บทที่ 91 หัวไชเท้ากับผักกาดขาว

หัวไชเท้ากับผักกาดขาวแม้จะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร แต่เพราะเจียงเหมียวดูแลมาอย่างดี รสชาติจึงอร่อยกว่าของที่บ้านตัวเองอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เพ่ยหลานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เอาสิ ทำไมข้าจะไม่เอา”

อาม่าวและคนอื่นๆ รู้สึกเสียดายเล็กน้อย หากนางไม่เอาเสียก็คงจะดี

อาม่าวล้วงเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “งั้นเซ็นชื่อลงไปเสีย”

“สิ่งใดกัน?”

หลี่เพ่ยหลานกำลังโมโหอยู่แล้ว พอเห็นกระดาษก็ยิ่งเดือดดาล สัญชาตญาณบอกนางว่านี่ต้องเป็นเล่ห์เหลี่ยมของเจียงเชียนอีกแน่

“หนังสือยืนยันการรับของ พิสูจน์ว่าเจียงเชียนเป็นคนส่งของมาให้ มิเช่นนั้นหากวันหน้าพวกท่านไปป่าวประกาศว่าเขาไม่กตัญญูขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

เจียงหย่งกั๋วหน้าเขียวคล้ำพุ่งเข้ามาคว้ากระดาษไปฉีกจนขาดวิ่น “เขานั่นแหละที่ไม่กตัญญู! หากเขากตัญญูจริงจะมีหน้าส่งผักกาดกระจอกๆ กองนี้มาหรือ อยากให้พวกเราเซ็นชื่อ ฝันไปเถอะ!”

อาม่าว เจียงหนิง และคนอื่นๆ มองหน้ากัน ในใจยิ่งนับถือความฉลาดของเจียงเชียนขึ้นไปอีกขั้น

“อารองหย่งกั๋ว หากท่านไม่เซ็นก็ย่อมได้ แต่พวกเราก็จะนำของกลับไป ทว่านี่ถือว่าพวกท่านเป็นคนไม่รับเอง ภายหน้าหากพวกท่านหาว่าเจียงเชียนไม่กตัญญู พวกเรานี่แหละจะเป็นพยานให้ว่านั่นเป็นการใส่ร้าย”

“พวกเจ้ากล้าหรือ!” เจียงหย่งกั๋วอกกระเพื่อมขึ้นลง หายใจแทบไม่ทัน

คนกลุ่มนั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย แบกหัวไชเท้าและผักกาดขาวขึ้นบ่าเตรียมจะเดินจากไป

“ห้ามไป! วางของลงให้หมด!” หลี่เพ่ยหลานโกรธจัดจนด่าทอเสียงดัง “เจ้าเด็กเวรนั่น ทำไมถึงไม่ไปตายๆ เสียที”

ย่าเจียงพึมพำเสียงเบา “รับไว้เถอะ อย่างน้อยก็ยังพอกินประทังชีวิตได้”

เจียงหย่งกั๋วโกรธจนพอแล้วจึงเริ่มใจเย็นลง เขาโบกมือ “ทิ้งของไว้ แล้วพวกเจ้าก็ไปเสีย”

อาม่าวและคนอื่นๆ ฉายแววเยาะเย้ยในดวงตา เขาหยิบสัญญาฉบับที่สองออกมาจากอกเสื้อ “เจียงเชียนรู้ว่าพวกท่านต้องโกรธ จึงให้พวกเราเตรียมมาสองฉบับ ฉบับนี้อารองหย่งกั๋วห้ามฉีกอีกเด็ดขาดนะขอรับ”

เจียงหย่งกั๋วอยากจะฉีกทิ้งใจจะขาด แต่พอเห็นผักกาดขาวหัวอวบอ้วน ก็นึกเสียดายขึ้นมา สุดท้ายจึงจำใจประทับรอยนิ้วมือลงไป

หลี่เพ่ยหลานกระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยว “ข้าไม่ปล่อยพวกมันสองคนไปแน่ ไม่มีวัน”

ย่าเจียงที่อยู่ข้างๆ ถูกท่าทางของสะใภ้รองทำให้หายใจไม่ออก นางเริ่มนึกเสียใจที่ย้ายมาอยู่กับบ้านรอง ไม่รู้ว่าป่านนี้ถ้านางจะย้ายกลับไปจะยังทันหรือไม่

อาม่าวและคนอื่นๆ กลับมาพร้อมกับเอกสารที่ลงนามเรียบร้อยแล้ว เพื่อเป็นการตอบแทน เจียงเชียนจึงมอบผักกาดขาวให้คนละห้าหัว

“พี่เจียงเชียน ต่อไปมีงานดีๆ แบบนี้อีก เรียกพวกเราได้เลยนะขอรับ รับรองว่ามาถึงทันทีแน่นอน” เจียงหนิงกอดผักกาดขาวไว้เต็มอ้อมแขน ก่อนจะกัดลงไปที่ใจกลางผักกาดสีเหลืองอ่อน รสชาติกรอบหวาน อร่อยเหลือเกิน

“อร่อยจริงๆ”

อาม่าวก็กัดไปคำหนึ่งเช่นกัน มันเป็นรสชาติที่ไม่เหมือนผักกาดขาวที่บ้านของเขาเลย “พี่เจียงเชียน เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวของบ้านท่านเอามาจากไหนหรือขอรับ? ทำไมถึงปลูกออกมาได้ไม่เหมือนของบ้านเราเลยล่ะ?”

เจียงเชียนอธิบายอย่างใจเย็น “อาเหมียวเป็นคนซื้อมาน่ะ นางบอกว่านำเข้ามาจากข้างนอก หายากมาก เมล็ดพันธุ์แค่นิดเดียวก็ราคาตั้งยี่สิบกว่าอีแปะแล้ว”

“แพงขนาดนั้นเลยหรือ?”

เจียงเชียนพยักหน้า

คนที่ตั้งใจจะเอ่ยปากขอเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวต่างกลืนคำพูดของตัวเองลงคอไปในทันที ผักกาดขาวของแต่ละบ้านต่างก็เก็บเมล็ดพันธุ์ต่อๆ กันมาเอง หรือไม่ก็แลกเปลี่ยนกับญาติพี่น้อง จะมีใครที่ไหนยอมเสียเงินซื้อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงราคาตั้งยี่สิบกว่าอีแปะนั่นเลย

เจียงหนิงกล่าว “พี่เจียงเชียน บ้านท่านปลูกผักไว้เยอะขนาดนี้ ท่านคนเดียวทำไม่ไหวหรอก เดี๋ยวข้ามาช่วยท่านเอง”

“พวกเราก็จะมาช่วยด้วย”

เจียงเชียนกล่าวเกรงใจเล็กน้อยก่อนจะตอบรับ

ยามนี้เจียงเหมียวไม่อยู่ ส่วนลั่วถิงเย่ก็มีธุระสำคัญต้องทำ สวนผักที่บ้านเพียงลำพังเขาก็ดูแลไม่ไหวจริงๆ มีคนมาช่วยย่อมเป็นเรื่องดี และแน่นอนว่าเขาก็ไม่เอาเปรียบทุกคน ตอนจะกลับเขาก็แบ่งไข่ไก่ป่าให้คนละสิบฟอง