บทที่ 98 ไม่ชอบแล้ว

ลั่วถิงเย่จ้องเขม็งมาที่นาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าของเจียงเหมียวจนนางรู้สึกชาไปทั่วร่าง แม้แต่ขาก็แทบจะหมดเรี่ยวแรง

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน… เนิ่นนานเหลือเกิน

ลั่วถิงเย่จึงละสายตาจากดวงหน้าของนางอย่างไม่เต็มใจนัก ทว่ามือเรียวยาวคู่นั้นยังคงจับคางของนางเอาไว้มั่นไม่ยอมปล่อย

ยามที่เจียงเหมียวพยายามเบือนหน้าหนี เขาก็จะเชยคางนางกลับมาอย่างเผด็จการ

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง เจียงเหมียวเริ่มโมโหแล้ว

"ท่านทำอะไรของท่าน? มีอะไรจะพูดก็พูดมา หากท่านไม่ชอบข้า เราก็ต่างคนต่างอยู่เถอะ! ข้าไม่ได้อยากเป็นอนุภรรยาอะไรนั่นหรอกนะ"

ลั่วถิงเย่: "…"

เห็นเขาเงียบกริบ เจียงเหมียวพลันนึกว่าตนพูดจี้ใจดำเขาเข้าให้แล้ว ความกล้าหาญจึงเพิ่มพูนขึ้น นางปัดมือเขาออกอย่างไม่แยแส

"ทำไมล่ะ? พูดไม่ออกหรือ? หรือว่าแต่แรกท่านคิดจะให้ข้าเป็นเพียงอนุ และไม่เคยคิดจะแต่งข้าเป็นภรรยาเอกเลย?"

ยิ่งคิดเจียงเหมียวก็ยิ่งน้อยใจ "ใครจะอยากเป็นอนุภรรยาของท่านกัน! ข้าไม่เอาด้วยหรอก! ท่านอยากชอบใครก็ไปชอบเถอะ แต่ข้าไม่ชอบท่านแล้ว!"

นางทิ้งวาจาตัดเยื่อใยไว้แล้วหมุนตัวจะเดินหนี ทว่ากลับมีแรงมหาศาลรั้งร่างนางเอาไว้ ลั่วถิงเย่โอบเอวของเจียงเหมียวแน่น รั้งนางเข้าหาตัว ส่วนมืออีกข้างก็ประคองท้ายทอยนางไว้มั่น ก่อนจะก้มลงจุมพิตอย่างล้ำลึกและหนักหน่วง

รุนแรงและเผด็จการ… ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธแม้แต่น้อย

หัวใจของเจียงเหมียวบีบตัวฉับพลัน นางใช้สองมือออกแรงผลักเขา แต่กลับถูกลั่วถิงเย่รวบข้อมือไว้แล้วไพล่ไปด้านหลัง

ภายนอกห้องเงียบเชียบเป็นพิเศษ

นี่ก็ผ่านไปนานโขแล้วยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ หรือว่าพวกเขากำลังทำเรื่องไม่ดีกันอยู่ในนั้น?

ในขณะนั้น เจียงเชียนเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นหูเส้าหัวกำลังแนบหูฟังกับบานประตู เขาก็ขมวดคิ้วอย่างงุนงง "เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?"

ใบหน้าของหูเส้าหัวซีดเผือด หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ราวกับทำเรื่องผิดแล้วถูกจับได้ ทั้งที่ความจริงเขาก็ไม่ได้ทำเรื่องชั่วช้าอันใด

เจียงเชียนสังเกตเห็นถุงขนมขบเคี้ยววางอยู่ข้างบ่อน้ำเก่า เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความดีใจ "หรือว่าอาเหมียวกลับมาแล้ว? นางอยู่ที่ไหน? เหตุใดจึงไม่เห็นตัวนางล่ะ?"

เมื่อได้ยินเสียงพี่ชาย เจียงเหมียวก็สะดุ้งสุดตัว นางพยายามอยู่นานกว่าจะผลักลั่วถิงเย่ออกไปได้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พี่ชายข้ามา"

หากปล่อยให้พี่ชายเห็นสภาพนางตอนนี้ ต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ

ลั่วถิงเย่ไม่พูดอะไร ร่างกายของเขากดทับลงมาอีกครั้ง กลืนกินถ้อยคำที่เจียงเหมียวคิดจะพูดจนหมดสิ้น

กล้าบอกว่าไม่ชอบเขาแล้วงั้นหรือ? เขาอนุญาตแล้วหรืออย่างไร!

เห็นมือของเจียงเชียนกำลังจะแตะที่บานประตู หูเส้าหัวก็สะดุ้งโหยง "นาง… นางไม่ได้อยู่ที่นี่"

"นางไปไหนแล้ว?"

หูเส้าหัวกลอกตาไปมา สมองครุ่นคิดหาวิธีแก้ต่าง พลันดวงตาก็เป็นประกาย "ท่านพ่อข้าพบนางกวางบนเขา นางเลยไปกับ… ไปกับคนผู้นั้นขึ้นเขาไปแล้ว"

เจียงเชียนรู้สึกเปรี้ยวในใจขึ้นมาตงิดๆ น้องสาวหายหน้าไปหลายวัน พอกลับมาถึงก็พุ่งขึ้นเขาไปกับคนอื่นเสียแล้ว ไม่คิดถึงพี่ชายคนนี้บ้างเลยหรืออย่างไร

เจียงเชียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ไม่น่าใช่สิ ข้าเพิ่งกลับมาจากทางสำนักศึกษา ไม่เห็นจะเจอใครเลย"

หูเส้าหัวหัวเราะแห้งๆ พลางแก้ต่าง "โธ่เอ๊ย สงสัยเจ้าจะตาฝาดไปเอง อย่ามัวพูดมากอยู่เลย อาเหมียวนำของกินอร่อยๆ กลับมาเยอะแยะ พวกเรารีบเอาไปซ่อนกันเถอะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้าจะอธิบายยาก"

เจียงเชียนพยักหน้า ทว่าสายตายังคงเหลือบมองไปทางห้องของเจียงเหมียวไม่วางตา

หูเส้าหัวเกรงว่าเขาจะสังเกตเห็นพิรุธ จึงรีบเก็บขนมที่ตกอยู่บนพื้นแล้วดึงตัวเขาให้เดินต่อไปข้างหน้า

รอจนกระทั่งคนทั้งสองเดินลับตา เจียงเหมียวถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตางามฉ่ำวาวไปด้วยอารมณ์เสน่หาที่ยังคงค้างคา นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีชกเข้าที่หน้าอกของลั่วถิงเย่เต็มแรง หวังจะฉวยโอกาสนี้สลัดให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา