บทที่ 90 ย่าเจียงมาหาถึงที่

วันเวลาหลังจากนั้น เจียงเหมียวเดินทางไปมาระหว่างสองโลกบ่อยครั้งขึ้น บางคราวนางก็อยู่ฝั่งนั้นทั้งวัน บางคราวก็นั่งเล่นจนถึงดึกดื่น คนที่ลำบากก็คือหลี่เฟิงเหนียน

เดิมทีงานการของเขาก็ยุ่งจนหัวหมุนอยู่แล้ว ยังต้องมารับหน้าที่เป็นคนขับรถให้อีก หากไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ที่ลั่วถิงเย่หยิบยื่นให้ละก็ ตีให้ตายเขาก็ไม่ยอมมาเด็ดขาด

ณ หมู่บ้านเหอวาน หลังฤดูเก็บเกี่ยวสิ้นสุดลง เจ้าพนักงานจากทางการก็เข้ามาเก็บภาษีเสบียงในหมู่บ้าน แต่ละบ้านต่างพากันก่นด่าโอดครวญด้วยความเดือดร้อน

บางบ้านต้องยอมรัดเข็มขัดอดมื้อกินมื้อมาตั้งนานเพื่อหาเสบียงมาจ่ายภาษีให้ครบ ถึงกระนั้นก็ยังมีบางครอบครัวที่ไม่มีปัญญาจ่ายจนถูกทางการจับกุมตัวไป ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีพวกพ่อแม่ของเด็กที่ถูกอาห้าเจียงหลอกเงินไปด้วย

พอคนในบ้านถูกจับไป คนจากหลายๆ ครอบครัวจึงรวมกลุ่มกันบุกไปยังบ้านของอาห้าเจียง ลากตัวอาห้าเจียงที่ยังบาดเจ็บสาหัสไม่ทันหายดีออกมาทุบตีระบายอารมณ์อีกยกใหญ่ ภรรยาของอาห้าเจียงไม่มีทางเลือก จึงจำต้องขายทรัพย์สินที่มีในบ้านทิ้งจนหมด กว่าจะรวบรวมเงินมาได้จนครบ

หลายบ้านนั้นถึงได้ยอมรามือไม่มาก่อเรื่องอีก

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป ภรรยาของอาห้าเจียงก็รู้สึกว่าชีวิตคู่เช่นนี้ไม่อาจทนอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว เพียงไม่กี่วันก็พาลูกกลับบ้านเดิมของตนเอง จากนั้นอีกสองสามวันก็ส่งหนังสือหย่ามาให้ แล้วพาลูกไปแต่งงานใหม่กับผู้อื่น

อาห้าเจียงที่อาการบาดเจ็บยังไม่ทันหาย ภรรยาก็หนีจาก ลูกก็ถูกพาตัวไป พี่น้องก็พากันเกลียดชังเข้าไส้ ไม่กี่วันต่อมาก็สิ้นใจไป ตอนที่มีคนไปพบร่างก็เริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่าเสียแล้ว หัวหน้าตระกูลเจียงจึงสั่งให้คนนำร่างเขาไปฝังไว้ในสุสานบรรพบุรุษอย่างลวกๆ พิธีศพก็ไม่มีให้ ทั้งยังสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดไปกราบไหว้เซ่นไหว้ เห็นได้ชัดว่าโกรธแค้นกับการกระทำก่อนหน้านี้ของอาห้าเจียงอย่างยิ่ง

พวกชาวบ้านต่างก็รู้กันอยู่ในใจและแสร้งทำเป็นไม่รับรู้เรื่องนี้

"ทั้งที่เป็นเชื้อสายบรรพบุรุษเดียวกันแท้ๆ ดูเอาเถิดว่าบ้านอื่นเขาอยู่ดีกินดีกันเช่นไร แล้วบ้านเราต้องมาตกระกำลำบากเช่นไรกัน จ่ายภาษีไปแล้วที่บ้านก็ไม่เหลือเงินทองจะประทังชีวิตแม้แต่อีแปะเดียว วันคืนเช่นนี้เมื่อไรมันจะสิ้นสุดลงเสียที!" หลี่เพ่ยหลานร้องไห้คร่ำครวญตัดพ้อกับเจียงหย่งกั๋ว

เจียงหย่งกั๋วหงุดหงิดรำคาญใจจนขดตัวซุกอยู่ตรงมุมห้อง ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน

