บทที่ 95 ข้าอยากเรียนหนังสือ

“พี่ใหญ่ ข้าอยากเรียนหนังสือ ข้าอยากมีหน้ามีตา นำเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูล” น้ำเสียงของเจียงเฟยฟังดูแผ่วเบา ทว่าเจียงเชียนกลับสังเกตเห็นแววคำนวณผลประโยชน์บนใบหน้าของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

หลี่เพ่ยหลานกลัวว่าเขาจะไม่ยอมตกลง จึงเค้นน้ำตาออกมาอย่างฝืนๆ “อาเชียนเอ๋ย เจ้าเป็นเด็กดี แม้ว่าทั้งสองบ้านจะมีเรื่องขัดแย้งกัน แต่เจ้าจะพาลโกรธแค้นน้องชายเจ้าไม่ได้นะ อีกอย่าง น้องชายเจ้าก็ไม่เคยรังแกพวกเจ้าเลยสักครั้ง”

“ไม่เคยงั้นหรือ”

หลี่เพ่ยหลานพูดประโยคนี้ออกมาก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง จึงหัวเราะแห้งๆ สองเสียง “นั่นมันเรื่องในอดีตไปแล้ว ตอนนั้นน้องเจ้ายังเด็กไม่รู้ความ ได้ยินมาว่าเรียนหนังสือแล้วจะรู้จักผิดชอบชั่วดี บางทีพอเขาได้เข้าสำนักศึกษาแล้วอาจจะกลับตัวเป็นคนดีขึ้นมาก็ได้ เจ้าก็ให้โอกาสน้องชายเจ้าสักครั้งเถิด”

สีหน้าของเจียงเชียนดูเหมือนจะอ่อนลง

สองแม่ลูกอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา กิริยาท่าทางนอบน้อมถ่อมตนยิ่งนัก แทบจะคุกเข่าลงไปอยู่รอมร่อ

เจียงเชียนกลัวว่าทั้งสองคนจะไม่ยอมเลิกราและทำให้เขาเสียเวลาทำข้อสอบ “แม้ว่าท่านจวงจะเป็นคนที่ข้าเชิญมา แต่ใครจะได้ไปเรียนหนังสือหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะตัดสินใจได้ หากเขามีใจใฝ่เรียนรู้จริงๆ ข้าคิดว่าหัวหน้าตระกูลคงไม่ขัดขวางหรอก”

“ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่า เจ้าไม่คัดค้านแล้วใช่ไหม”

“ขอรับ”

สิ้นเสียง หลี่เพ่ยหลานก็จูงเจียงเฟยวิ่งออกไปด้วยความดีใจ

เจียงเชียนขมวดคิ้ว รู้สึกรางๆ ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่คิดไปคิดมาก็คิดไม่ออกว่าคืออะไร จึงตัดใจไม่คิดต่อ

หัวหน้าตระกูลเจียงมองสองแม่ลูกหลี่เพ่ยหลานด้วยความคลางแคลงใจ “อาเชียนพูดเช่นนั้นจริงๆ หรือ”

“แน่สิเจ้าคะ ถึงอย่างไรเจียงเฟยบ้านเราก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา ต่อให้แยกบ้านกันแล้ว แต่ตัดบัวก็ยังเหลือบัวใยมิใช่หรือเจ้าคะ” หลี่เพ่ยหลานเอ่ยอย่างหนักแน่นมั่นใจ

หัวหน้าตระกูลเจียงลองคิดทบทวนดู เจียงเชียนเป็นเด็กที่มีจิตใจดีงามจริงๆ อีกทั้งเจียงเฟยยังเด็ก เขาคงไม่ถือสาเอาความกับเด็กคนหนึ่งหรอกกระมัง

“ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าจ่ายเงินแล้ว พรุ่งนี้ก็มาเรียนได้เลย”

“หัวหน้าตระกูลเจ้าคะ อาเฟยเป็นน้องชายแท้ๆ ของอาเชียน เขาเข้าเรียนยังต้องจ่ายเงินอีกหรือเจ้าคะ”

หัวหน้าตระกูลเจียงขมวดคิ้ว “ทำไมจะไม่ต้องจ่ายเล่า”

ขนาดหลานชายของเขาไปเรียนยังต้องจ่ายเงิน แล้วเจียงเฟยมีสิทธิ์อะไรถึงจะไม่ต้องจ่าย

หลี่เพ่ยหลานเอ่ยปากอย่างเป็นเรื่องชอบธรรม “ย่อมไม่ต้องจ่ายเงินอยู่แล้วสิเจ้าคะ ท่านจวงน่ะเป็นอาเชียนที่เชิญมา ถึงอย่างไรหมู่บ้านเราก็ติดค้างน้ำใจอาเชียนอยู่เรื่องหนึ่ง บัดนี้น้องชายของเขาจะเข้าเรียน แต่กลับยังต้องจ่ายเงิน นี่มิใช่กำลังรังแกคนหรอกหรือเจ้าคะ”

หัวหน้าตระกูลเจียงรู้สึกว่านางก่อกวนโดยไร้เหตุผล ทว่าเมื่อลองคิดดูให้ละเอียดถี่ถ้วน ก็รู้สึกว่าคำพูดของนางมีเหตุผลอยู่บ้าง

การที่เจียงเชียนเชิญท่านจวงมาให้หมู่บ้านได้นั้นนับว่ามีความชอบจริงๆ แต่ว่า…

“นี่เป็นความตั้งใจของอาเชียนหรือ”

“ย่อมเป็นความตั้งใจของเขาอยู่แล้วเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาจะให้ข้ามาหาท่านหรือ เขายังบอกอีกว่า อาเฟยเป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา ต่อไปเงินค่าเล่าเรียนของอาเฟยเขาจะเป็นคนออกให้ทั้งหมด ความหมายของคำพูดนี้ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือเจ้าคะ”

หัวหน้าตระกูลเจียงหันไปมองเจียงเฟยด้วยความสงสัย “เขาพูดแบบนี้จริงๆ หรือ”

เจียงเฟยพยักหน้าอย่างแรง “พี่ใหญ่รักและเอ็นดูข้าจริงๆ ขอรับ ยังบอกให้ข้าตั้งใจเรียนหนังสือด้วย”

หลี่เพ่ยหลานยิ้มแย้มแจ่มใส “หัวหน้าตระกูลเจ้าคะ ท่านดูเรื่องเงินนี่สิเจ้าคะ…”

ในใจของหัวหน้าตระกูลเจียงรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่รางๆ แต่เมื่อนึกถึงท่าทีที่ท่านจวงมีต่อเจียงเชียนในวันนี้ ก็จำต้องข่มกลั้นเอาไว้

หลี่เพ่ยหลานกล่าวขอบคุณซ้ำๆ แล้วดึงเจียงเฟยจะเดินจากไป

ทว่าเจียงเฟยกลับส่ายหน้าใส่นาง แล้วหันไปพูดกับหัวหน้าตระกูลเจียงว่า “ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน ข้าได้ยินมาว่านักเรียนในสำนักศึกษาทุกคนมีเครื่องเขียนสี่สมบัติ เครื่องเขียนสี่สมบัติคืออะไรหรือขอรับ”

หัวหน้าตระกูลเจียงขมวดคิ้ว นักเรียนในสำนักศึกษามีเครื่องเขียนสี่สมบัติกันทุกคนจริงๆ ซึ่งเป็นตระกูลที่ออกเงินซื้อให้ ตามหลักแล้วเจียงเฟยไม่ได้จ่ายค่าเล่าเรียน ก็ไม่ควรจะมอบเครื่องเขียนสี่สมบัติให้เขา

แต่เมื่อนึกถึงเจียงเชียน…

เจียงฝานได้ยินบทสนทนาของทั้งสามคนเข้าพอดี พอลับหลังคนพวกนั้นแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ พวกเขาเห็นชัดๆ ว่ากำลังฉวยโอกาสตีกิน เหตุใดท่านถึงยังยอมตกลงอีกเล่าขอรับ”