บทที่ 86 ยึดคืนที่ดิน

ซานซิ่งยังไม่ทันได้รู้สึกอิจฉา ก็ถูกดึงความสนใจไปเสียก่อน "เช้ามืดวันนี้คนกลุ่มนี้มาถึงหมู่บ้าน พอมีคนไปแจ้งผู้ใหญ่บ้าน ไม่นานเขาก็เรียกท่านปู่เจ็ดไป ข้าฟังไม่ถนัดว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่ได้ยินแว่วๆ ว่าดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับสำนักศึกษา"

ซานซิ่งหันหลังให้ชาวบ้าน ใบหน้าดูตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อย "ข้าได้ยินมาว่าพวกเขามาทวงคืนที่ดิน"

เจียงเหมียวกะพริบตาปริบๆ "ในตระกูลเราไม่ได้มีกฎมานานแล้วหรอกหรือว่า ที่ดินในหมู่บ้านอนุญาตให้ขายได้แค่คนในหมู่บ้านเท่านั้น ห้ามขายคนนอกเด็ดขาด แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน ถึงบุกมาทวงที่ดินถึงที่นี่?"

ซานซิ่งเองก็รู้ไม่มากนัก รู้เพียงว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก ไม่อย่างนั้นผู้ใหญ่บ้านคงไม่เรียกคนทั้งหมู่บ้านมาที่นี่หรอก

ลั่วถิงเย่เกรงว่าเจียงเหมียวจะยืนไม่ไหวจึงกล่าวขึ้น "เดี๋ยวที่นี่คงต้องมีเรื่องแน่ เรากลับกันก่อนดีหรือไม่"

"แต่ข้าอยากอยู่ดูนี่นา ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเขามาทำอะไรกันแน่?"

ทุกวันนี้เอาแต่อยู่แต่ในโรงพยาบาลจนตัวจะรากงอกอยู่แล้ว นานทีปีหนมีเรื่องสนุกให้ดูทั้งที จะให้พลาดไปได้อย่างไร

ลั่วถิงเย่กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน "คนพวกนี้มาจากโรงรับจำนำในตำบลไป๋หม่ากวน มีคนเอาที่ดินยี่สิบหมู่ที่เป็นของสำนักศึกษาไปจำนอง ได้เงินไปห้าสิบตำลึง พอฝ่ายนั้นไม่มีเงินมาไถ่คืน พวกเขาเลยมาทวงที่ดิน"

"สำนักศึกษาอยู่ในความดูแลของอาห้าเจียงมาตลอด… หรือว่าเป็นเขาที่ทำ?"

น้ำเสียงของเจียงเหมียวสั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ "เขาทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ลงไปได้อย่างไร ที่ดินของสำนักศึกษาคือรากฐานของตระกูลเชียวนะ!"

ทันใดนั้น เจียงเชียนก็แหวกฝูงชนเดินกะเผลกเข้ามา น้ำเสียงเจือความน้อยใจ "อาเหมียว เจ้าอุตส่าห์กลับมาทั้งที แต่กลับไม่ยอมทักทายพี่ชายบ้างเลย ปล่อยให้ข้าเดินหาเจ้าเสียทั่ว"

เจียงเหมียวตัวแข็งทื่อ รีบเผยยิ้มประจบ มือเผลอคว้าแขนเจียงเชียนไว้โดยสัญชาตญาณ "ข้าก็แค่กลัวจะรบกวนเวลาอ่านหนังสือของท่านพี่นี่นา ท่านพี่อย่าโกรธข้าเลยนะ ข้ายังซื้อของอร่อยมาฝากด้วย"

เจียงเชียนไม่หวั่นไหว ในใจยังคงขุ่นเคือง น้องสาวในตามีแต่ลั่วถิงเย่ไม่มีเขา ทั้งที่พวกเขาเป็นพี่น้องกันแท้ๆ

เจียงเชียนตัดสินใจว่าจะไม่ให้อภัยนางง่ายๆ

"โธ่ ท่านพี่ ข้าไม่ได้ไม่อยากไปหาพี่ ข้าได้ยินเสียงเอะอะเลยรีบออกมา พี่รู้หรือไม่ อาห้าเจียงเอาที่ดินสำนักศึกษาไปจำนอง ตอนนี้พวกเขามาทวงที่ดินกัน พี่ว่าควรทำอย่างไรดี?"

เจียงเชียนลืมความโกรธเคืองไปชั่วขณะ เขาคิดว่าความกล้าของอาห้าเจียงเต็มที่ก็แค่แอบซื้อข้อสอบ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะบังอาจนำรากฐานของตระกูลเจียงไปจำนอง

มิน่าเล่า ก่อนสอบเขาถึงได้ให้สัญญาอย่างมั่นเหมาะกับคนในหมู่บ้านว่าจะต้องปั้นซิ่วไฉคนที่สองให้ได้

สงสัยจะกะเอาเงินฟาดสินะ?

น่าเสียดายที่เขาหาคนผิด คนที่ขายข้อสอบให้อาห้าเจียงไม่ใช่ครูจากสำนักศึกษาประจำอำเภอเลย เป็นแค่พวกต้มตุ๋น ส่วนข้อสอบเหล่านั้นก็เป็นเพียงข้อสอบเก่าของปีก่อนๆ ใครๆ ก็รู้ว่าข้อสอบเข้าสำนักศึกษาอำเภอแต่ละปีไม่เหมือนกัน แถมยังต่างจากปีก่อนๆ มากโข หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ หมู่บ้านเหอวานก็คงไม่สอบตกกันเรียบแบบนี้หรอก

หัวหน้ากลุ่มมีฉายาว่า 'โจวหนังเหนียว' ในตำบลไป๋หม่ากวนเขานับว่าเป็นคนมีชื่อเสียงคนหนึ่ง เรื่องราวหลายอย่างที่ทางการไม่สะดวกจะลงมือทำมักจะมีส่วนร่วมกับเขาเสมอ และคนที่เขาร่วมงานด้วยบ่อยที่สุดก็คือโรงรับจำนำ

แม้เขาจะเป็นอันธพาล แต่ก็ไม่เหมือนพวกอันธพาลชื่อเสียฉาวโฉ่อย่างหล่ายต้าและหล่ายเอ๋อร์ เขาทำอะไรมีวิธีการของเขาเอง

เห็นเขามือซ้ายถือวอลนัทสองลูกหมุนไปมา มือขวาถือกาน้ำชาดินเผาจื่อซาจิบเป็นระยะ ท่าทางดูมีความเป็นบัณฑิตมากกว่าอันธพาลข้างถนน แต่ก็มีความเถื่อนมากกว่าพวกปัญญาชน ดูไม่เข้าพวกเท่าไหร่นัก

"ผู้ใหญ่บ้านเจียง ข้าพูดชัดเจนมากแล้ว พวกเราเองก็รับปากคนอื่นมา ท่านรีบส่งมอบที่ดินมาเสียดีๆ อย่าให้ต้องเกิดปัญหาตามมาทีหลัง แล้วจะหาว่าพี่น้องพวกข้ามือหนักไม่ได้นะ"

เห็นโจวหนังเหนียวไม่ยอมรับฟังอะไรเลย ผู้ใหญ่บ้านเจียงก็เหนื่อยใจเหลือเกิน เขาหันไปมองปู่เก้าอย่างขอความช่วยเหลือ

ปู่เก้ากล่าวอย่างจนใจ "ที่ดินสำนักศึกษาคือรากฐานของตระกูลเจียง พวกเราไม่มีวันยกให้พวกเจ้าแน่!"