บทที่ 87 สถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้

ความวุ่นวายในฝูงชนปะทุขึ้น สถานการณ์เริ่มบานปลายจนยากจะควบคุม

สมุนของโจวหนังเหนียวต่างทำหน้าถมึงทึง พวกมันไม่มีความเกรงกลัวต่อความโกรธแค้นของชาวบ้านแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังทำท่ากระหายอยากจะลงไม้ลงมือเต็มแก่

ผู้ใหญ่บ้านเจียงไม่อยากให้เรื่องบานปลายจึงตวาดเตือน แต่กระแสความไม่พอใจของชาวบ้านกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง

ลั่วถิงเย่ปรายตามองเจียงเชียนแวบหนึ่ง ก่อนจะทอดสายตามองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย

ปู่เก้าเห็นท่าไม่ดี จึงสั่งให้คนไปตามหาคนบ้านห้ามา เพราะคนก่อเรื่องคือใคร คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นผู้รับผิดชอบและแก้ไขปัญหา

ทว่าคนที่ไปตามกลับแจ้งข่าวร้ายว่า อาห้าเจียงพร้อมทั้งลูกสะใภ้และบุตรชายได้หอบข้าวของเดินทางไกลไปตั้งหลายวันแล้ว ทิ้งไว้เพียงมารดาชราที่อยู่ลำพัง ส่วนพี่น้องอีกสองคนของเขาก็ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยแม้แต่น้อย

ฟังดูแล้ว ไม่ต่างอะไรกับการหอบเงินหนีไปชัดๆ

"แย่แล้ว! เงินห้าตำลึงของข้ายังอยู่กับมัน นั่นมันเงินค่าเล่าเรียนของลูกข้าเชียวนะ!"

"บ้านข้าก็ฝากไว้กับมันสี่ตำลึง มันบอกว่าจะช่วยให้เด็กสอบเข้าสำนักศึกษาประจำอำเภอได้ ตอนนี้เด็กสอบไม่ติดไม่พอ แม้แต่ตัวมันก็หายหัวไป! แล้วแบบนี้พวกข้าจะทำอย่างไรกันดี!"

"ข้าบอกแล้วว่าคนอย่างมันไม่ใช่คนดีอะไร แต่หัวหน้าตระกูลกลับไปไว้ใจมัน พอเกิดเรื่องขึ้นมา หัวหน้าตระกูลก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ!"

"ใช่! หัวหน้าตระกูลต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!"

"พวกท่านต้องให้คำอธิบายกับพวกเรามา!"

"…"

สายตาของทุกคนที่จับจ้องไปยังหัวหน้าตระกูลเจียงพลันเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที

หัวหน้าตระกูลเจียงทั้งโกรธทั้งร้อนใจ มือที่กำแน่นสั่นเทาเล็กน้อย เขาตะโกนออกมาอย่างคนหมดความอดทนและไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไป "ตอนที่อาห้าเจียงเข้ามาดูแลโรงเรียนตระกูล พวกเจ้าทุกคนก็เห็นดีเห็นงามกันไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่ข้าที่ตัดสินใจอยู่คนเดียวเสียหน่อย! อีกอย่าง คนทั้งตระกูลนอกจากมันที่พอจะอ่านหนังสือออกเขียนได้บ้างแล้ว ยังมีใครที่เอาไหนอีก? พอเกิดเรื่องขึ้นมากลับมาโยนความผิดให้ข้าคนเดียว ข้าไม่รับความผิดนี้หรอกนะ!"

"ท่านจะทำเป็นไม่สนใจเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านเป็นถึงหัวหน้าตระกูลนะ!"

"ข้าเป็นหัวหน้าตระกูลแล้วอย่างไร? พวกเจ้าคิดว่าข้าอยากจัดการเรื่องไร้สาระของพวกเจ้าหรือไง วันๆ ไม่เคยว่างเว้น มีแต่เรื่องขี้ปะติ๋วทั้งนั้น พวกเจ้าเคยนึกถึงสกุลเจียงบ้างหรือไม่? เคยลองยืนในมุมของข้าแล้วคิดบ้างไหม?"

ผู้ใหญ่บ้านเจียงเหมือนคนที่เก็บกดความไม่พอใจมานาน เขาพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมาในคราวเดียว

ตั้งแต่ได้รับตำแหน่งหัวหน้าตระกูล เขาต้องคอยพะวงเรื่องความเจริญและชื่อเสียงของทั้งสกุลเจียง ในขณะเดียวกันก็ต้องคอยจัดการปัญหาในหมู่บ้าน แม้เขาจะเป็นหัวหน้าตระกูลแต่ก็ไม่ได้มีบารมีมากพอจะสยบทุกคน เรื่องหลายเรื่องเขายังต้องฟังคำแนะนำจากท่านปู่ทั้งหลาย แล้วจะให้เขาตัดสินใจเองได้อย่างไร?

แล้วดูตอนนี้สิ พอเกิดเรื่องขึ้นกลับมาโยนความผิดให้เขาหมด เป็นเหตุผลอันใดกัน?

ชาวบ้านที่ไหนจะมาสนใจเรื่องของสกุลเจียงกันล่ะ พวกเขาสนใจเพียงแค่ปากท้องของตัวเองเท่านั้น ส่วนเรื่องความรุ่งเรืองของสกุลเจียงน่ะหรือ? นั่นมันเรื่องของอนาคต อีกอย่างต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนตัวสูงค้ำไว้เสียอย่าง

ผู้ใหญ่บ้านเจียงกับชาวบ้านโต้เถียงกันจนแทบจะลงไม้ลงมืออยู่รอมร่อ

ปู่เก้าเห็นดังนั้นก็โกรธจนหน้าเขียวขวาง "จะเถียงกันไปถึงไหน! ไม่อายคนอื่นเขาหรืออย่างไร?"

อาม่าวกับคนอื่นๆ รีบเข้ามาแยกผู้ใหญ่บ้านเจียงและชาวบ้านออกจากกัน จากนั้นปู่เก้าจึงเอ่ยขึ้นว่า "หัวหน้าตระกูลคือผู้นำของคนสกุลเรา หากพวกเจ้ายังนับว่าตัวเองเป็นคนสกุลเจียง ก็ต้องเชื่อฟังหัวหน้าตระกูล! จริงอยู่ที่หัวหน้าตระกูลยังเยาว์ ย่อมมีบางครั้งที่ดูแลได้ไม่ทั่วถึง แต่พวกเจ้าก็ไม่ควรได้คืบจะเอาศอก ใครที่กล้าลบหลู่หัวหน้าตระกูลอีก ข้าจะจัดการลงโทษตามกฎประจำตระกูลเอง!"

เด็กๆ จากบ้านเจ็ดและบ้านเก้าต่างรีบขยับไปยืนอยู่ด้านหลังปู่เก้าในทันที

ผู้ใหญ่บ้านเจียงและชาวบ้านต่างค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง

หลังจากตำหนิชาวบ้านแล้ว ปู่เก้าก็กวาดสายตามองผู้ใหญ่บ้านเจียงอีกครั้ง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา อย่างไรเสียต่อหน้าธารกำนัลก็ยังต้องไว้หน้ากันบ้าง

"พูดจริงๆ นะ ข้าว่าให้ปู่เก้าเป็นผู้ใหญ่บ้านยังจะดีเสียกว่าท่านลุงอีก" เจียงเหมียวพึมพำเสียงเบา

ลั่วถิงเย่พยักหน้าเห็นด้วย