บทที่ 56 โค้ชคะ! หนูอยากเซ็นสัญญา!

ตกดึก เสียงเคาะประตูดังทึบๆ จากหน้าห้องของหลูอวี่ ขัดจังหวะความคิดที่กำลังสับสนวุ่นวายของเธอ

"ใครน่ะคะ? หนูกินมาแล้ว ไม่ต้องเรียกกินข้าวนะ อย่าเพิ่งมากวนเลย!"

ในเวลานี้ หลูอวี่ที่กำลังว้าวุ่นใจตะโกนออกไปนอกห้องตามสัญชาตญาณ

"เสี่ยวอวี่ เปิดประตูให้พ่อหน่อย พ่ออยากคุยด้วยสักนิด"

ทันใดนั้น เสียงทุ้มสุขุมของพ่อหลูอวี่ก็ดังขึ้นมาจากหน้าห้อง

"หนูเหนื่อยมาก อยากนอนพักสักหน่อย มีอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้นะคะ"

แต่หลูอวี่ที่กำลังจิตใจไม่สงบ ย่อมไม่อยากเปิดประตูรับใครทั้งนั้น

"เปิดประตูเถอะลูก พ่อรู้ว่าตอนนี้ลูกกำลังเจออะไรอยู่ หลายปีมานี้พ่อลูกเราไม่เคยได้คุยกันดีๆ เลย วันนี้พ่อแค่อยากเปิดใจคุยกับลูกสักหน่อย"

ทว่าไม่ว่าหลูอวี่จะปฏิเสธอย่างไร พ่อของเธอก็ยังไม่คิดจะยอมถอย ยืนพูดต่ออยู่หน้าประตู

สุดท้ายหลูอวี่ที่เถียงสู้ไม่ได้ จึงจำต้องลุกขึ้นไปเปิดประตูให้พ่อ

"พ่อคะ มีเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมต้องคุยวันนี้ด้วย พรุ่งนี้ไม่ได้เหรอคะ?"

หลังจากเปิดประตู หลูอวี่ยังคงมองพ่อตัวเองด้วยสีหน้าหงุดหงิดระคนรำคาญ

พ่อของหลูอวี่ชื่อหหลู่เหล่ย (พ่อของหลูอวี่ แซ่ 盧) ทำงานเป็นข้าราชการ แม้เงินเดือนจะไม่สูงนัก แต่สวัสดิการนับว่าดีมาก นิสัยซื่อตรงมั่นคง วันๆ กินเงินเดือนตายตัวไปเรื่อยๆ ถือว่ามีชีวิตที่สุขสบายดี

นั่นทำให้หลูอวี่มีความเป็นอยู่ที่ดีพอสมควรมาตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ตั้งแต่เล็กจนโต สองพ่อลูกคู่นี้ไม่เคยคุยกันจริงจังเลยสักครั้ง ช่องว่างระหว่างเพศและวัยทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

"เสี่ยวอวี่ คลิปที่ลูกถ่ายพ่อดูแล้วนะ พ่อว่าดีมากเลย ตลกดี ในที่สุดก็มีมุมที่ดูสมเป็นเด็กสาวกับเขาบ้างแล้ว"

พ่อมองหลูอวี่ที่อยู่ตรงหน้า บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเอ็นดูระคนโล่งใจ

ทันทีที่คลิปวิดีโอปล่อยออกไป หลูอวี่ก็โพสต์ลงโมเมนต์วีแชตทันที คนรอบตัวแทบทุกคนต่างรู้กันหมดแล้ว พ่อของเธอก็ย่อมไม่เว้น

"แต่เรื่องที่พ่อจะคุยกับลูกวันนี้ก็เพราะคลิปนี้นั่นแหละ หลายปีมานี้ เรื่องที่ลูกทำไปเพื่อแข่งกันอวดหน้าอวดตา พ่อเห็นมาตลอด จะว่าไปแล้วลูกไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันจริงจังเลยสักอย่าง ตอนนี้ในเมื่ออยากจะเป็นเน็ตไอดอล พ่อก็ไม่ห้ามหรอก แต่มีข้อหนึ่งที่ลูกต้องจำไว้ ต่อไปลูกจะต้องเจอกับสิ่งล่อตาล่อใจสารพัดรูปแบบ สิ่งยั่วยุพวกนั้นลูกอาจจะยากที่จะต้านทาน แต่จงอย่าได้ก้าวข้ามเส้นบรรทัดฐานในใจเป็นอันขาด เมื่อไหร่ที่ไร้เส้นบรรทัดฐาน ลูกก็อยู่ห่างจากความล้มเหลวไม่ไกลแล้ว"

