บทที่ 83 ปู่เก้าเดือดดาล

ปู่เก้าเห็นนางพูดจาอย่างจริงใจเช่นนั้น ในใจก็เชื่อไปหลายส่วน เดิมทีเขาก็ไม่เชื่ออยู่แล้วว่าเจียงเชียนจะเป็นอะไรไป ในสายตาของเขา เจียงเชียนเป็นคนมีบุญวาสนา จะตายง่ายๆ ได้อย่างไร!

ผู้ใหญ่บ้านเจียงกำลังจะก้าวเข้าไปข้างใน ก็ถูกเจียงเหมียวขวางเอาไว้เสียก่อน "ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วยเจ้าค่ะ คนตั้งมากมายบุกเข้ามาในบ้านข้า เหยียบย่ำแปลงผักจนพังพินาศ ไหนจะประตูบ้านกับข้าวของในลานที่เสียหายอีก ทั้งหมดนี่พวกเขาต้องชดใช้ให้ข้านะเจ้าคะ"

ผู้ใหญ่บ้านเจียงหน้าดำทะมึนลงทันที ชาวบ้านที่ห้อมล้อมอยู่หน้าประตูพอได้ยินว่าจะต้องชดใช้ ต่างก็พากันรีบแยกย้ายถอยห่างออกไปทีละคนสองคน

ลั่วถิงเย่สังเกตเห็นสีหน้าของเจียงเหมียวดูไม่สู้ดีนัก คาดว่าคงยังพักฟื้นไม่เต็มที่ จึงรีบเข้าไปประคองนางไว้ จังหวะที่มือของคนทั้งสองประสานกัน หัวใจของทั้งคู่ก็รู้สึกโล่งลง

ในตอนนั้นเอง ปู่เก้าที่เข้าไปตรวจสอบอาการของเจียงเชียนก็เดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

พอเห็นหน้าเจียงหย่งกั๋วกับหลี่เพ่ยหลาน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายวับไปทันที "เจ้าสองคนก็อายุอานามไม่ใช่น้อยแล้ว เหตุใดจึงหูเบาเชื่อคำคนอื่นจนทำเรื่องเช่นนี้ได้ ยังไม่รีบขอโทษหนูเหมียวอีก!"

หลี่เพ่ยหลานไม่อยากจะเชื่อ "ท่านปู่เก้า เจียงเชียนยังไม่ตายจริงๆ หรือเจ้าคะ!"

ดูท่าทางแล้วนางกลับดูเสียดายอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

วินาทีถัดมา ปู่เก้าผู้ใจเย็นมาตลอดกลับตบหน้านางฉาดใหญ่ "นังตัวกาลกิณีปากมาก เรื่องในบ้านสกุลเจียงล้วนเป็นเจ้าที่ก่อกวนทั้งนั้น"

ผู้ใหญ่บ้านเจียงตกใจจนสะดุ้งรีบเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านอาเก้า…"

ปู่เก้าถอนหายใจยาว "ข้าตรวจดูแล้ว อาเชียนไม่ได้เป็นอะไรมาก พักผ่อนสักหน่อยเดี๋ยวก็หายดี เจ้าถูกคนสองคนนี้หลอกใช้แล้ว ตอนนี้ความจริงก็กระจ่างแจ้งแล้ว เจ้าก็จัดการเอาเองเถิด"

พูดจบ ปู่เก้าก็ปรายตามองหลี่เพ่ยหลานอย่างเย็นชา "หลี่เพ่ยหลาน เห็นแก่ที่เจ้าให้กำเนิดบุตรชายสองคนแก่สกุลเจียง วันนี้ข้าจะไว้หน้าเจ้าสักครั้ง หากวันหน้าเจ้ายังกล้ามาหาเรื่องอาเชียนกับอาเหมียวอีก ข้าจะใช้กฎประจำตระกูลสั่งให้เจียงหย่งกั๋วหย่าขาดจากเจ้าเสีย"

