บทที่ 82 หลี่เพ่ยหลานต้องการบ้าน

ยามนั้น ณ บ้านใหญ่สกุลเจียง

ผู้คนต่างพากันมามุงล้อมหน้าประตูบ้านเอาไว้อย่างแน่นหนา

เจียงหย่งกั๋วและหลี่เพ่ยหลานคอยประคองย่าเจียงไว้คนละข้าง ทั้งสามคนร้องไห้โฮคร่ำครวญ บีบบังคับให้คนชั่วอย่างลั่วถิงเย่มอบเรือนของบ้านสกุลเจียงคืนมา

ลั่วถิงเย่ถือไม้ท่อนหนึ่งอยู่ในมือ ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยเพราะไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวัน ริมฝีปากแห้งแตก เขามองด้วยแววตาดุดันอำมหิต "ข้าบอกแล้วไงว่าตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ พวกเจ้าคนไหนก็ห้ามก้าวก่ายเข้ามาทั้งนั้น"

นับตั้งแต่เจียงเหมียวถูกพาตัวกลับมาในสภาพโชกไปด้วยเลือด ผู้คนในหมู่บ้านต่างก็พูดกันให้แซดว่านางคงไม่รอดแล้ว

ไม่กี่วันมานี้ แม้แต่เจียงเชียนก็ไม่มีใครพบเห็นตัว คนในหมู่บ้านจึงพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่า เจียงเชียนคงตรอมใจตายตามเจียงเหมียวไปแล้ว

พอได้ยินข่าวลือเข้า หลี่เพ่ยหลานก็ร้อนใจนั่งไม่ติด เช้าตรู่วันนี้เธอจึงลากเจียงหย่งกั๋วและย่าเจียงมาที่นี่

หลี่เพ่ยหลานรู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลั่วถิงเย่ จึงจงใจทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่โต เพื่อหวังบีบให้ลั่วถิงเย่ทนไม่ไหวแล้วถอยไปเอง

"เจ้าบอกว่าห้ามเข้าก็ไม่เข้าอย่างนั้นรึ? ที่นี่คือบ้านสกุลเจียง ไม่ใช่บ้านของเจ้า คนที่ต้องไปน่ะคือเจ้าต่างหาก!" เจียงหย่งกั๋วถลึงตาจ้องมองลั่วถิงเย่อย่างเกรี้ยวกราด นึกอยากจะโยนเขาออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้

ลั่วถิงเย่ไม่สะทกสะท้าน เขาหลับตาลงช้าๆ ในใจพลางนึกกังวลว่าอาเหมียวทางฝั่งนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าเจ้าหลี่เฟิงเหนียนนั่นจะรักษานางจนหายดีเถอะ!

หลี่เพ่ยหลานกัดฟันกรอด พลันคิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ "หมอลู่บอกพวกเราหมดแล้วว่าอาเชียนหลานชายข้าอาการสาหัสปางตาย เจ้าขวางไม่ให้พวกเราเข้าไปเช่นนี้ หรือว่าต้องการจะฮุบทรัพย์สมบัติของบ้านสกุลเจียงไปเป็นของตนเองกันแน่?"

เสียงดังป่าวประกาศขนาดนี้ แต่ข้างในกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ชาวบ้านที่เดิมทีไม่ค่อยเชื่อก็เริ่มปักใจเชื่อกันแล้ว หรือว่าเจียงเชียนเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ?

ทำไมชีวิตของพี่น้องคู่นี้ถึงได้อาภัพเช่นนี้นะ!

เพิ่งจะได้อยู่อย่างสุขสบายไม่กี่วันแท้ๆ!

ผู้ใหญ่บ้านเจียงเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเจียงเชียนตายไปแล้ว ด้วยเกรงใจในฐานะของลั่วถิงเย่ เขาจึงเอ่ยปากพูดจาหว่านล้อมด้วยดี หวังว่าอีกฝ่ายจะไว้หน้าตนบ้าง "คุณชายลั่ว หากอาเชียนไม่ได้เป็นอะไรจริง เจ้าช่วยเปิดให้พวกเราเข้าไปดูหน่อยได้หรือไม่ อย่างไรเสียพวกเราก็เห็นเขาเติบโตมา"

ลั่วถิงเย่ยังคงส่ายหน้า "ห้ามใครเข้าไปทั้งนั้น"

เจียงเหมียวไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ หากพวกเขาบังเอิญไปเจอเข้าจะอธิบายอย่างไรดี?