หหลู่เหล่ย (พ่อของหลูอวี่ แซ่ 盧)มองหลูอวี่ด้วยสายตาจริงจังของคนเป็นพ่อ หลายปีมานี้เขาไม่เคยคุยกับลูกสาวแบบนี้เลย แต่พอเห็นสภาพของลูกตอนกลับบ้านมาวันนี้ เขารู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

"พ่อคะ หนูรู้แล้วว่าจะต้องเลือกยังไง ขอบคุณนะคะที่พูดกับหนูตั้งเยอะขนาดนี้ หนูรักพ่อนะคะ!"

คำพูดของพ่อเปรียบเสมือนแสงประทีปส่องสว่าง ทำให้หลูอวี่ที่กำลังเคว้งคว้าง มองเห็นทิศทางที่จะก้าวต่อไปได้ในพริบตา

วินาทีนี้ หลูอวี่รู้สึกว่าพ่อที่คอยคุ้มแดดคุ้มฝนให้ตนเองมาตลอดยี่สิบกว่าปี ช่างยิ่งใหญ่และพึ่งพาได้อย่างแท้จริง

"ฮ่าๆ ลูกไม่รำคาญว่าพ่อขี้บ่นก็ดีแล้ว หลายปีมานี้พ่อก็ไม่ได้เข้มงวดกับลูกเท่าไหร่ พ่อคิดว่าลูกเป็นเด็กที่รู้ความ ถึงจะแก่แดดไปบ้าง แต่ก็ยังดีที่หลายปีมานี้ลูกไม่เคยทำเรื่องอะไรที่เกินเลยไป ตั้งใจทำเข้านะลูก ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ พ่อกับแม่จะเป็นปราการที่แข็งแกร่งที่สุดให้ลูกเสมอ!"

พอได้ยินคำว่า 'หนูรักพ่อนะคะ' ดวงตาของคนเป็นพ่อก็รื้นน้ำตาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คำพูดนี้เหมือนว่าตั้งแต่หลูอวี่เข้าประถม เขาก็ไม่เคยได้ยินอีกเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็กลั้นน้ำตาไว้ แล้วยิ้มพลางตบบ่าของลูกสาวเบาๆ

"พ่อคะ หนูรู้แล้วว่าต้องทำยังไง หนูขอออกไปข้างนอกก่อนนะคะ"

ตอนนี้นางตัดสินใจในใจได้อย่างเด็ดขาดแล้ว หลูอวี่บอกลาพ่อทันทีแล้วรีบวิ่งออกจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังสตูดิโอของหยานอี้

ห้าทุ่มกว่า หลูอวี่ก้าวเข้ามาในสตูดิโออย่างเร่งรีบ เวลานี้ทุกคนยังคงง่วนอยู่กับงาน จากการเปิดสตูดิโอของหยานอี้ บรรดาเน็ตไอดอลและสปอนเซอร์สารพัดเจ้าต่างเริ่มร่อนเรซูเม่เข้ามายังสตูดิโอกันอย่างบ้าคลั่ง บ้างก็อยากเข้ามาร่วมสังกัด บ้างก็ติดต่อขอร่วมงาน ส่งผลให้ปริมาณงานของทุกคนล้นมืออย่างรวดเร็ว

เมื่อหลูอวี่เดินเข้ามาในออฟฟิศที่เปิดไฟสว่างจ้า ก็ดึงดูดสายตาทุกคู่ในทันที พฤติกรรมของหลูอวี่เมื่อตอนกลางวัน จริงๆ แล้วทุกคนดูออกกันหมดว่า เน็ตไอดอลดาวรุ่งที่พวกเขาช่วยกันปั้นมากับมือคนนี้คงไม่กลับมาอีกแล้ว

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อีกฝ่ายกลับวิ่งโร่กลับมา

"บอสหยานอี้อยู่ไหมคะ? ฉันมีธุระจะคุยกับเขาหน่อยค่ะ"

