บทที่ 262 หน้าผาสูงร้อยจั้ง

"ไม่เป็นไรๆ ฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ พวกเรากินต่อกันเถอะ นายอย่ากินแต่ผักสิ หมูพะโล้นี่ทำมาอร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูสักคำเร็วเข้า จะเกรงใจฉันทำไมกัน?"

เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นของอาอู่ แน่นอนว่าหยานอี้ไม่มีทางแพร่งพรายเรื่องระบบให้อีกฝ่ายฟัง ว่าขอแค่ทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จ เขาก็จะเชี่ยวชาญวิชาควบคุมแมลงนี้ได้อย่างง่ายดาย เขาจึงรีบคีบหมูพะโล้ชิ้นหนึ่งไปวางบนแผ่นแป้งของอีกฝ่ายเพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็นั่งกินพลางคุยสัพเพเหระกันไป เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ทั้งคู่ต่างอิ่มหนำสำราญ แถมเรี่ยวแรงก็ฟื้นฟูกลับมาจนเต็มเปี่ยม