บทที่ 99 อนุสูงศักดิ์อันใดกัน

ลั่วถิงเย่เบิกตากว้างด้วยความเดือดดาล "ข้าเคยบอกหรือว่าจะแต่งสตรีเข้ามามากมาย? แล้วข้าเคยบอกหรือว่าจะให้นางเป็นเพียงอนุภรรยา?"

ลั่วถิงเย่เงื้อมือขึ้น อยากจะฟาดคนตรงหน้านี้ให้แบนติดมือนัก จะได้ดูให้รู้ดำรู้แดงว่าในหัวของนางคิดอะไรอยู่กันแน่

เจียงเหมียวหดตัวคู้เข้าหากันด้วยความหวาดกลัว นึกว่าตนเองต้องตายแน่แล้ว ทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่มาเยือน พอเธอลืมตาขึ้นก็ประสานเข้ากับสายตาที่แฝงแววจนใจของลั่วถิงเย่พอดี "เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทึ่มเสียทีนะ!"

ลั่วถิงเย่ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธออย่างระอา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ

ทั้งที่เขาลงแรงเพียงนิดเดียว แต่เจียงเหมียวกลับรู้สึกเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนน้ำตาไหลรินออกมา เหตุใดต้องทำกับเธอเช่นนี้ด้วย เธอไม่อยากเป็นอนุ เธออยากใช้ชีวิตอยู่กับเขาเพียงสองคน

เหตุใดถึงทำไม่ได้เล่า?

หากไม่ได้ แล้วไยจึงไม่บอกเธอให้เร็วกว่านี้?

ลั่วถิงเย่เห็นเธอร้องไห้เสียอกเสียใจถึงเพียงนั้น ใจเขาก็พลอยปั่นป่วนตามไปด้วย "เจ็บมากหรือ?"

เจียงเหมียวพยักหน้าหงึกหงัก เจ็บเหลือเกิน เจ็บมากจริงๆ ในอกมีจุดหนึ่งบีบคั้นจนเจ็บแปลบไปหมด

ลั่วถิงเย่เข้าใจความรู้สึกของนาง เขาโอบไหล่เจียงเหมียวไว้แน่นแล้วอธิบาย “ข้าเคยกล่าวตอนไหนว่าจะให้เจ้าเป็นอนุ? นับแต่ช่วงเวลาที่ข้าเริ่มชอบเจ้า ข้าก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะแต่งเจ้าเป็นภรรยา เป็นเจ้าเองต่างหากที่ไม่เชื่อใจข้า”

เจียงเหมียวสะบัดหน้าหนี “ท่านหลอกข้า”

ลั่วถิงเย่ฟังแล้วถึงกับโมโห “ในสายตาเจ้า ข้าเป็นคนไร้ยางอายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

เจียงเหมียวอยากจะตอบว่าใช่ แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของลั่วถิงเย่ คำที่จ่ออยู่ที่ริมฝีปากก็ถูกกลืนหายลงคอไปเสียดื้อๆ นางสูดจมูกฟืด “แต่ข้าได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทมีสตรีมากมาย ก่อนหน้านี้ท่านเองก็เป็นองค์รัชทายาทไม่ใช่หรือ?”

“รัชทายาทแต่ละคน ย่อมไม่เหมือนกัน”

ลั่วถิงเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทีสุขุมสงบนิ่งดุจไข่มุกที่ผ่านการขัดเกลาจนหมดสิ้นคราบฝุ่น ส่องประกายเจิดจ้าตระการตาจนน่าหลงใหล

แต่ไหนแต่ไรมา การที่ฮ่องเต้จะมีสนมกำนัลสามพันคนถือเป็นเรื่องปกติ ก่อนหน้านี้เขาก็เคยคิดเช่นนั้น แต่หลังจากได้ไปเยือนที่แห่งนั้น เขาจึงได้เข้าใจว่า ความรักเป็นเรื่องของคนเพียงสองคน จะมีบุคคลที่สามแทรกเข้ามาไม่ได้แม้แต่คนเดียว

หากมิอาจครองคู่กับคนที่รัก ช่างเป็นเรื่องน่าเสียดายยิ่งนัก

กาลครั้งหนึ่งเขาเคยเข้าใจผิดว่าซ่งหลีอวิ๋นคือคนผู้นั้น ทว่าในยามนี้เขารู้ใจตนเองกระจ่างแจ้งแล้ว คนที่เขาปรารถนามีเพียงเจียงเหมียว

เจียงเหมียวจ้องมองเขาอย่างมึนงง ในดวงตามีประกายความหวังวูบไหว ดูตื่นเต้นกึ่งไม่แน่ใจ “จริงหรือ?”

เดิมทีลั่วถิงเย่คิดจะประชดประชันนางสักสองประโยค แต่เมื่อเห็นดวงตารื้นน้ำตาคู่นั้น คำตำหนิต่อว่าก็พูดไม่ออกเสียดื้อๆ “แน่นอนว่าต้องจริงสิ”

เรื่องจริง!

เจียงเหมียวตะโกนก้องในใจ *จริงหรือนี่!* นางยิ้มหวานหยด ลักยิ้มที่ข้างแก้มปรากฏเด่นชัดด้วยความสุขเปี่ยมล้น ก่อนจะพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดเขาแล้วสะอื้น “ท่าน… ทำไมไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้เล่า? เห็นข้าเสียใจจนร้องไห้ ท่านสนุกนักหรืออย่างไร?”

ลั่วถิงเย่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาทันที “มีเพียงเจ้าที่เสียใจ มีเพียงเจ้าที่ทุกข์ใจคนเดียวหรืออย่างไร? แล้วข้าเล่า ไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือ? คราวหน้าหากเจ้ายังมาสงสัยข้าโดยปราศจากมูลเหตุเช่นนี้อีก เอ่ยปากว่าจะไม่ต้องการข้าอีก คอยดูเถอะ ข้าจะจัดการเจ้าให้เข็ด”

“เห็นๆ อยู่ว่าท่านไม่ได้บอกข้าให้ชัดเจน”

“เป็นเจ้าต่างหากที่ใจแคบ”

“ข้าไม่ได้เป็น…”

ทั้งสองถกเถียงกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ทว่าระยะห่างระหว่างกันกลับยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกที

เจียงเหมียวจมดิ่งอยู่ในความดีใจที่ได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา นางคลี่ยิ้มกว้างไม่หุบ แทบจะดีใจจนตัวลอย

ลั่วถิงเย่เชยคางนางขึ้นช้าๆ แล้วค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไป เจียงเหมียวไม่ได้ขัดขืน นางเพียงแต่นิ่งงัน บนใบหน้าเผยความอยากรู้อยากเห็นออกมาเล็กน้อย

ทันใดนั้น ที่ลานหน้าบ้านก็มีเสียงดังขัดจังหวะขึ้น

ทั้งสองชะงักไปพร้อมกัน คิ้วของลั่วถิงเย่ขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้หนึ่งตัว

“เหมือนจะเป็นพี่ใหญ่ พวกเรารีบไปดูกันเถอะ”