ทันทีที่ก้าวเข้าออฟฟิศ หลูอวี่ก็รีบร้อนคว้าตัวฟางหมิงที่กำลังง่วนอยู่กับงานไว้ แล้วเอ่ยถามอย่างร้อนรน

"บอสอยู่ในห้องทำงานครับ มีธุระก็เข้าไปได้เลย"

ฟางหมิงที่กำลังยุ่งไม่นึกว่าหลูอวี่จะเดินมาหาตน เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เดาจุดประสงค์ของเธอได้คร่าวๆ จึงรีบส่งยิ้มให้พลางเอ่ยตอบ

สำหรับการที่หลูอวี่เลือกจะอยู่ต่อ ในใจฟางหมิงรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก หลูอวี่คือเน็ตไอดอลคนแรกที่ทีมงานของพวกเขาปลุกปั้นจนดัง หากเธอจากไปดื้อๆ แบบนี้ คงไม่มีใครในทีมรู้สึกดีแน่นอน

เมื่อรู้ว่าหยานอี้ยังอยู่ในห้องทำงาน หลูอวี่ก็ไม่รบกวนฟางหมิงต่อ เธอตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของหยานอี้ พรวดพราดเข้าไปข้างในโดยไม่ได้เคาะประตูด้วยซ้ำ

"หยานอี้! ฉันอยากเซ็นสัญญา! ฉันอยากเข้าสตูดิโอ!"

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป หลูอวี่ก็ตะโกนใส่หยานอี้เสียงดังลั่น ราวกับจะเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกมา

หยานอี้ที่กำลังเปิดดูเรซูเม่ของเน็ตไอดอลบนเน็ตที่ส่งเข้ามา ถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น

แต่พอเห็นว่าเป็นหลูอวี่ที่ยืนหอบอยู่ตรงประตู ความตกใจก็มลายหายไปในพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา

อันที่จริง นับตั้งแต่ตอนที่หลูอวี่เดินออกจากสตูดิโอไปเมื่อตอนกลางวัน หยานอี้ก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่าเธอคงไม่กลับมาอีก และด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงได้เริ่มคัดกรองหาเน็ตไอดอลคนใหม่จากโลกออนไลน์มาปั้นต่อ เพื่อขยายสายงานใหม่ให้สตูดิโอ

หยานอี้ไม่คิดจริงๆ ว่าหลูอวี่จะบึ่งมาหาเขาถึงสตูดิโอดึกดื่นขนาดนี้เพื่อพูดเรื่องนี้

"สัญญาเตรียมไว้ให้ตรงนี้ตลอดอยู่แล้ว ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็เซ็นซะสิ"

พอได้สติ หยานอี้ก็หยิบเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งขึ้นมาจากใต้โต๊ะทำงาน แล้วยิ้มพลางยื่นมาวางตรงหน้าหลูอวี่

สัญญานี้หยานอี้เตรียมไว้นานแล้ว เพียงแต่หลังจากหลูอวี่กลับไป เขาก็กะว่าจะฉีกทิ้ง ถ้าหลูอวี่มาช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว คงไม่มีโอกาสได้เห็นสัญญานี้แล้วจริงๆ

"ฉันเซ็นเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ดีเอง ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกเด็ดขาดค่ะ"

หลูอวี่คว้าสัญญาจากมือหยานอี้มารวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด จากนั้นก็คว้าปากกาสีดำจากที่ใส่ปากกาบนโต๊ะมาจรดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปทันที

พอเซ็นสัญญาเสร็จ หลูอวี่ถึงเงยหน้ามองหยานอี้ด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม

"ฮะๆ เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ เรื่องแบบนี้ปกติมาก ในวงการนี้ก็เห็นกันเกลื่อน แต่เธอยังเลือกที่จะกลับมาเนี่ย ทำเอาฉันประหลาดใจจริงๆ ยินดีต้อนรับสู่สตูดิโอซิงเหมิงนะ เชื่อเถอะว่าอนาคตของเธอไม่ได้หยุดอยู่แค่นี้แน่นอน"

หยานอี้ไม่ได้รื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาซ้ำเติมหรือติดใจเอาความ แต่ยื่นมือขวาออกไป สบตาหลูอวี่พร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างจริงใจ