แม้แต่หน้าผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่ไว้!

ช่างโอหังนัก!

ถ้าไม่กล้าจริง ก็คงมีเรื่องปิดบังอยู่

คนส่วนใหญ่ต่างเตรียมตัวดูละครฉากนี้

เมื่อถูกลั่วถิงเย่ปฏิเสธเช่นนั้น สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านเจียงก็ดำทะมึนลง น้ำเสียงเข้มขึ้น "คุณชายลั่ว ที่นี่คือหมู่บ้านเหอวาน ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นแขกของเจียงเชียน ทุกคนจึงให้เกียรติเจ้า แต่หากอาเชียนเกิดเป็นอะไรไปจริงๆ เจ้าก็ควรเจียมตัวและรู้สถานะของตนเองบ้าง"

ลั่วถิงเย่กวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างดูแคลนอยู่สองรอบ แล้วกล่าวช้าๆ "ผู้ใหญ่บ้านเจียง หรือว่าท่านเองก็เหมือนกับเจียงหย่งกั๋ว ที่โลภอยากได้ทรัพย์สมบัติของบ้านสกุลเจียง หรือว่าเขาติดสินบนอะไรท่านมา?"

หน้าของผู้ใหญ่บ้านเจียงซีดเผือด เขาโกรธจนตัวสั่น "อย่าได้พูดจาเหลวไหล ข้าไปรับสินบนจากเขาตอนไหนกัน!"

"ผู้ใหญ่บ้านคะ เขาต้องร้อนตัวแน่ๆ" หลี่เพ่ยหลานรีบแทรกขึ้น

ผู้ใหญ่บ้านเจียงเริ่มลังเล

ในตอนนั้น ปู่เก้าก็ก้าวออกมา "คุณชายลั่ว คนแก่เช่นข้าเชื่อในมิตรภาพพี่น้องระหว่างเจ้ากับเจียงเชียน แต่ทั้งด้วยเหตุผลและน้ำใจแล้ว เจ้าจะขวางไม่ให้ทุกคนเข้าไปดูเขาไม่ได้ อย่างไรเขาก็เป็นลูกหลานสกุลเจียงของเรา"

หลี่เพ่ยหลานเท้าสะเอว "ใช่แล้ว ปู่เก้าพูดถูก เจียงเชียนเป็นคนในบ้านเรา เราอยากจะเข้าไปดูคนในบ้านตัวเอง ยังต้องรอให้คนนอกอย่างเจ้ามาอนุญาตอีกหรือ? ถ้าวันนี้เจ้าไม่ยอมให้เราเข้าไป ข้าจะไปแจ้งทางการ ให้ทางการมาจับเจ้าเข้าคุกเสีย"

เดิมทีนึกว่าการขู่จะแจ้งทางการจะทำให้ลั่วถิงเย่หวาดกลัว แต่คาดไม่ถึงว่าเขาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย "ถ้าจะไปแจ้งทางการก็ไปพร้อมกันเลย ข้าเองก็กำลังอยากจะคุยกับท่านเจ้าเมืองเรื่องลูกชายของเจ้าอยู่พอดี"

ใบหน้าของหลี่เพ่ยหลานซีดเผือด เรื่องที่เจียงหู่มีส่วนร่วมในการลักพาตัวนั้นไม่มีใครในหมู่บ้านล่วงรู้ การที่เขาหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการบีบจุดอ่อนของคนทั้งบ้าน

"เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ ลูกชายข้ามีเรื่องอะไรให้ต้องคุยกัน"

"ลูกชายของเจ้าเป็นพวกเดียวกับหล่ายต้าและหล่ายเอ๋อร์ หล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์มักจะลักพาตัวสตรีมานับครั้งไม่ถ้วน เจ้าคิดว่ามันเกี่ยวกับเขาหรือไม่เล่า?"

เจียงหย่งกั๋วเริ่มลนลานพูดจาวกวน "เจ้า… เจ้าพูดจาเหลวไหล! ลูกชายข้าจะเป็นพวกเดียวกับฆาตกรสองคนนั่นได้อย่างไร อย่าได้มาพูดจาส่งเดชที่นี่นะ ไม่มีใครเชื่อเจ้าหรอก!"