บทที่ 97 ตำแหน่งอะไร

"เรื่องผลประโยชน์ยังไม่พูดถึง แต่นับแต่โบราณกาลมา ชายที่มีอำนาจเล็กน้อยล้วนมีภรรยาอนุภรรยามากมาย อาเหมียวเคยบอกว่าหากวันหนึ่งข้าสามารถสอบเป็นจอหงวนได้ นางก็จะมีฐานะเพียงพอที่จะยืนเคียงข้างท่าน แต่หากวันนั้นมาถึงจริงๆ ท่านคิดจะให้ตำแหน่งใดแก่นาง?"

เจียงเหมียวอาจไม่เข้าใจปัญหาพวกนี้ แต่เจียงเชียนเข้าใจแจ่มแจ้ง และนั่นคือเหตุผลที่เขาไม่ใคร่อยากให้เจียงเหมียวข้องเกี่ยวกับลั่วถิงเย่ การเป็นอนุภรรยาจะมีความสุขได้อย่างไร?

ต่อให้องค์ชายจะมีใจให้อาเหมียว แต่เหล่าคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์มากมายปานนั้นจะยอมนิ่งเฉยหรือ?

คิดดูเถิด ครั้งหนึ่งท่านอ๋องหนิงกับพระชายาก็รักใคร่กลมเกลียวกันปานนั้น สุดท้ายยังไม่วายถูกอนุชายายุแยงจนสามีภรรยาแตกคอ สุดท้ายพระชายาอ๋องหนิงก็กระโดดหน้าผาตาย ส่วนอนุชายาก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาแทน

ผู้คนต่างกล่าวว่าท่านอ๋องหนิงเห็นแก่ตัวไร้น้ำใจ แต่ลองย้อนคิดดูเถิด ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นยอดบุรุษผู้สง่างาม เป็นบัณฑิตผู้ถ่อมตนเช่นกัน

ความร้ายกาจของหญิงจากตระกูลสูงศักดิ์นั้นมีมากกว่าที่คิด เจียงเชียนไม่ต้องการให้น้องสาวถูกพวกนางทำร้าย นอกจากว่าองค์ชายจะสามารถยุบฝ่ายในเพื่ออาเหมียวได้ แต่เหตุใดเขาต้องทำเช่นนั้นด้วยเล่า?

อาเหมียวมีค่าสิ่งใดที่คู่ควรให้เขาทำถึงเพียงนั้น?

ในที่สุดลั่วถิงเย่ก็เข้าใจปัญหาเข้าแล้ว แม้แต่เจียงเชียนยังคิดว่าเขาจะให้เจียงเหมียวเป็นเพียงอนุภรรยา แล้วคนอื่นล่ะ? เจียงเหมียวเองเล่า?

ยัยบื้อนั่น อย่าได้ทำเรื่องโง่ๆ อะไรเชียว!

นายอำเภอเกาทราบข่าวว่าท่านจวงมาถึงหมู่บ้านเหอวานและกลายเป็นอาจารย์สอนหนังสือ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง "ท่านจวงไม่ไปที่อื่น กลับมายังอำเภอหัวชาง ทั้งยังเจาะจงเลือกหมู่บ้านเหอวานแห่งนั้น หรือว่าเขาจะระแคะระคายอะไรเข้าแล้ว?"

ท่านจางผู้ช่วยนายอำเภอย่อมรู้ดีว่าเขาหมายถึงเรื่องใด "ได้ยินมาว่าในหมู่บ้านเหอวานมีบัณฑิตแซ่เจียงผู้หนึ่ง เคยเป็นลูกศิษย์ของท่านจวง ครั้งนี้ที่ท่านจวงไปหมู่บ้านเหอวานก็เพราะคำเชิญของคนผู้นี้ไปสอนหนังสือ ไม่น่าจะเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอกขอรับ ใต้เท้าคิดมากไปแล้ว"

นายอำเภอเกาถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าในใจยังคงกังวลไม่หาย เขาตัดสินใจว่าจะหาโอกาสไปดูที่หมู่บ้านเหอวานสักวัน แต่ยังไม่ทันจะได้ไป ก็ได้รับหนังสือราชการจากเมืองหนานหยางเสียก่อน เรื่องนี้จึงถูกทิ้งไว้ข้างหลังทันที

ฮูหยินเกาก็สืบรู้ที่อยู่ของท่านจวงเช่นกัน นางส่งคนไปหมู่บ้านเหอวานครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมของขวัญล้ำค่า หวังจะให้บุตรชายของตนได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านจวง

ทว่าท่านจวงกลับยืนกรานไม่ยอมรับ

หลังจากถูกปฏิเสธหลายครั้ง สีหน้าของฮูหยินเกาก็เคร่งขรึมลง "ช่างไม่รู้จักดีชั่ว บุตรชายของข้าคืออัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมา การที่เขาจะฝากตัวเป็นศิษย์ถือเป็นการให้เกียรติท่านจวงแล้ว เขายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ"

พ่อบ้านกระตุกมุมปาก นิสัยของนายน้อยเป็นเช่นไร คนทั้งจวนล้วนรู้ดี ท่านจวงจะไปถูกใจได้อย่างไร มีเพียงฮูหยินเท่านั้นที่คิดว่าบุตรชายเป็นอัจฉริยะ

"ฮูหยินอย่าได้กริ้วไปเลยขอรับ ก่อนหน้านี้ท่านสั่งให้ข้าน้อยสืบหาคนมีฝีมือในอำเภอหัวชาง ข้าน้อยสืบมาได้แล้ว นี่คือรายชื่อขอรับ"

รายชื่อบนนั้นฮูหยินเกาไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อเดียว คิดว่าคงเป็นพวกไม่มีความสามารถอันใด จะไปเทียบกับท่านจวงได้อย่างไร?

ตอนนั้นเอง นางสังเกตเห็นชื่อหนึ่งในรายชื่อ "เจียงเชียนคนนี้ เหตุใดฟังดูคุ้นหูนัก?"

พ่อบ้านอธิบาย "ฮูหยินน่าจะเคยได้ยินชื่อเขาขอรับ หากจะพูดถึงคนผู้นี้ เมื่อหลายปีก่อนในอำเภอหัวชางก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง อายุยังน้อยก็สอบได้เป็นซิ่วไฉ แต่ต่อมาเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจึงพลาดการสอบเซียงซื่อ จากนั้นก็จากอำเภอหัวชางไป ได้ยินว่าเมื่อปีก่อนขาหัก ตอนนี้กำลังพักรักษาตัวอยู่ที่หมู่บ้านเหอวานขอรับ"

"ฟังดูไม่เห็นเหมือนคนมีฝีมือเลยสักนิด" ฮูหยินเกาแสดงท่าทางรังเกียจ หากมีฝีมือจริงคงไม่อยู่ที่หมู่บ้านเหอวาน คงออกไปข้างนอกนานแล้ว

พ่อบ้านเคยสืบเรื่องของเจียงเชียนมาก่อน รู้ว่าเรื่องการสอบเซียงซื่อในตอนนั้นไม่ใช่ความผิดของเจียงเชียน "ฮูหยินไม่ทราบขอรับ เจียงเชียนเคยเป็นลูกศิษย์ของท่านจวง ผู้ที่เข้าตาของท่านจวงได้ย่อมต้องเป็นผู้มีฝีมือแน่นอนขอรับ"

พ่อบ้านไม่มีวันยอมรับว่าคำพูดนี้ของเขาคือการดูถูกนายน้อย

โชคดีที่ฮูหยินเกาฟังไม่ออก "อ้อ ที่แท้เขาก็เป็นศิษย์ของท่านจวงนี่เอง"

ฮูหยินเกาคลายความรังเกียจลงในทันที "เอาคนนี้แหละ สองวันนี้เจ้าส่งคนไปตามตัวเขามาให้ข้า"

"ขอรับ"