บทที่ 96 ฮูหยินเกา

นายอำเภอเกาเดินกลับมายังเรือนหลังของที่ว่าการอำเภอด้วยความไม่พอใจ ฮูหยินเกาเห็นสามีสีหน้าไม่สู้ดีก็นึกว่ามีราชการงานเมืองยุ่งยาก จึงรีบเอ่ยปลอบใจด้วยความเป็นห่วง

ทว่ากลับถูกนายอำเภอเกาด่ากราดใส่เสียยกใหญ่

พอทราบว่าลูกชายไปก่อเรื่องข้างนอกเข้า ฮูหยินเกาก็ตกใจแทบแย่ นึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอันใด ที่แท้ก็แค่สอบได้ที่โหล่ที่สำนักศึกษาเท่านั้น

“ท่านพี่ ฮุยเอ๋อร์เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นาน ยังปรับตัวไม่ได้ อาจารย์ที่สำนักศึกษาก็เหลือเกินจริงๆ เหตุใดต้องมาทดสอบในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ด้วย? ควรจะรอให้เด็กนักเรียนใหม่สอบเข้าเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน อีกอย่างก็รู้อยู่เต็มอกว่าฮุยเอ๋อร์เรียนไม่เก่ง ไฉนยังต้องประกาศผลออกมาประจานอีก? ช่างทำร้ายจิตใจฮุยเอ๋อร์ยิ่งนัก พวกเขาไม่เห็นหัวท่านพี่เลยสักนิด ท่านพี่ควรสั่งโบยพวกเขาเสียให้เข็ด”

ฮูหยินเกาโยนความผิดทั้งหมดไปที่อาจารย์ของสำนักศึกษา โดยไม่คิดพิจารณาเลยว่าเป็นความผิดของลูกชายตน

นายอำเภอเกาขมวดคิ้วมุ่น “เป็นลูกชายเจ้าเองที่ไม่เอาไหน เจ้ายังจะไปโทษอาจารย์อีกหรือ? ถึงขั้นจะสั่งโบยเขา เจ้าคิดว่าสำนักศึกษาเป็นของบ้านเราหรืออย่างไร?”

ฮูหยินเกาสะบัดผ้าเช็ดหน้าแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “ไฉนจะไม่โทษพวกเขาเล่า? หากพวกเขาตั้งใจสอนฮุยเอ๋อร์ให้ดี ผลการเรียนของลูกก็คงไม่แย่ถึงเพียงนี้”

“พูดไปพูดมาก็เพราะพวกเขาไม่มีความสามารถนั่นแหละ ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกท่านพี่แล้ว ว่าให้เชิญท่านจวงมาที่บ้าน แต่ท่านพี่กลับไม่ฟัง อ้างแต่ว่าเขาไปล่วงเกินคนโน้นคนนี้”

ฮูหยินเกากรอกตา “ข้าจะบอกให้ ถึงเขาจะล่วงเกินใคร ก็เกี่ยวอะไรกับบ้านเรา? ขอเพียงเขามีความรู้จริงและสอนฮุยเอ๋อร์ของเราได้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ”

ความสามารถของท่านจวง นายอำเภอเกาย่อมรู้ดี ตอนที่รู้ว่าเขามาพำนักอยู่ที่อวี้โจว ตนก็เคยคิดอยากจะเชิญมาที่บ้านเช่นกัน แต่ถึงขนาดท่านข้าหลวงใหญ่ยังเชิญท่านจวงไม่ได้ แล้วเขาที่เป็นแค่นายอำเภอตัวเล็กๆ จะไปเชิญคนผู้นั้นมาได้อย่างไร?

หากเชิญมาได้จริงๆ ไม่เท่ากับเป็นการล่วงเกินท่านข้าหลวงใหญ่หรอกหรือ?

อีกอย่าง จากที่เขารู้จักนิสัยลูกชายดี ท่านจวงคงไม่มีทางถูกใจเป็นแน่

นายอำเภอเกาสีหน้ามืดครึ้มลง กล่าวด้วยความไม่พอใจ “ท่านจวงไม่รับศิษย์ที่มีความสามารถตั้งมากมาย แล้วจะมารับลูกเจ้าหรือ? อย่าได้ฝันเฟื่องไปหน่อยเลย”

“เหตุใดจะเข้าตาไม่ได้เล่า?” ฮูหยินเกาไม่พอใจ “ฮุยเอ๋อร์ของเราฉลาดจะตายไป ก็แค่สอบพลาดครั้งเดียว ท่านพี่จะมาตัดสินว่าลูกไม่ดีเพราะการสอบครั้งเดียวไม่ได้นะ หากฮุยเอ๋อร์มาได้ยินเข้า เขาจะเสียใจแค่ไหนกัน”

“เจ้าช่างไร้เหตุผลสิ้นดี”

ฮูหยินเกาผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องการตามใจลูกจนเสียคน บางครั้งแม้แต่นายอำเภอเกาก็ยังจนปัญญา

ฮูหยินเกาไม่สบอารมณ์ที่สามีดูแคลนบุตรชายของนาง ยิ่งไปกว่านั้นนางยังขัดเคืองใจที่ท่านจวงทำตัวสูงส่งนัก “ท่านจวงก็เป็นแค่สามัญชนคนหนึ่ง การให้เขามาเป็นอาจารย์ของบุตรชายนายอำเภอนับว่าเป็นการให้เกียรติเขามากแล้ว ที่นี่คืออำเภอหัวชาง หากเขาอยากจะอยู่อย่างราบรื่นในอำเภอหัวชาง ก็ต้องรู้จักเข้าหาพวกเราไม่ใช่หรือ”

ฮูหยินเกานึกถึงของกำนัลหลายรถม้าที่ส่งไปก่อนหน้านี้ แต่กลับไม่ได้แม้แต่จะพบหน้าท่านจวงก็พลันเดือดดาล ในอำเภอหัวชางแห่งนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าถึงเพียงนี้มาก่อน

นางคิดได้ดังนั้นจึงยุแยงสามีเสียเลย “ก่อนหน้านี้ท่านพี่บอกว่าท่านจวงล่วงเกินข้าหลวงใหญ่ไม่ใช่หรือ ข้าว่าข้าหลวงใหญ่คงไม่สบอารมณ์เขาอยู่แล้ว หากท่านพี่หาเรื่องจัดการท่านจวงสักหน่อย ไม่แน่ว่าข้าหลวงใหญ่ท่านอาจจะประทานรางวัลให้ท่านพี่ก็ได้นะ”

นายอำเภอเกานั่งอยู่ตำแหน่งนี้มาได้ ย่อมไม่ใช่คนโง่เขลา “เจ้ารู้อะไร! นั่นเป็นเพียงแค่ข่าวลือ ด้วยนิสัยของข้าหลวงใหญ่ หากท่านจวงไปล่วงเกินเขาจริง ป่านนี้ท่านจวงจะยังอยู่ดีมีสุขรึ”

นายอำเภอเกาถอนหายใจ “เรื่องนี้มีเงื่อนงำอยู่ถึงแปดเก้าส่วน ดังนั้นการปฏิบัติต่อท่านจวง เราไม่เพียงห้ามหาเรื่อง แต่ยังต้องให้เกียรติอย่างถึงที่สุด”

นายอำเภอเกานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ สีหน้ามืดครึ้มลงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ลุกพรวดขึ้นทันที

ฮูหยินเการ้องเรียกตามหลังอยู่หลายครั้ง กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ ก่อนจะหันไปพาลใส่สาวใช้ “ไปตามตัวคุณชายมาเดี๋ยวนี้!”

สาวใช้ตัวสั่นเทา “ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายออกไปดื่มสุรากับเพื่อนร่วมสำนัก บอกว่าคืนนี้จะไม่กลับเจ้าค่ะ”

“ดีๆ ไม่ชอบ ดื่มสุราอะไรกันนักหนา! ไม่เห็นหรือว่านายท่านกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่” ฮูหยินเกานั้นรักบุตรชายของนางเสียยิ่งกว่าอะไร จึงโบกมือ “ช่างเถอะ คงเพราะผลการเรียนไม่ดีเลยเครียดละมั้ง ออกไปดื่มสุราให้สบายใจขึ้นก็ดีเหมือนกัน เจ้าส่งคนไปเฝ้าดูให้ดี อย่าให้เขาก่อเรื่องเดือดร้อนขึ้นมาเชียว”