บทที่ 94 ฉลาดกว่าเจียงเชียน

ชาวบ้านต่างหมายมั่นว่าลูกหลานของตนนั้นจะฉลาดหลักแหลมยิ่งกว่าเจียงเชียนเป็นไหนๆ หากได้รับคำชี้แนะจากท่านจวง พวกเขาจะต้องได้ดีอย่างแน่นอน

ทันทีที่รถม้าแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านก็กรูเข้าไปล้อมไว้ ต่างชะโงกหน้าผ่านหน้าต่างรถม้าหวังโอ้อวดบุตรหลานของตน

เมื่อหัวหน้าตระกูลเจียงรุดมาถึง เขาก็รีบห้ามปรามเหตุการณ์ที่เกือบจะควบคุมไม่อยู่ "ไร้มารยาท! พวกเจ้าทำอะไรกัน! อยากให้คนอื่นหัวเราะเยาะตระกูลเจียงของเราหรืออย่างไร!"

หลังจากดุด่าชาวบ้านเสร็จ หัวหน้าตระกูลเจียงจึงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าไปหา "ชาวบ้านไร้มารยาท ทำให้ท่านตื่นตกใจ ข้าต้องขออภัยท่านด้วย ข้าเป็นหัวหน้าตระกูลเจียงแห่งหมู่บ้านเหอวาน ยินดีต้อนรับท่านจวงยิ่งนัก"

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น ชายชราผมสีดอกเลาผู้หนึ่งก้าวลงมา มือถือพัดจีบ ท่าทีสุขุมนุ่มลึก ริ้วรอยจางๆ บนใบหน้านั้นไม่เพียงไม่ทำให้ดูแก่ชรา แต่กลับยิ่งขับเน้นให้ผู้คนรู้สึกว่าเขาไม่ธรรมดา

เมื่อท่านจวงก้าวลงจากรถม้า ชาวบ้านที่เคยกระตือรือร้นต่างก็เงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะไปล่วงเกินผู้สูงศักดิ์

"ท่านจวงเดินทางไกลมา เหนื่อยยากลำบากยิ่งนัก ไม่สู้ไปพักผ่อนที่สำนักศึกษาก่อนดีหรือไม่?"

เห็นท่าทีที่กระตือรือร้นของหัวหน้าตระกูลเจียง ท่านจวงก็พยักหน้าให้น้อยๆ "รบกวนท่านนำทางด้วย"

"เชิญทางนี้ขอรับ"

ท่าทีของหัวหน้าตระกูลเจียงนอบน้อมยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเจียงฝานเล่าถึงความสามารถของท่านจวงมามาก ท่านจวงเป็นถึงบัณฑิตจิ้นซื่อ อดีตเคยรับราชการในตำแหน่งสูงสุดถึงขุนนางขั้นสี่ ภายหลังลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดเพราะบิดาป่วยหนัก

หลังจากกลับบ้านเกิด ท่านเคยเปิดสำนักศึกษา เด็กที่ผ่านการสั่งสอนจากท่านส่วนใหญ่ล้วนสอบได้เป็นถงเซิง คนเช่นนี้สามารถมาสอนหนังสือที่หมู่บ้านเหอวานได้ นับเป็นโชคของหมู่บ้านเหอวาน และโชคของตระกูลเจียงจริงๆ!

เมื่อคำนึงว่าท่านจวงเดินทางไกลมา หัวหน้าตระกูลเจียงจึงขอให้ชาวบ้านแยกย้ายกันไป แล้วนำทางท่านไปด้วยตนเองมายังสำนักศึกษา

สำนักศึกษาของตระกูลเจียงสร้างด้วยอิฐเขียวมุงหลังคากระเบื้อง ภายหลังเพราะความเห็นแก่ตัวของอาห้าเจียง จึงมีการต่อเติมสำนักศึกษาอยู่หลายครั้ง ไม่เพียงแต่มีหอหนังสือ แต่ยังมีห้องที่เตรียมไว้สำหรับบัณฑิตโดยเฉพาะ

