บทที่ 55 ความสับสนหลังมีชื่อเสียง

หยานอี้ที่เหนื่อยล้าหลับยาวจนถึงวันรุ่งขึ้น ตะวันโด่งแล้วถึงได้งัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียง

ขณะเดียวกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของหยานอี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"หยานอี้ เรื่องจดทะเบียนสตูดิโอของนายผ่านเรียบร้อยแล้วนะ เดี๋ยวฉันให้คนเอาไปส่งให้ที่ห้องทำงาน"

พอกดรับสาย เสียงหวานใสของกู้พ่านก็ดังเข้ามาในสาย

"จริงเหรอ? ขอบคุณมากนะ รบกวนเธอแย่เลย ไว้เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวนะ"

พอได้ยินแบบนั้น หยานอี้ที่ยังงัวเงียอยู่ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที เขารีบพูดด้วยความตื่นเต้น

ย้อนกลับไปตอนที่เขาปรึกษากู้พ่านเรื่องหาทำเลที่ตั้งสตูดิโอ กู้พ่านเป็นฝ่ายอาสาช่วยจัดการเรื่องจดทะเบียนจัดตั้งสตูดิโอให้เอง

ก่อนหน้านี้ ทุกคนในทีมตกลงทำสัญญากันแบบปากเปล่า ซึ่งไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย แม้แต่ข้อตกลงเดิมพันกับหลูอวี่ก็เป็นสัญญาที่ทำกันเป็นการส่วนตัว หากวันหนึ่งพวกเขาอยากจะลาออก หยานอี้ก็คงทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด

ตอนนี้ใบอนุญาตประกอบธุรกิจของสตูดิโอออกมาแล้ว เขาก็สามารถทำสัญญาจ้างงานอย่างเป็นทางการในนามสตูดิโอกับคนพวกนี้ได้เสียที

หลังจากรีบจัดการตัวเองและทานอาหารที่พ่อแม่เตรียมไว้ให้บนโต๊ะอย่างลวกๆ หยานอี้ก็นั่งแท็กซี่มาที่สตูดิโอ พอมาถึง ทุกคนก็ได้รับข้อความจากเขาและทยอยมากันจนครบแล้ว

ใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ตราประทับ และเอกสารต่างๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาเรียบร้อยแล้ว

"ทุกคน ใบอนุญาตประกอบธุรกิจของเราได้มาอย่างเป็นทางการแล้วนะ ต่อไปนี้ฉันจะให้ทุกคนเซ็นสัญญาจ้างงานแบบเป็นทางการ ส่วนหลูอวี่ เธอด้วยเหมือนกัน" หยานอี้เรียกทุกคนมารวมกัน ก่อนจะเดินมายิ้มร่าอยู่กลางวงแล้วพูดเสียงดัง "ถ้าเซ็นสัญญาฉบับนี้แล้ว พวกเธอก็จะเป็นพนักงานของสตูดิโอเราอย่างเต็มตัว จะได้รับสวัสดิการต่างๆ ของสตูดิโอ แถมยังมีโบนัสปลายปีด้วย และที่สำคัญ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเพิ่มเงินเดือนให้อีกสิบเปอร์เซ็นต์จากที่เคยตกลงกันไว้ เอาเป็นว่าถ้าฉันมีเนื้อกิน ก็รับรองว่าพวกเธอไม่ขาดน้ำซุปแน่นอน"

ก่อนหน้านี้ หยานอี้คุยกับพวกเขาได้แค่เรื่องฐานเงินเดือน ส่วนเรื่องสวัสดิการอย่างประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพนั้นจนปัญญาจริงๆ เพราะของพวกนี้ต้องจ่ายสมทบในนามบริษัทเท่านั้น ขืนให้เป็นเงินสดไปจัดการกันเองก็ทั้งยุ่งยากและเสียเงินเปล่าประโยชน์

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เดี๋ยวหยานอี้ค่อยไปจ้างบริษัทบัญชีมาจัดการทุกอย่างให้ ก็สบายขึ้นเยอะ

"บอสสุดยอด!"

"ในที่สุดเราก็มีประกันสังคมกับเขาสักที!"

"ลูกพี่ ลุยเลย เริ่มกันเถอะ!"

…

เรื่องเซ็นสัญญาและรับสวัสดิการใหม่นั้น คนในทีมของหยานอี้ต่างกระตือรือร้นกันสุดๆ โดยเฉพาะพอหยานอี้บอกว่าจะเพิ่มเงินเดือนให้ ทุกคนก็ยิ่งคึกคักเข้าไปใหญ่

ทว่าหลูอวี่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แววตากลับฉายความสับสนออกมา

หลังจากดังเปรี้ยงปร้างเพียงชั่วข้ามคืน ก็มีเสียงพูดสารพัดกรอกหูเธอไม่หยุด โดยเฉพาะจากบรรดาเพื่อนสาวที่เคยหารเงินช้อปของแบรนด์เนมด้วยกัน ยัยพวกนั้นต่างพยายามเกลี้ยกล่อมให้หลูอวี่แยกตัวออกมารับงานเดี่ยว

ตอนนี้ก็ดังแล้ว ช่องทางทำมาหากินก็จับจุดได้แล้ว ถึงเวลาไปดีลกับแบรนด์เพื่อไลฟ์ขายของ เงินทองมหาศาลก็ไหลเข้ากระเป๋าของเธอคนเดียวเต็มๆ เรื่องอะไรจะต้องแบ่งให้คนอื่นฟรีๆ ด้วยล่ะ?