หลี่เพ่ยหลานถูกปู่เก้าเล่นงานจนขวัญหนีดีฝ่อ ไหนเลยจะกล้าเถียง ได้แต่พยักหน้ารับรัวๆ

เจียงหย่งกั๋วก้มหน้าก้มตา พยายามทำตัวให้จืดจางที่สุด

แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังไม่พ้นสายตาของปู่เก้าไปได้ "หย่งกั๋ว พ่อแม่ของอาเชียนด่วนจากไปเร็ว เจ้าในฐานะผู้อาวุโสควรเป็นแบบอย่าง ไม่ใช่มาโลภในทรัพย์สินของหลานชาย ก่อนหน้านี้พวกเราไม่พูด ไม่ได้แปลว่าไม่รู้ แต่ครั้งนี้พวกเจ้าทำเกินไปมาก หากมีครั้งหน้าอีก ตระกูลเจียงก็ไม่มีที่ให้เจ้าอยู่แล้ว"

ประโยคเรียบๆ เพียงประโยคเดียว ทำเอาเจียงหย่งกั๋วหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ เขาเร่งคุกเข่าลงไปกองกับพื้น "ท่านปู่เก้า ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้สำนึกแล้วขอรับ ต่อไปข้าจะไม่กล้าอีกแล้ว"

ปู่เก้าแค่นเสียงฮึในลำคอ ไม่คิดจะปรานี "ผู้ใหญ่บ้านเจียง ให้พวกเขาชดใช้เงินแก่หนูเหมียวให้เรียบร้อยเสียก่อนค่อยปล่อยไป"

ผู้ใหญ่บ้านเจียงประคองปู่เก้าออกจากลานบ้านด้วยตนเอง "ท่านอาเก้า เหตุใดเมื่อครู่ท่านถึงได้โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนั้นขอรับ"

"ผู้ใหญ่บ้านเจียงเอ๋ย เจ้าเป็นผู้ใหญ่บ้านมาปีเศษแล้วกระมัง"

ผู้ใหญ่บ้านเจียงไม่เข้าใจว่าเหตุใดปู่เก้าถึงจู่ๆ ก็ถามคำถามเช่นนี้ออกมา เขาเพียงรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาเล็กน้อย

ปู่เก้าตบไหล่เขาเบาๆ "กลับไปอ่านกฎตระกูลให้ดีเสีย หากยังไม่เข้าใจอีก ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของเจ้าก็ไม่ต้องทำมันแล้ว"

ผู้ใหญ่บ้านเจียง: "…"

เมื่อตระหนักได้ว่าปู่เก้าพูดจริง ผู้ใหญ่บ้านเจียงแม้จะไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรผิด แต่ก็ยังกลับไปสั่งสอนคู่สามีภรรยาเจียงหย่งกั๋วเสียยกใหญ่ ทั้งยังเฝ้าดูจนกระทั่งพวกเขาชดใช้เงินหนึ่งตำลึงให้เจียงเหมียวเรียบร้อยถึงค่อยยอมปล่อยไป

พอคนพวกนั้นจากไป ลั่วถิงเย่ก็โผเข้ากอดเจียงเหมียวแน่น ราวกับอยากจะกอดนางให้หายไปในร่างกายของเขาเสียเดี๋ยวนี้

เจียงเหมียวหัวเราะคิกคัก "เบาหน่อยเจ้าค่ะ แผลข้ายังไม่หายดีนะ!"

ลั่วถิงเย่รีบคลายอ้อมกอดออกทันที ประคองนางอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

เจียงเหมียวหลุดขำออกมา "ถึงข้าจะยังไม่หายดี แต่ก็ไม่ได้สาหัสแล้ว พี่หลี่บอกว่าข้าต้องพักฟื้นอีกหนึ่งเดือนถึงจะหายสนิท ดังนั้นอีกสักครู่ข้าก็ต้องกลับไปแล้ว"

ลั่วถิงเย่พยักหน้า "เขาเป็นคนทำงานรอบคอบเสมอมา"

"จริงสิ พี่ชายข้าล่ะ?"