บทที่ 88 ลงแรง

หลี่เพ่ยหลานกำลังตั้งท่าจะดูเรื่องตลก ทว่าคาดไม่ถึงว่าประโยคเดียวของเจียงเชียนจะลากเอานางเข้ามาพัวพันด้วยเสียได้ นางจึงรีบโวยวายทันที "แม่ของไห่จื่อ เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด! ไฉนต้องให้พวกข้าจ่ายมากกว่าคนอื่นด้วย?"

"ข้า… ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้าเสียหน่อย อีกอย่างบ้านเจ้าก็มีเงิน เอาออกมาเยอะหน่อยก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่หรือ หรือเจ้าไม่เต็มใจจะทำเพื่อตระกูลเจียง?"

หลี่เพ่ยหลานย่อมไม่เต็มใจแน่ แต่การพูดแบบนี้ต่อหน้าคนสกุลเจียงตั้งมากมาย ไม่เท่ากับหาเรื่องให้คนเกลียดชังหรือ?

"บ้านเจ้าเองก็มีเงิน ทำไมเจ้าไม่จ่ายเยอะๆ ล่ะ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าพวกเจ้าไปขุดผักป่าก็หาเงินได้ไม่น้อย ทำไมไม่เอาเงินของบ้านเจ้าออกมาเล่า?"

"ทำไมต้องเป็นข้าที่ต้องจ่าย ทำไมเจ้าไม่จ่ายล่ะ?"

สองสตรีที่ปกติดีต่อกันที่สุด กลับทะเลาะกันกลางหอประจำตระกูลต่อหน้าผู้คนมากมาย ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน

"พอได้แล้ว! ต่อหน้าบรรพชนพวกเจ้ายังกล้าทำตัวบังอาจถึงเพียงนี้ เห็นทีพวกเจ้าคงไม่เห็นกฎตระกูลอยู่ในสายตาแล้ว! คนมานี่ ลากพวกนางออกไปโบยคนละสิบไม้ หากใครกล้าอาละวาดในหอประจำตระกูลอีก ให้โบยยี่สิบไม้!"

หัวหน้าตระกูลเจียงเดือดดาลขึ้นมา ผู้รับหน้าที่ลงทัณฑ์จึงรีบพุ่งเข้าไปหวังจะลากตัวทั้งสองออกไป

"เดี๋ยวท่านพ่อ!"

เจียงฝานถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่มาทันเวลา

"อาฝาน เจ้ากลับมาทำไม? เวลานี้ไม่ใช่ว่าเจ้าควรจะกำลังอ่านหนังสืออยู่หรือ?"

อาฝานอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจียงเชียน เพียงแต่เขามีพรสวรรค์ด้านการอ่านเขียนไม่เท่าเจียงเชียน ปีที่แล้วเพิ่งสอบได้เป็นถงเซิง ปัจจุบันกำลังเล่าเรียนอยู่ที่ตำบล "ท่านพ่อ ข้าได้ยินว่าในหมู่บ้านเกิดเรื่องจึงรีบกลับมา ข้า… ข้ารู้ว่าอาห้าอยู่ที่ไหน ข้าเห็นเขาที่ในเมืองเมื่อตอนก่อนหน้านี้"

"อยู่ที่ไหน!"

ดวงตาของทุกคนพลันเป็นประกาย

เจียงฝานบอกสถานที่แห่งหนึ่ง ผู้ใหญ่บ้านเจียงนำคนออกไปจับกุมด้วยตนเอง ในที่สุดก็จับอาห้าเจียงกลับมาได้ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน

อาห้าเจียงถูกมัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนาโยนไว้ในหอประจำตระกูล ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างนึกอยากจะฆ่าเขาให้ตาย

"ท่านหัวหน้าตระกูล ข้าผิดไปแล้ว ท่านอาวุโส ข้าผิดไปแล้ว ข้าก็ถูกคนหลอกมาเหมือนกัน ข้าผิดไปแล้ว ข้ายินดีจะชดใช้ความเสียหายของหมู่บ้าน ขอพวกท่านให้โอกาสข้าได้ไถ่โทษด้วยเถิด"

อาห้าเจียงคุกเข่าโขกศีรษะไม่หยุด

บนทางที่กลับมา หัวหน้าตระกูลเจียงอดใจไม่ไหวเลยซัดเขาไปหนึ่งชุด จนจมูกเขียวหน้าบวม ดูไปก็น่าเวทนาไม่น้อย

มีท่านปู่คนหนึ่งที่ไม่รู้ความรีบเอ่ยปากขอความเมตตาให้เขา "เจ้าห้าก็ทำไปเพราะหวังดีต่อเด็กๆ ในหมู่บ้าน ข้าว่าให้เขาเอาเงินออกมาคืนก็จบเรื่องแล้ว"

ปู่เจ็ดโกรธจนตัวสั่น "เจ้าทำเพื่อเด็กๆ ในหมู่บ้านตรงไหนกัน เขาก็แค่ทำเพื่อตัวเอง! คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้เก็บไว้จะมีประโยชน์อันใด สู้เอาไปโยนให้หมาป่ากินบนเขายังจะดีกว่า"

"ไม่ ไม่ ไม่ ข้ารู้ว่าข้าผิดแล้ว ปู่เจ็ด ข้ารู้ผิดแล้วจริงๆ" อาห้าเจียงตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว รีบรับประกันซ้ำๆ

ปู่เจ็ดกลับไม่หลงเชื่อคำพูดของเขา อย่าว่าแต่ปู่เจ็ดเลย แม้แต่หัวหน้าตระกูลเจียงเองก็ไม่เชื่อเขาอีกแล้ว ทว่าปัญหาคือโจวหนังเหนียวกับพวกพ้องยังปักหลักรออยู่ที่หมู่บ้าน วันนี้หากไม่ได้เงิน พวกมันคงไม่ยอมรามือแน่

"ข้าถามเจ้า เงินพวกนั้นเจ้าเอาไปไว้ที่ไหนหมด?"

อาห้าเจียงอ้ำอึ้งอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังตอบไม่ได้สักคำ

ปู่เก้าที่ปกติใจเย็นมาตลอดกลับทนไม่ไหวจนบันดาลโทสะ "จับเขาแขวนขึ้นไป! หักขาทั้งสองข้างของเขาก่อน ข้าอยากรู้นักว่ามันจะยังกล้าปิดปากเงียบอยู่อีกหรือไม่"

"ปู่เก้า… ปู่เก้า…"

อาห้าเจียงเริ่มดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว "ข้าพูดแล้ว ข้าจะพูด! เงินทั้งหมดข้านำไปติดสินบนเจ้าหน้าที่สอบจนหมดสิ้น ข้าเพียงแค่อยากให้คนในตระกูลสอบได้เป็นถงเซิงหรือซิ่วไฉเพิ่มขึ้น เงินเลยมลายหายไปกับเรื่องนั้นทั้งหมด"