บทที่ 93 ทำได้เพียงอนุภรรยาสูงศักดิ์

"ท่านพี่ ท่านโกหกข้า! ข้าได้ยินมาว่าพระมเหสีในตอนนี้คืออดีตคู่หมั้นของลั่วถิงเย่ แล้วเขาจะไม่มีใจให้สตรีคนใดได้อย่างไรกัน?" เจียงเหมียวขบกรามแน่น ประกายไฟในดวงตาแทบจะแผดเผาเจียงเชียนให้มอดไหม้

เจียงเชียนนวดขมับ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเต้นตุบๆ อยู่ในหัว

ด้านหนึ่งเขายังไม่แน่ใจว่าองค์ชายทรงนึกสนุกชั่วคราวหรือมีใจจริงให้อาเหมียว อีกด้านเขาก็กลัวว่านางจะยอมรับความจริงไม่ได้ อย่างไรเสียองค์ชายในอนาคตก็ต้องขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ ฮ่องเต้ไม่มีทางมีสตรีเพียงนางเดียว หากอาเหมียวรับไม่ได้ ทั้งคู่จะอยู่กันยืดได้อย่างไร?

สุดท้ายแล้วคนที่ต้องเจ็บปวดก็หนีไม่พ้นอาเหมียวอยู่ดี

"ข้าฟังมาจากพ่อค้าที่ผ่านทางมายังตำบลไป๋หม่ากวนว่า อดีตองค์รัชทายาทนั้นสง่างามดั่งเทพเซียน ทั้งยังเก่งกาจทั้งบุ๋นบู๊ หญิงสาวทั้งเมืองหลวงต่างหลงรักเขา บ้านที่มาสู่ขอแทบจะเหยียบธรณีประตูตำหนักบูรพาจนสึก"

เป็นที่หมายปองถึงเพียงนี้ จะไม่มีคนที่ชอบได้อย่างไร ลั่วถิงเย่ไม่พูด ท่านพี่ก็ไม่พูด

เจียงเหมียวลูบหน้าอกตนเอง รู้สึกปวดหนึบอยู่ในใจ ราวกับมีบางอย่างหกคว่ำอยู่ข้างใน

"ธรณีประตูบ้านใครกันที่จะพังน่ะ?"

เสียงของหูเส้าหัวดังขึ้นแทรกกะทันหัน เขาพิงขอบประตูอย่างเกียจคร้าน พลางมองคนทั้งสองด้วยสายตากรุ้มกริ่ม "เมื่อครู่พวกเจ้าคงไม่ได้กำลังพูดถึงลั่วถิงเย่อยู่หรอกนะ"

ใบหน้าของเจียงเหมียวฉายแววไม่เป็นธรรมชาติ นางรีบชำเลืองมองพี่ชายแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่อยากให้ลั่วถิงเย่รู้ว่านางกำลังกังขาในตัวเขา

"พี่เส้าหัวมีธุระอันใดหรือ?" เจียงเชียนถามขึ้น

หูเส้าหัวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "เมื่อครู่มีคนมา บอกว่ามีอาจารย์แซ่จวงมาถึงหน้าหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านเจียงให้บรรดานักเรียนที่อ่านหนังสือในหมู่บ้านไปต้อนรับ ระบุชื่อให้เจ้าต้องไปด้วย"

"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

ก่อนจากไป เจียงเชียนตบมือเจียงเหมียวเบาๆ เป็นเชิงว่ามีเรื่องอะไรค่อยว่ากัน

หูเส้าหัวกอดอกกวาดสายตามองเจียงเหมียวตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาเจียงเหมียวรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ทว่าในวินาทีก่อนที่นางจะอ้าปากพูด หูเส้าหัวก็ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "เมื่อครู่พวกเจ้ากำลังพูดถึงลั่วถิงเย่อยู่ใช่หรือไม่ เขาไปทำอะไรให้เจ้าขุ่นเคืองใจงั้นหรือ?"

เจียงเหมียวกลอกตาไปมา พลันคลี่ยิ้ม "ใช่แล้ว พวกเรากำลังพูดเรื่องเกี่ยวกับเขานั่นแหละ"

"เรื่องของเขา เจ้าถามข้าสิ?"

"ถามเจ้า? เจ้ารู้มากแค่ไหนกันเชียว?" เจียงเหมียวทำหน้าเต็มไปด้วยความกังขา

"มิอาจบอกว่ารู้หมดทุกเรื่อง แต่ที่แน่ๆ ข้ารู้เยอะกว่าพี่ชายเจ้าแน่นอน"

หูเส้าหัวถลกชายเสื้อคลุมขึ้นอย่างไม่เกรงใจ พลางเลิกคิ้วใส่เจียงเหมียว

เจียงเหมียวเห็นดังนั้นมีหรือจะไม่เข้าใจ นางเม้มปากแล้วถาม "เจ้าต้องการสิ่งใด?"

หูเส้าหัวดีดนิ้วเป๊าะ "คราวก่อน มันฝรั่งทอดที่เจ้าเอามา อร่อยดีนะ"

"ได้"

"ข้ายังชอบเนื้อเสียบไม้ที่เจ้าเอามาด้วย"

"ตกลง คราวหน้ากลับมาจะเอามาฝาก"

"แล้วก็นาฬิกาข้อมือนั่นด้วย"

"ได้ ทีนี้บอกข้าได้หรือยัง"

เดิมทีหูเส้าหัวยังอยากจะยื่นข้อเสนอเพิ่มอีกสักนิด แต่พอเห็นใบหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ของเจียงเหมียว เขาก็คิดว่าอย่าทำให้นางโกรธจะดีกว่า อย่างไรเสียก็มีแค่นางที่สามารถนำของกินอร่อยๆ กลับมาได้

"ตกลง"

เจียงเหมียวตั้งท่าเตรียมพร้อม จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ เป็นเชิงบอกว่าพูดได้แล้ว

หูเส้าหัวยกขาไขว่ห้าง แล้วเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ "เจ้าก็แค่อยากรู้ใช่หรือไม่ว่า ก่อนหน้าที่จะมาเจอเจ้า ลั่วถิงเย่เคยมีสตรีที่ชอบพอหรือไม่?"

"สตรีที่ชอบพอก็พอจะมีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้แต่งงานเป็นภรรยาคนอื่นไปเสียแล้ว"

เจียงเหมียวรู้สึกดีใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่พลันขมวดคิ้วแน่นในทันที