ทุกปีอาห้าเจียงจะเชิญบัณฑิตที่มีชื่อเสียงจากอำเภอหัวชางมาที่นี่ โดยจัดหาอาหารและที่พักให้อย่างดี ดังนั้นแม้สำนักศึกษาของตระกูลเจียงจะเสื่อมถอยลงไปบ้าง แต่ก็ยังพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เจียงเชียนสอบได้ซิ่วไฉ อาห้าเจียงก็นำความดีความชอบนั้นมาเป็นของตน ทำให้ชื่อเสียงของสำนักศึกษาตระกูลเจียงโด่งดังยิ่งขึ้นไปอีก ถึงขั้นมีคนจากหมู่บ้านอื่นมาขอเข้าเรียน

อากาศช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงแปรปรวนเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว เพื่อต้อนรับท่านจวง หัวหน้าตระกูลเจียงจึงสั่งให้คนจุดเตาผิงไว้แต่เนิ่นๆ

"หัวหน้าตระกูลเจียงเกรงใจเกินไปแล้ว ตระกูลเจียงมีหัวหน้าตระกูลเช่นท่าน เหตุใดจะกลัวว่าจะไม่มีคนเก่งเล่า?"

หัวหน้าตระกูลเจียงไม่ได้ยินคำกล่าวเช่นนี้มานานแล้ว ในใจพลันรู้สึกราวกับได้ดื่มน้ำอุ่น อบอุ่นไปถึงทรวงใน "ท่านจวงกล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงแค่ทำตามหน้าที่สืบทอดเจตนารมณ์ของบรรพชนเท่านั้น ต่อจากนี้สำนักศึกษาแห่งนี้ขอมอบให้ท่านเป็นผู้ดูแล หวังว่าท่านจะช่วยบ่มเพาะคนเก่งกาจเช่นเจียงเชียนออกมาได้อีกหลายคนขอรับ!"

"จวงผู้นี้จะพยายามอย่างสุดความสามารถ"

ครั้งนี้ท่านจวงมาเพียงลำพัง พร้อมเด็กรับใช้และคนขับรถม้าอย่างละหนึ่งคน สัมภาระไม่ได้มีมากมายนัก

"ท่านครับ จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ"

หัวหน้าตระกูลเจียงผู้รู้ความลุกขึ้นยืน "เช่นนั้นข้าไม่กวนเวลาพักผ่อนของท่านจวงแล้ว"

หลังจากทุกคนออกไปแล้ว เจียงเชียนก็นำชามาถวายด้วยตนเอง "ท่านอาจารย์ เชิญดื่มชาขอรับ"

ท่านจวงรับชามาจิบหนึ่งคำ พลางพินิจมองขาของเขาอย่างละเอียด แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขาของเจ้า… เป็นอย่างไรบ้าง?"

เจียงเชียนไม่ทันได้ระวังตัว "หมอโอวหยางจะผ่านมาที่อวี้โจวหลังเทศกาลปีใหม่ ข้าตั้งใจจะไปขอให้ท่านรักษา คาดว่าน่าจะหายดีขอรับ"

แววตาของท่านจวงฉายความซับซ้อนครู่หนึ่ง ราวกับทอดถอนใจแล้วพยักหน้า

หลังจากสนทนากันไม่กี่คำ ท่านจวงก็เริ่มทดสอบความรู้ของเจียงเชียน

เจียงเชียนตอบคำถามเหล่านั้นได้ครบถ้วน

แม้ภายนอกท่านจวงจะดูเรียบเฉย แต่ในใจกลับตกตะลึงอย่างยิ่ง ไม่นึกเลยว่าเพียงไม่กี่ปีที่ไม่ได้พบกัน เจียงเชียนจะพัฒนาขึ้นได้ถึงเพียงนี้ การมาครั้งนี้ของเขาไม่ผิดหวังจริงๆ

ก่อนจะจากไป ท่านหยิบข้อสอบสองชุดออกมาจากห่อผ้าแล้วยื่นให้เขา

เมื่อเจียงเชียนเห็นหัวข้อบนข้อสอบ ดวงตาก็เป็นประกายทันที นี่คือข้อสอบจากสำนักศึกษาประจำจังหวัด ซึ่งคนทั่วไปไม่มีทางหามาได้ ด้วยฐานะของท่านจวง การจะหาข้อสอบสองชุดนี้มาได้ เกรงว่าคงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยเลยทีเดียว