บทที่ 89 เนื้อกวาง

ทุกคนล้วนจ้องมองอาห้าเจียงที่สลบเหมือดไปด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

หลังจากบรรดานักเลงจากไป หัวหน้าตระกูลเจียงก็ได้รับโฉนดที่ดินคืน และใช้โอกาสนี้ตักเตือนคนทั้งหมู่บ้านไม่ให้ทำเรื่องเนรคุณต่อบรรพบุรุษเช่นนี้อีก

เมื่อกลับถึงบ้าน เจียงเหมียวก็ตั้งท่าจะเดินเข้าครัวตามความเคยชิน ทว่ากลับถูกลั่วถิงเย่และเจียงเชียนรั้งตัวเอาไว้ "ควันไฟในครัวมันหนาแน่นเกินไป บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี เรื่องทำอาหารเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวจะมีคนนำมาส่งให้"

เจียงเหมียวกำลังสงสัยว่าใครกันที่มีน้ำใจจะนำอาหารมาส่งให้ ก็เห็นหูเส้าหัวขี่ม้าสีน้ำตาลแดงของตนเข้ามาอย่างใจเย็น เมื่อเห็นนางเขาก็แสดงท่าทีประหลาดใจ "หายดีเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ เดิมทีข้าก็นึกว่าลั่วถิงเย่โกหกข้า ที่แท้เขาก็มีวิธีรักษาเจ้าจริงๆ สินะ"

หูเส้าหัวเปิดตะกร้าไม้ไผ่ กลิ่นหอมฟุ้งของซุปไก่ก็ลอยเตะจมูก

"ตาหูไปเจอคนขายแม่ไก่แก่ที่ตลาด เลยใช้เงินห้าสิบอีแปะซื้อมา พอกลับมาก็ตุ๋นทันที ตุ๋นตั้งสองชั่วยาม รับรองว่ารสชาติเข้าเนื้อแน่ๆ ลองชิมดูสิ"

เจียงเหมียวไม่ได้ดื่มซุปไก่มานานแล้ว แม้ในโรงพยาบาลจะมีอาหารที่ทางโรงพยาบาลจัดมาให้จะประณีตบรรจงและรสชาติดีเพียงใด แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ากินแล้วยังไม่จุใจเท่ากับรสชาตินี้

"ขอบคุณท่านอาหู ขอบคุณพี่ชายหูเจ้าค่ะ"

รอยยิ้มบนหน้าหูเส้าหัวจางลง เขาดูขัดเขินพลางถูมือไปมา "ไม่ต้องขอบคุณหรอก เป็นเรื่องที่ควรทำ"

ปกติหูเส้าหัวมีอะไรก็พูดตรงๆ ฝีปากกล้าจะตายไป ทำไมครึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกันถึงได้กลายเป็นคนพูดจาตะกุกตะกักไปได้

เจียงเหมียวถอยหลังสองก้าวด้วยความระแวง นึกสงสัยว่าเขาไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า "เขาเป็นอะไรไป?"

ลั่วถิงเย่รับตะกร้าไม้ไผ่มา "ไม่ต้องไปสนใจเขา เขาป่วยน่ะ"

"ลั่วถิงเย่ เจ้าว่าใครป่วย!"

หูเส้าหัวกระโดดเหยง ก้าวไม่กี่ก้าวก็มาหยุดตรงหน้าเจียงเหมียว ราวกับได้ตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง "อาเหมียว วันนั้นถ้าไม่ใช่เพราะข้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เลยให้เจ้าไปสะกดรอยตาม เจ้าก็คงไม่ถูกทำร้าย เป็นความผิดของข้าเอง ต่อไปถ้าเจ้ามีอะไรต้องการให้ข้าช่วย ก็บอกมาได้เลย ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟข้าก็ไม่เกี่ยง"

หูเส้าหัวตอนเจอหน้าเจียงเหมียวครั้งแรกๆ ยังคอยจิกกัดอยู่เลย ไม่เคยทำตัวเป็นทางการขนาดนี้มาก่อน ทำเอาเจียงเหมียวปรับตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"ไม่… ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจ เรื่องนี้มันเป็นอุบัติเหตุ ข้าเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าพวกเขาจะใจคอโหดเหี้ยมถึงขั้นลงไม้ลงมือ"

หากรู้แต่แรกว่าหล่ายต้าจะคิดฆ่าคน นางคงไม่ยอมยื่นมือเข้าไปยุ่งแน่ๆ

ยังไงชีวิตคนอื่นก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตตัวเอง

หูเส้าหัวถลึงตามองลั่วถิงเย่เป็นเชิงถามว่า ยัยทึ่มขนาดนี้ เจ้าแน่ใจนะว่านางจะรอดชีวิตในที่แบบนั้นได้?

ลั่วถิงเย่ไม่สนใจเขา ดึงตัวเจียงเหมียวกลับเข้าห้องไป

ใกล้ค่ำ เจียงเหมียวพกจดหมายหนึ่งฉบับกับเนื้อกวางก้อนใหญ่กลับไปยังเมืองลึกลับ

หลี่เฟิงเหนียนรอจนเริ่มเบื่อ เห็นนางถือเนื้อก้อนหนึ่งมาก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ แน่นอนว่าไม่ใช่ไม่พอใจเจียงเหมียว แต่ไม่พอใจลั่วถิงเย่ต่างหาก "เขาขี้เหนียวเกินไปแล้ว คราวก่อนยังส่งชุดน้ำชามาให้ ทำไมคราวนี้กลายเป็นเนื้อไปได้"

อย่างน้อยก็น่าจะเป็นภาพวาดหรืออักษรพู่กัน อย่างแย่ก็ควรเป็นเครื่องกระเบื้อง แต่นี่กลับเป็นแค่เนื้อก้อนหนึ่ง

เขาที่เป็นถึงกรรมการและผู้จัดการของกลุ่มบริษัทลั่ว รายได้ปีละสิบล้านหยวน จะขาดแคลนเนื้อกินเชียวหรือ

เจียงเหมียวกลับรู้สึกว่าของขวัญชิ้นนี้มีค่ามาก "ท่านไม่ชอบหรือ นี่เป็นเนื้อกวางที่ลั่วถิงเย่ขึ้นเขาไปล่ามาด้วยตัวเองเลยนะ ถ้าท่านไม่ชอบ ข้าเก็บไว้เองก็ได้"

"อะไรนะ? เนื้อกวาง?"

เจียงเหมียวพยักหน้า

หลี่เฟิงเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง รับเนื้อกวางมาด้วยท่าทีดีใจ ก้มๆ เงยๆ ดมและสำรวจอย่างสนใจ แต่ปากยังคงบ่นอุบด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง "ขี้เหนียวชะมัด เนื้อก้อนแค่นี้จะพอกินที่ไหนกัน"

ทั้งที่เมื่อกี้ยังทำท่ารังเกียจอยู่เลย?

หลี่เฟิงเหนียนอารมณ์ดีขึ้น ความรู้สึกแย่ๆ จากการทำงานก็มลายหายไปเพราะเนื้อกวางก้อนนี้ จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา "เธออยากลองชิมฝีมือฉันไหม?"

"อยากค่ะ"

หลี่เฟิงเหนียนพาเจียงเหมียวไปยังวิลล่าส่วนตัวของเขา เมื่อเข้าบ้านก็ให้เจียงเหมียวนั่งรอที่โซฟา เปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ แล้วถือเนื้อกวางเดินเข้าครัวไป