บทที่ 92 ความในใจของเลขาฯ เถียน

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเหมียวจางลงเล็กน้อย "ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านที่เตือน"

เลขาฯ เถียนนึกว่าเธอรับฟังแล้ว รอยยิ้มจึงดูจริงใจขึ้นมาก "งั้นฉันขอตัวก่อนนะ ช่วงนี้เจ้านายไม่อยู่ ถ้าเธอมีธุระอะไรก็โทรหาฉันได้เลย"

หลี่เฟิงเหนียนเดินทางไปต่างเมือง บอกว่าจะกลับมาในอีกสองสัปดาห์ ก่อนไปเขาได้กำชับเจียงเหมียวเป็นพิเศษว่าอย่าไปไหนไกล เพราะบัตรประชาชนของเธอยังทำไม่เรียบร้อย

จริงๆ แล้วด้วยความสามารถของหลี่เฟิงเหนียน เขาจัดการเรื่องบัตรประชาชนให้เจียงเหมียวได้ในเวลาไม่นาน แต่ติดตรงที่มีผู้กองหวงคอยจับตาดูอยู่ที่สถานีตำรวจถึงขนาดส่งรูปพรรณสันฐานของเจียงเหมียวเข้าเครือข่ายหมายจับภายใน

หลี่เฟิงเหนียนจึงทำได้เพียงเลี่ยงไปใช้วิธีที่ซับซ้อนกว่าเดิม ข้อเสียคือต้องใช้เวลานานขึ้นหน่อย

ซึ่งเจียงเหมียวก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรอยู่แล้ว

หลังจากเลขาฯ เถียนกลับไป เจียงเหมียวก็พยายามขนเครื่องแก้วเข้าไปเก็บในห้องอย่างทุลักทุเล

ที่ต้องลำบากเช่นนี้ ก็เพราะเจียงเหมียวพบว่าเรี่ยวแรงของตนลดน้อยลง สอบถามหมอแล้ว หมอบอกว่าเป็นเพราะเสียเลือดมากไป ส่วนจะฟื้นตัวเมื่อใดนั้นก็ขึ้นอยู่กับร่างกายของแต่ละคน

เจียงเหมียวไม่รู้ว่าตนเองเป็นคนธาตุแบบไหน แม้โดยปกติจะไม่ค่อยได้ออกแรงอะไร แต่บางครั้ง โดยเฉพาะเวลาต้องขนของ เธอก็ยังหวังให้ตัวเองมีแรงเยอะๆ แบบเดิม จะได้ไม่ต้องเดินกลับไปกลับมาหลายรอบ

ในที่สุดก็ขนเครื่องแก้วทั้งหลายจนหมด เจียงเหมียวพิงกายลงข้างบ่อน้ำเก่าไม่อยากขยับไปไหน

เหนื่อยเหลือเกิน อยากดื่มน้ำมะนาวเย็นๆ สักแก้วจัง

เหงื่อเปียกชุ่มแขนเสื้อ เส้นผมลู่ไปตามใบหน้าและหน้าผาก ความยุ่งเหยิงนั้นกลับเพิ่มเสน่ห์ชวนมองขึ้นมาอีกหลายส่วน

ลั่วถิงเย่จัดวางเครื่องแก้วเสร็จแล้วออกมาตามหาเธอ พอมาเห็นภาพอันเย้ายวนใจเช่นนี้ เขาก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ หน้าผากเกลี้ยงเกลามีเม็ดเหงื่อผุดพราย ดวงตาเรียวสวยแบบตาหงส์สั่นระริกวูบหนึ่ง

เจียงเหมียวตั้งใจว่าจะพักสักครู่ เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

ทันใดนั้น มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วชัดเจนก็สอดผ่านรักแร้ของเธอแล้วอุ้มร่างบางขึ้นมาอย่างเบามือ เจียงเหมียวเผลอกอดคอเขาโดยสัญชาตญาณ พอมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นก็พลันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว

ลั่วถิงเย่อุ้มเจียงเหมียวไปที่เตียง นิ้วมือของเขารวบผมที่กระเซอะกระเซิงของเธอไปไว้ด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนใบหน้าของเจียงเหมียว มันรู้สึกจั๊กจี้จนเธออยากจะขยับเข้าไปใกล้กว่านี้อีกหน่อย

เจียงเหมียวอดไม่ได้ที่จะโอบกอดเอวของเขาไว้ ช่างแน่นหนาแข็งแรงเหลือเกิน!

แววตาของลั่วถิงเย่ไหววูบ เขาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปิดบังความยินดีในใจ แสร้งไอเบาๆ คำหนึ่ง "เจ้าจะกอดข้าไปถึงเมื่อใด?"

เจียงเหมียว: "…"

สวรรค์! ตายแล้ว ข้าทำอะไรลงไปเนี่ย?

เจียงเหมียวรีบเอามือปิดตาไว้ มือเล็กขาวผ่องบดบังแก้มที่แดงซ่านดั่งผลเชอร์รี่ "ท่าน… ท่านออกไปนะ…"

ลั่วถิงเย่ลูบศีรษะส่วนที่โผล่พ้นมือของเธอออกมา "เจียงเหมียว เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?"

"ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ท่านออกไปสิ"

ลั่วถิงเย่กลับขยับกายเข้ามาใกล้กะทันหัน เจียงเหมียวราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง ร่างทั้งร่างดีดตัวขึ้นทันควัน แก้มอาบไปด้วยสีแดงระเรื่อที่ดูงดงาม ริมฝีปากเล็กเผยอออกแล้วหุบเข้า ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

หรือว่าเขาคิดจะฉวยโอกาสตอนพี่ชายไม่อยู่ทำเรื่องไม่ดี?

ไม่ได้นะ ไม่ได้อย่างเด็ดขาด

"อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไปไกล"

คำพูดประโยคหนึ่งของลั่วถิงเย่ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของเจียงเหมียวได้ทันควัน

"หืม?"

เจียงเหมียวส่งเสียงในลำคอออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงนั้นต่ำพร่าและเย้ายวนใจอย่างไม่น่าเชื่อ

แววตาของลั่วถิงเย่พร่าเลือนไปชั่วขณะ ไม่ได้การ นางยังเป็นแค่เด็กเท่านั้น

ลั่วถิงเย่รินน้ำอุ่นใส่ถ้วยส่งให้เธอ แล้วหยิบเสื้อผ้าสะอาดมาให้อีกชุด "เสื้อผ้าของเจ้าเปียกหมดแล้ว สวมไว้นานจะทำให้เป็นหวัดเอาได้ เมื่อครู่ข้าเพียงแต่อยากตรวจสอบดูว่าเจ้าตัวร้อนหรือเปล่าเท่านั้น"

ที่แท้ก็เป็นเธอที่เข้าใจผิดไปเอง