยความประหลาดใจว่าตนเองไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้เลย

ลั่วถิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ลำคอของเจ้าบาดเจ็บ ชั่วคราวนี้จึงยังพูดไม่ได้”

เจียงเหมียวรีบกะพริบตาอย่างร้อนใจ ชั่วคราวที่ว่าหมายความว่าอย่างไร? ชั่วคราวนี้คือเท่าใดกันแน่ หนึ่งวันสองวัน หรือหนึ่งเดือนสองเดือน หรือกระทั่งหนึ่งปีสองปี?

ลั่วถิงเย่อ่านความร้อนใจในดวงตาของนางออก จึงปลอบโยนเบาๆ “วางใจเถิด ลำคอของเจ้าไม่ได้เป็นอะไรมาก อีกไม่กี่วันก็หายดีแล้ว”

สิ่งสำคัญไม่ใช่ลำคอ แต่เป็นร่างกายของนางต่างหาก

ลั่วถิงเย่มองนางด้วยความปวดใจ ใบหน้ามืดครึ้มจนดูไม่ได้ ราวกับใบมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งกัด ทั้งดำทั้งม่วง

เจียงเหมียวผ่อนคลายลง ทว่าศีรษะกลับหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ นางจมดิ่งสู่ความหมดสติไปอีกครั้ง

ในความสะลึมสะลือ คล้ายได้ยินว่าในห้องมีคนมาอยู่หลายคน

“ลั่วถิงเย่ เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ สิ่งที่เจ้าพูดมันไม่มีทางเป็นจริงได้เลย อย่าว่าแต่ว่าจะมีสถานที่ที่เจ้าว่านั่นจริงหรือไม่ ต่อให้มีจริง เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่นั่นจะช่วยนาง?”

“ข้าบอกว่ามีก็คือมี”

“ลั่วถิงเย่ เจ้าได้สติหน่อย เจียงเหมียวกำลังจะตาย ไม่มีใครช่วยนางได้แล้ว เจ้ายอมรับความจริงบ้างไม่ได้หรือ?”

“…”

เสียงของลั่วถิงเย่กับหูเส้าหัว สองคนนี้ทะเลาะกันเรื่องอะไร?

ในขณะที่เจียงเหมียวกำลังงุนงง มีบางสิ่งถูกยัดเข้ามาในปากของนาง ไม่นานนักนางก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เจียงเชียนรีบก้าวเข้ามาด้วยความร้อนใจ แต่กลับถูกลั่วถิงเย่ขวางเอาไว้

“อาเหมียว ฟังข้านะ อาการบาดเจ็บของเจ้าหนักหนาสาหัสมาก หมอลู่รักษาโรคของเจ้าไม่ได้ ทั่วทั้งตำบลหยางหลิ่วก็ไม่มีใครที่รักษาอาการของเจ้าได้ วิธีเดียวที่ข้าคิดออกในตอนนี้คือส่งเจ้าไปที่นั่น ไปที่นั่นแล้วจะมีคนช่วยเจ้าเอง”