บทที่ 81 ฉันชื่อหลี่เฟิงเหนียน

"คุณพยาบาลครับ อาการของเธอตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

พยาบาลตอบ "แพทย์เจ้าของไข้ได้ตรวจดูอาการแล้วค่ะ ขณะนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว เพียงแต่เสียเลือดมากไปหน่อย ร่างกายเลยยังอ่อนเพลียอยู่ ต้องพักผ่อนให้มากๆ ค่ะ"

ชายหนุ่มยิ้มให้พยาบาลอย่างเป็นมิตร

พยาบาลสาวหน้าแดงก่ำ รีบเดินออกไปอย่างเขินอาย

ทันใดนั้น สีหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจนร่างกายของเจียงเหมียวสั่นสะท้าน ราวกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน

ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าตนเองเคร่งขรึมเกินไป จึงฝืนยิ้มออกมา "สวัสดีครับ ผมชื่อหลี่เฟิงเหนียน"

เขาพูดพลางยื่นมือออกไป

เจียงเหมียวกะพริบตาปริบๆ

ชายหนุ่มนึกขึ้นได้จึงชักมือกลับ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงแทน

หลี่เฟิงเหนียน?

ฟังดูคุ้นหูยิ่งนัก เหมือนนางเคยได้ยินใครพูดถึงชื่อนี้มาก่อน แต่ยืนยันได้ว่านางไม่รู้จักคนผู้นี้แน่ๆ ได้ยินมาจากที่ไหนกันนะ?

หลี่เฟิงเหนียนเม้มปากเล็กน้อย "คุณอาจไม่รู้จักผม แต่ผมคิดว่าคุณคงรู้จักคนที่ชื่อหลี่ต้าถง เขาเป็นอาของผม และเขานั่นเองที่แจ้งให้ผมมาช่วยคุณ"

คำพูดเพียงประโยคเดียวช่วยลดช่องว่างระหว่างทั้งคู่ และขจัดความแคลงใจของเจียงเหมียวไปได้

"ข้านึกออกแล้ว ท่านคือหลี่เฟิงเหนียน"

ลั่วถิงเย่เคยเล่าให้นางฟังว่า ในช่วงสามปีที่เขาหมดสติไป เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ในฐานะคนอื่น และได้รู้จักกับเพื่อนตายคนหนึ่งที่นี่ ซึ่งก็คือหลี่เฟิงเหนียนผู้นี้นี่เอง

"ใช่แล้ว ผมนี่แหละหลี่เฟิงเหนียน… หลี่เฟิงเหนียนผู้ครอบครองทรัพย์สินนับแสนล้าน"

หลี่เฟิงเหนียนรู้สึกว่าตนเองก็ถือเป็นคนดังอยู่ไม่น้อย ตามหนังสือพิมพ์และนิตยสารมักจะมีภาพและเรื่องราวของเขาตีพิมพ์อยู่บ่อยครั้ง คนทั่วไปหากได้ยินชื่อเขา แม้จะมีกิริยามารยาทดีเพียงใด ก็มักจะเสียอาการไปบ้างไม่มากก็น้อย

แต่หญิงสาวตรงหน้าเล่า?

ตั้งแต่ต้นจนจบ นางกลับไม่แสดงท่าทีสนใจเลยสักนิด สายตาว่างเปล่าเช่นนี้ เขาเคยเห็นจากคนอีกคนหนึ่งเมื่อสามปีก่อนเท่านั้น

เขาเคยให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้ว ลายมือนั้นมาจากคนคนเดียวกันแน่ๆ

ถ้าเช่นนั้น… เธอมาจากที่เดียวกับคนผู้นั้นจริงๆ หรือ?

เจียงเหมียวพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่กลับเผลอไปกระชากแผลเข้า

ทันใดนั้นเตียงก็ค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น จนกระทั่งนางอยู่ในท่านั่งที่สบาย ความเร็วในการเลื่อนจึงหยุดลง

หลี่เฟิงเหนียนปล่อยปุ่มกด "ถ้าคุณอยากนอนลง ก็กดปุ่มด้านล่างนี้นะครับ ถ้าอยากนั่งก็กดปุ่มด้านบน"

เจียงเหมียวยิ้มเขินๆ "ขอบคุณเจ้าค่ะ"

รอยยิ้มของนางจริงใจอย่างยิ่ง ในความใสซื่อนั้นแฝงไปด้วยความประหม่าเล็กน้อย

แม้ลั่วถิงเย่จะบอกว่าหลี่เฟิงเหนียนเป็นเพื่อนสนิท แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการพบกันครั้งแรก เจียงเหมียวเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะเชื่อตนหรือไม่ หากเขาไม่เชื่อแล้วส่งตัวนางให้ตำรวจในฐานะคนลวงโลกจะทำอย่างไร?

หลี่เฟิงเหนียนนึกถึงข้อมูลที่ลูกน้องสืบมา เธอปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อสามเดือนก่อน เคยขายชามสมัยราชวงศ์จิ้นได้เงินมาจำนวนหนึ่ง ก่อนจะถูกคนขับรถเถื่อนหมายหัวเอา

ภายหลังได้เงินคืนผ่านทางตำรวจ แต่ก็ทำให้ผู้กองหวงแห่งสถานีตำรวจเริ่มจับตามอง หลังจากนั้นเธอก็ปรากฏตัวที่เดิมเกือบทุกวัน แล้วก็หายตัวไปอย่างลึกลับ

ช่วงก่อนหน้านี้บังเอิญเจอคุณนายฟาง จึงเริ่มทำธุรกิจผักป่าปลอดสารพิษ

ดูอย่างไรเธอก็ไม่เหมือนคนหัวไวฉลาดหลักแหลมเลยสักนิด

หลี่เฟิงเหนียนทอดสายตามองลง "ร่างกายคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ พอจะตอบคำถามผมสักสองสามข้อได้ไหม"

เจียงเหมียวพยักหน้า

"จดหมายฉบับนี้คุณได้มาจากไหน" หลี่เฟิงเหนียนหยิบซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าออกมา

เจียงเหมียวขยับท่านั่ง ใบหน้าซีดเผือดตอบกลับ "เป็นคนที่ชื่อลั่วถิงเย่ให้ข้านำมามอบให้ท่านเจ้าค่ะ"