หลี่เพ่ยหลานร้องไห้อยู่พักหนึ่ง จู่ๆ สายตาก็เหลือบไปมองย่าเจียงที่กำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่ "บ้านเราไม่มีเงิน แต่เจียงเชียนต้องมีเงินแน่ ก่อนหน้านี้เขายังควักเงินตั้งห้าตำลึงออกมาช่วยหมู่บ้านได้มิใช่หรือ"

ย่าเจียงสะดุ้งตกใจกับสายตาของลูกสะใภ้ แววตาพลันปรากฏความกังวลระคนเศร้าหมองขึ้นมา เด็กสองคนของบ้านใหญ่นั้นแต่ก่อนเวลาเจอหน้านางจะสนิทสนมรักใคร่เป็นที่สุด ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่พอเห็นหน้านางแล้วเป็นต้องหลบไปให้ไกล

ชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านรองไม่สู้ดีนัก แม้แต่มื้ออิ่มท้องสักมื้อยังแทบไม่มีกิน ย่าเจียงเองก็นึกเสียใจอยู่ลึกๆ มานานแล้ว จึงเอ่ยปากเสนอขึ้นมาเอง "หรือจะให้ข้าลองไปหาอาเชียนดูดีเล่า"

หลี่เพ่ยหลานได้ยินดังนั้นก็กึ่งลากกึ่งดึงพานางมาที่หน้าประตูทันที "รีบไปเลย รีบไปให้ไว ทางที่ดีขอเงินกลับมาให้ได้มากๆ หน่อย ถ้าไม่มีเงินเป็นเสบียงอาหารก็ยังดี หลานชายตัวโตทั้งสองคนของท่านกำลังหิวโซอยู่นะ"

ปัง! เสียงปิดประตูดังสนั่น

ย่าเจียงมองประตูเรือนที่ปิดสนิท นางเม้มปากแน่น ก่อนจะยันไม้เท้าเดินโซซัดโซเซมาถึงบ้านของเจียงเชียน เคาะประตูอยู่นานสองนาน เจียงเชียนถึงได้เดินออกมาจากข้างใน

ครั้นมองเห็นชัดเจนว่าเป็นย่าเจียง เจียงเชียนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

นางคิดจะมาทำอะไรอีกล่ะ

ย่าเจียงใจหายวาบ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นพลันพยายามคลี่รอยยิ้มประจบ "อาเชียน อ่านหนังสืออยู่หรือลูก"

"ขอรับ" เจียงเชียนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเฉยชาไร้อารมณ์

ย่าเจียงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้นด้วยความกระอักกระอ่วน "ย่ามาเยี่ยมเจ้ากับอาเหมียวน่ะ รีบเปิดประตูให้ย่าเข้าไปเถิด"

"เยี่ยมหรือขอรับ"

เจียงเชียนปรายตามองมือเปล่าทั้งสองข้างของย่าเจียงอย่างมีความหมาย ไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาสักชิ้น ยังกล้าเอ่ยปากว่ามาเยี่ยมอีกหรือ

ย่าเจียงเห็นสายตาคู่นั้นของเขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง อย่างไรเสียนางก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ "ย่ารีบร้อนออกจากบ้านไปหน่อย เลยไม่มีเวลาหยิบอะไรติดมือมา คราวหน้าหากมาเยี่ยมพวกเจ้าอีกย่าจะเอาของมาให้ เจ้าอย่ามัวชักช้ารีบเปิดประตูให้ย่าเข้าไปเถอะ ย่าเดินมาตลอดทางจนเมื่อยขาไปหมดแล้ว"

เจียงเชียนลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ "ท่านย่า คนท่านก็ได้เห็นแล้ว หากไม่มีเรื่องอะไรอื่นก็กลับไปเถิดขอรับ ข้ากับอาเหมียวอยู่กันสุขสบายดี ไม่รบกวนให้ท่านต้องมาคอยกังวลหรอก"

ย่าเจียงแสดงสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่ง "อาเชียน นี่เจ้าจะไม่ยอมรับย่าคนนี้แล้วใช่หรือไม่"

เมื่อเห็นเจียงเชียนยังคงยืนนิ่งเฉยไม่ตอบสนอง ย่าเจียงก็เริ่มร้องไห้ฟูมฟายออกมาคนเดียว "ที่ย่าทำลงไปเช่นนั้นมันก็เพราะจนใจจริงๆ ย่าแก่ป่านนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกกี่ปี หากไม่ยอมคล้อยตามอารองกับอาสะใภ้รองของเจ้า ข้าจะมีชีวิตรอดต่อไปได้อย่างไรกัน เจ้าต้องเห็นใจย่าบ้างสิ!"