ตลอดทั้งคืน เสียงพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน จนทำให้จิตใจที่เคยตั้งมั่นว่าจะติดตามหยานอี้เริ่มเกิดความลังเลขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เริ่มมีสตูดิโออื่นๆ ยื่นข้อเสนอชวนเธอไปร่วมงาน แต่ละที่เปิดราคาเกทับกันไปมาจนตัวเลขสูงลิ่ว ทุกตัวเลขต่างสั่นคลอนหัวใจของหลูอวี่อย่างรุนแรง

ด้านหนึ่งคือผลประโยชน์ตามความเป็นจริง แต่อีกด้านคือน้ำใจไมตรี เมื่อมองดูคนที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจปั้นเธอจนโด่งดัง ในเวลานี้หลูอวี่จึงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างยิ่ง เธอไม่รู้เลยว่าจะเลือกทางไหนดี

ขณะเดียวกัน หยานอี้ก็สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของหลูอวี่ ตั้งแต่บ่ายที่เธอมาถึงสตูดิโอ อารมณ์ของเธอก็ดูซึมกะทืออย่างเห็นได้ชัด แปลกแยกจากคนรอบข้างที่กำลังตื่นเต้นดีใจ

หลังจากเซ็นสัญญากับทีมงานเรียบร้อย หยานอี้ก็เรียกหลูอวี่เข้าไปในห้องทำงานตามลำพัง

"ว่ามาสิ มันเกิดอะไรขึ้น? วันนี้เธอดูลอยๆ นะ ทุกคนเขากระตือรือร้นจะเซ็นสัญญากันหมด แต่เธอกลับยืนนิ่งไม่ทำอะไรเลย มีความคิดอะไรในใจหรือเปล่า?"

อันที่จริงหยานอี้พอจะเดาออกคร่าวๆ แล้ว ตอนที่โลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิงเมื่อชาติก่อน เขาเห็นเรื่องพรรค์นี้มานับไม่ถ้วน แม้แต่ตัวเขาเองในตอนนั้นก็ยังเคยเจอสิ่งล่อใจแบบนี้มาแล้วเหมือนกัน

เรื่องแบบนี้พบเห็นได้เกลื่อนกลาดในวงการบันเทิง คนที่มีจิตสำนึกอยู่บ้างส่วนใหญ่ก็จะเอาไปใช้ต่อรองกับบริษัทเดิมเพื่อขออัปสวัสดิการให้สูงขึ้น

ส่วนคนที่หนักข้อกว่านั้นก็แทบจะไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินสะบัดก้นจากไปทันทีเพื่อไปรับข้อเสนอที่ดีกว่ากับบริษัทใหม่ ทำแบบนี้ถึงขั้นไม่ต้องกังวลเรื่องค่าปรับผิดสัญญาด้วยซ้ำ เพราะบริษัทใหม่พร้อมจะเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จสรรพ

เพียงแต่วิธีนี้ ส่วนใหญ่คนที่ทำมักจบไม่สวย เพราะบริษัทใหม่ก็มีเด็กในสังกัดของตัวเองอยู่แล้ว การที่เด็กใหม่ย้ายเข้าไปย่อมมาพร้อมกับแรงกดดันจากการแข่งขันระลอกใหม่ พอไม่มีทีมงานที่เคยทุ่มเทดูแลเต็มที่ให้อย่างเก่า ขาดการทุ่มเทดันทรัพยากรให้ ชื่อเสียงของพวกเขาก็จะดิ่งลงอย่างรวดเร็ว

ยิ่งในยุคที่ข้อมูลข่าวสารทะลักล้นเช่นนี้ การทำแบบนั้นไม่ต่างอะไรกับการขุดหลุมฝังตัวเอง แฟนคลับไม่ได้โง่ เมื่อเห็นพฤติกรรมไร้คุณธรรมของดารา ส่วนใหญ่ก็พร้อมใจกันเททิ้งทั้งนั้น

"ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำยังไง ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้…"

หลูอวี่ที่กำลังว้าวุ่นใจอยู่แล้ว พอโดนคำพูดของหยานอี้สะกิดเข้าจังๆ อารมณ์ก็เอ่อล้นออกมา เธอตอบไปด้วยสีหน้าทำตัวไม่ถูก

"ที่ฉันเรียกเธอมาคุย ไม่ได้จะบีบให้เธอรีบตัดสินใจหรอกนะ หลายเรื่องมันต้องเลือกด้วยตัวเอง โตๆ เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว อีกอย่างนี่ก็เป็นสังคมนิติรัฐ ฉันไปบังคับใจเธอไม่ได้หรอก วันนี้เธอไม่ต้องเซ็นสัญญาก็ได้ ฉันจะให้เวลาเธอคิดทบทวน คิดตกแล้วค่อยมาคุยกับฉัน ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ฉันก็พร้อมสนับสนุนเธอ"

เมื่อมองหลูอวี่ตรงหน้า หยานอี้ก็อดนึกถึงตัวเองในวันวานไม่ได้ หลังมีชื่อเสียงมักมีเรื่องชวนปวดหัวตามมาเสมอ และนี่เพิ่งจะเป็นก้าวแรกเท่านั้น

"ฉันขอบคุณจริงๆ นะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่นายทำให้ฉัน… แต่ตอนนี้หัวฉันตื้อไปหมด ไม่รู้จะเลือกทางไหนดีจริงๆ ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะให้คำตอบนายแน่นอน"

ในตอนนี้สมองของหลูอวี่สับสนวุ่นวายไปหมด เธอไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไร จึงทำได้เพียงตอบไปเช่นนี้

พูดจบ หลูอวี่ก็หมุนตัวเดินออกจากสตูดิโอไป

พอกลับถึงบ้าน หลูอวี่ก็ขังตัวเองไว้ในห้อง ในหัวหวนคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตลอดหลายวันมานี้ พลางคิดใคร่ครวญว่าตัวเธอควรจะเลือกทางไหนต่อไปดี