บทที่ 84 หรูหราเกินไป

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ห้องพักฟื้นของเจียงเหมียวถูกย้ายขึ้นไปยังชั้นที่สูงกว่าเดิม ห้องกว้างขวางกว่าเก่าเกินเท่าตัว อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน แถมหลี่เฟิงเหนียนยังจัดหาพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลร่างกายของนางโดยเฉพาะอีกด้วย

“จากนี้เจ้าพักรักษาตัวที่นี่เถิด หากมีสิ่งใดไม่พอใจ บอกข้าได้เลย เดี๋ยวข้าจะให้คนจัดหามาเพิ่มให้”

เจียงเหมียวคิดในใจ ขนาดในวังหลวงก็น่าจะยังไม่หรูหราถึงเพียงนี้ จะให้มีสิ่งใดไม่พอใจอีกล่ะ

“ค่าใช้จ่ายที่นี่คงแพงมากกระมัง ข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ”

หลี่เฟิงเหนียนยิ้ม “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องเงินหรอก”

“ท่านจ่ายให้ก็ไม่ได้เจ้าค่ะ แม้ท่านกับพี่ลั่วจะเป็นพี่น้องกัน แต่ท่านช่วยข้ามากเกินพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนห้องให้ข้าหรอก พักห้องเดิมก็ดีอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

ที่นี่ดูราวกับแดนเซียน ไม่สิ ยิ่งกว่าแดนเซียนเสียอีก อยู่ที่นี่ทั้งวัน เจียงเหมียวเริ่มกังวลว่าตนจะอายุสั้นลงเสียแล้ว

หลี่เฟิงเหนียนยกยิ้มมุมปาก เขาเคยเห็นแต่คนบ่นว่าห้องพักหรูหราไม่พอ แต่ไม่เคยเห็นใครบ่นว่าห้องพักหรูหราเกินไปเช่นนี้มาก่อน เป็นอย่างที่ลั่วถิงเย่ว่าไว้จริงๆ เป็นแม่นางที่ซื่อตรงนัก

“เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย ทั้งโรงพยาบาลนี้เป็นของข้า เจ้าแค่ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของตนก็พอ”

เปรียบห้องพักฟื้นเป็นบ้านดูจะไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไรนัก หลี่เฟิงเหนียนกำลังจะอธิบายต่อ

เจียงเหมียวยังส่ายหน้า “ถึงโรงพยาบาลทั้งแห่งจะเป็นของท่าน ก็ไม่จำเป็นต้องจัดห้องดีขนาดนี้ให้ข้า ท่านให้ข้าไปอยู่ห้องธรรมดาเถิดเจ้าค่ะ อยู่ที่นี่แล้วข้าไม่สบายใจ นอนไม่หลับหรอก”

หลี่เฟิงเหนียนครุ่นคิดในใจ หรือว่าลั่วถิงเย่ไม่ได้บอกอะไรนางเลย?

“ห้องนี้เป็นห้องพักระดับสูง ข้อมูลผู้ป่วยทุกคนที่มาที่นี่จะถูกเก็บเป็นความลับและไม่ต้องใช้บัตรประชาชน แต่ห้องอื่นนั้นไม่เหมือนกัน”

เจียงเหมียวเปลี่ยนใจทันที “จู่ๆ ข้าก็นอนหลับได้แล้วเจ้าค่ะ”

หลี่เฟิงเหนียนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เจียงเหมียวเกาหัวด้วยความเขินอายยิ่งกว่าเดิม

เวลานั้นเอง เลขาฯ เถียนเคาะประตูเดินเข้ามา เมื่อเห็นภาพดังกล่าว ประกายแสงเย็นยะเยือกวูบผ่านนัยน์ตาของเขา

ที่หมู่บ้านเหอวาน เมื่อไม่มีเจียงเหมียวคอยทำอาหารให้ ทั้งสองคนเลยต้องกินอยู่อย่างอดมื้อกินมื้อ ลั่วถิงเย่เองก็รังเกียจอาหารที่เจียงเชียนทำว่ารสชาติแย่ หลังจากกินอาหารสำเร็จรูปที่ตุนไว้จนหมด เขาก็วิ่งแจ้นไปฝากท้องที่บ้านพรานหูทุกวี่ทุกวัน จนหูเส้าอันเห็นหน้าเขาก็พาลหงุดหงิด

ทว่าลั่วถิงเย่ก็ยังคงมาทุกวัน บางครั้งยังซื้อติดมือไปฝากเจียงเชียนด้วยหนึ่งชุด

มองดูเสบียงในบ้านที่ถูกเขากินไปเสียครึ่งหนึ่ง หูเส้าอันก็ทนไม่ไหวจนระเบิดอารมณ์ออกมา เขาคิดว่าลั่วถิงเย่กำลังรังแกกันชัดๆ จึงอาศัยจังหวะที่พรานหูออกไปทำธุระข้างนอก ขวางทางลั่วถิงเย่ไว้ หวังจะสั่งสอนเขาให้หลาบจำ แต่ผลลัพธ์ก็คงเดาได้ไม่ยาก

ไปมาหาสู่กันบ่อยเข้า คนในหมู่บ้านต่างก็รับรู้เรื่องที่สองบ้านนี้สนิทสนมกันดี คนส่วนใหญ่ก็แค่พูดถึงแล้วก็ผ่านไป มีเพียงปู่เก้าเท่านั้นที่สังเกตเห็นความผิดปกติ

“คุณชายลั่วมาอยู่ที่หมู่บ้านเราเกือบสี่ปีแล้ว ช่วงนี้ยังไปไหนมาไหนกับลูกชายคนเล็กของบ้านพรานหู เมื่อวานข้ายังเห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกสนาน ควบม้าของบ้านอาเชียนออกไป ไม่รู้ว่าไปทำอะไรกัน”

เพราะเรื่องของชุนเฟินกับเซี่ยจื้อ ปู่เจ็ดได้รับผลกระทบอย่างหนักจนดูแก่ลงไปหลายปีทันตาเห็น เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ร่างกายของเขาก็ยิ่งไม่ค่อยดี ปีก่อนๆ ช่วงเวลานี้เขายังออกไปเกี่ยวข้าวสาลีในนาอยู่เลย แต่บัดนี้กลับทำได้เพียงนอนอยู่บนเก้าอี้โยกในลานบ้าน ปล่อยให้หลานชายหลานสาวคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ

“คนสองคนนั้นจะไปทำอะไรกันได้”