บทที่ 85 ตามหาอาจารย์คนใหม่

ซานซิ่งได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว รู้ว่าเป็นสามีกลับมา จึงรีบจุดตะเกียงน้ำมัน “มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ? ท่านปู่เจ็ดเรียกท่านไปพบดึกป่านนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไร ท่านปู่เจ็ดแค่บอกให้พวกเราหาเวลาไปเยี่ยมบ้านพี่เจียงเชียนดูหน่อย สองพี่น้องนั่นสุขภาพไม่ค่อยดี ท่านเลยให้พวกเราไปดู ก็แค่ไปช่วยดูแลทำโน่นทำนี่น่ะ”

ซานซิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะนั่งลงบนเตียงเตากับสามี “ข้าจะไปกับท่านด้วยก็แล้วกัน อย่างไรเสียก่อนหน้านี้พวกเราก็ได้เงินจากทางบ้านอาเหมียวมาไม่น้อย อีกอย่างทุกคนก็เป็นญาติพี่น้องกัน พี่เจียงเชียนกับคุณชายลั่วต่างก็เป็นบุรุษ เรื่องดูแลสตรีอย่างไรก็คงไม่คล่องแคล่วเท่าใดนัก”

“ตกลง พรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยไปกัน”

ซานซิ่งพยักหน้า ทว่ากลับพบว่าสีหน้าของสามีดูไม่ค่อยดีนัก “สีหน้าท่านทำไมถึงดูแย่เช่นนี้? หรือว่ายังมีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกข้าอีกหรือเจ้าคะ?”

สามีของซานซิ่งส่ายหน้า “ไม่มีอะไร นอนเถอะ”

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจัดการงานในบ้านเรียบร้อย ทั้งคู่ก็บอกกล่าวคนในบ้านแล้วจูงมือกันมาที่ลานบ้านของเจียงเชียน

“พี่เจียงเชียน”

เจียงเชียนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินเสียงก็รู้สึกประหลาดใจ “อาม่าว น้องสะใภ้ พวกเจ้ามีธุระอะไรหรือ?”

“งานในไร่นาเสร็จแล้ว ท่านปู่เจ็ดให้ข้ามาดูว่ามีอะไรพอจะช่วยท่านได้บ้าง ส่วนซานซิ่งนางมาดูอาเหมียวน่ะ”

เจียงเชียนยิ้มแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้ามีน้ำใจยิ่งนัก แต่อาเหมียวไม่ได้อยู่บ้าน นางกับคุณชายลั่วเข้าเมืองไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งสองก็ไม่ได้สงสัยอันใด เห็นลานบ้านไม่ได้ทำความสะอาด ซานซิ่งจึงอาสาเข้าไปกวาดถู เจียงเชียนรู้สึกเกรงใจ กำลังจะเอ่ยห้ามแต่กลับถูกสามีของซานซิ่งรั้งไว้เสียก่อน

“งานแค่นี้ที่บ้านเราทำกันเองได้ ไม่ต้องรบกวนน้องสะใภ้หรอก”

“ไม่รบกวนหรอก พอดีข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับท่านด้วยน่ะ”

เจียงเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะนำทั้งสองเข้าไปในห้อง อาม่าวเห็นห้องหนังสือที่จัดไว้อย่างเรียบง่ายแต่ดูมีระเบียบ ก็พลันทำตัวไม่ถูกว่าจะวางเท้าตรงไหนดี ห้องนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเพียงเตียงหนึ่งหลังกับโต๊ะหนึ่งตัว ทว่าหนังสือสองแถวนั้นกลับดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปได้

สมัยเด็กอาม่าวก็เคยเรียนหนังสือเหมือนกัน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนที่มีหัวทางด้านนี้ เรียนไปสองปีจำตัวอักษรได้ไม่กี่ตัวก็ต้องออกจากโรงเรียน มานึกดูตอนนี้ หากตอนนั้นเขาสามารถตั้งใจเรียนให้ดี ผลลัพธ์ในตอนนี้อาจจะแตกต่างออกไปหรือไม่?

ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่าผู้ที่ดูแลโรงเรียนคืออาห้า ด้วยความสามารถของอาห้าจะสั่งสอนลูกศิษย์ให้ออกมาดีได้อย่างไรกัน

“หากเจ้าอยากอ่านหนังสือ สามารถยืมกลับไปอ่านที่บ้านได้นะ”

อาม่าวรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ดีกว่า ไม่ดีกว่า ข้าไม่ใช่คนเรียนหนังสือเก่งกาจอะไร ที่เคยพออ่านออกเขียนได้ก็ลืมไปหมดแล้ว ข้ามาหาท่านคราวนี้เป็นคำสั่งของท่านปู่เจ็ด อยากให้ท่านช่วยแนะนำอาจารย์สอนหนังสือให้หมู่บ้านสักคน”

เจียงเชียนไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร ผลสอบของสำนักศึกษาอำเภอไม่ค่อยดีนัก ผู้ปกครองของนักเรียนหลายคนเสียเงินไปไม่น้อย เมื่อสอบไม่ติดย่อมเกิดความไม่พอใจ อาห้าเจียงถึงขั้นต้องย้ายไปอยู่ที่ตำบลเลยทีเดียว

“เรื่องนี้หัวหน้าตระกูลทราบหรือไม่?”

“ท่านปู่เจ็ดบอกให้ท่านลองหาดูก่อน แล้วหัวหน้าตระกูลจะเห็นชอบด้วย ส่วนเรื่องอาห้านั้นท่านไม่ต้องกังวล ช่วงหลายปีมานี้ผลการเรียนของนักเรียนในโรงเรียนไม่ค่อยดีนัก ในหมู่บ้านก็มีเสียงนินทาอยู่แล้ว ครั้งนี้แม้แต่หมู่บ้านข้างๆ ยังสอบติดตั้งสองคน แต่หมู่บ้านเรากลับสอบไม่ได้สักคนเดียว หากปล่อยไว้เช่นนี้ ตระกูลเจียงของพวกเราคงจะต้องเสื่อมถอยลงจริงๆ”

เจียงเชียนไม่ได้ขี้เหนียวที่จะช่วยคนในหมู่บ้านหาอาจารย์ หากวันหน้าสามารถสั่งสอนให้มีคนฉลาดขึ้นมาได้ ก็นับเป็นกำลังสำคัญในอนาคต “ข้าพอจะรู้จักอาจารย์อยู่สองสามท่าน นิสัยและความรู้ล้วนไม่เลว ไว้วันหลังข้าจะเขียนจดหมายไปถามพวกเขาดู”