บทที่ 66 ความรู้สึกร่วมแห่งเสียงดนตรี

"เอาละครับ เข้าเรื่องกันดีกว่า ต่อจากนี้ผมจะนำเพลงใหม่ที่แต่งขึ้นเพื่องานนี้และเพื่อเหยียนเฉิงของเราโดยเฉพาะมาฝากทุกคนครับ เป็นเพลงที่ดัดแปลงมาจากเรื่องจริง มีชื่อว่า 《เรื่องจริงเรื่องหนึ่ง》"

แต่เรื่องเล่นก็ส่วนเรื่องเล่น เมื่อหยานอี้ก้าวขึ้นเวทีแล้วก็ต้องแสดง หลังจากดิ้นรนขัดขืนหูเกอกับกัวติ่งเทียนอย่างไร้ประโยชน์ไปยกหนึ่ง หยานอี้จึงกลับมาทำสีหน้าจริงจังอีกครั้ง เขามองไปยังผู้ชมจำนวนมากด้านล่างเวทีด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกและเอ่ยขึ้น

เมื่อสีหน้าของหยานอี้ค่อยๆ เคร่งขรึมลง ทางหลังเวทีก็ค่อยๆ มีทำนองเพลงที่แฝงความเศร้าสร้อยลอยแว่วขึ้นมา

มีเด็กสาวคนหนึ่ง

เธอรักการเลี้ยงนกกระเรียนมงกุฎแดงมาแต่เด็ก

หลังจากเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย

เธอก็ยังคงกลับไปยังที่ที่เธอเคยเลี้ยงนกกระเรียน

แต่วันหนึ่ง

เพื่อที่จะช่วยนกกระเรียนมงกุฎแดงที่บาดเจ็บตัวหนึ่ง

เธอพลัดตกลงไปในบึงโคลนดูด

แล้วไม่เคยได้กลับขึ้นมาอีกเลย…

…

ในช่วงเริ่มต้นของเพลง หยานอี้ใช้น้ำเสียงทุ้มเศร้าเล่าเรื่องราวตอนหนึ่งให้ทุกคนฟัง มันคือเรื่องจริงเรื่องหนึ่ง

เมื่อเรื่องเล่าท่อนนี้ดังขึ้น บรรดาคนรุ่นเก่าหลายคนที่นั่งอยู่ก็เริ่มรู้แล้วว่าเรื่องที่หยานอี้กำลังจะเล่านั้นคือเรื่องอะไร

สำหรับเรื่องราวของหญิงสาวผู้เลี้ยงนกกระเรียน คนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ในเหยียนเฉิงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน แม้ว่าในตอนนั้นมันจะเคยเป็นข่าวดังสะเทือนขวัญอยู่ช่วงหนึ่งก็ตาม ทว่าคนรุ่นหลังกลับไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องราวแบบนี้เลย

ทีละน้อย คนวัยกลางคนไปจนถึงผู้สูงอายุบางคนเริ่มอินกับเรื่องเล่าของหยานอี้จนขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ

เดินผ่านลำธารสายเล็กๆ สายนั้น

เธอเคยได้ยินบ้างไหม

มีเด็กสาวคนหนึ่ง

เธอเคยมาเยือนที่นี่

เดินผ่านดงอ้อริมหนองน้ำแห่งนี้…

…

หยานอี้ไม่ได้หยุดการแสดงเพราะบรรยากาศในงาน เสียงร้องคีย์สูงที่ทั้งทุ้มลึกและเศร้าสร้อยระเบิดออกมาจากปากของหยานอี้ อารมณ์ในบทเพลงคล้ายกำลังโศกเศร้าให้กับการจากไปอย่างน่าเวทนาของหญิงสาวผู้เลี้ยงนกกระเรียน บรรยากาศแห่งความเศร้าโศกอันเข้มข้นแผ่ซ่านเข้าเกาะกุมจิตใจผู้คนทั่วทั้งลานจัดงานทันที ยามนี้แม้กระทั่งทีมงานข้างเวทีที่เคยได้ยินเพลงนี้มาแล้วนับสิบรอบก็ยังอดตาแดงไม่ได้

บทเพลงที่ไม่นับว่าไพเราะเลิศเลอและไม่ได้มีเทคนิคแพรวพราวอะไรเพลงนี้ กลับทำได้ถึงระดับที่นักร้องนับไม่ถ้วนไม่อาจเอื้อมถึงในเมืองแห่งนี้และในสถานที่แห่งนี้ นั่นคือ การเข้าถึงความรู้สึกร่วม

เพลงหนึ่งเพลงกระตุ้นให้อารมณ์ของผู้คนนับไม่ถ้วนเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกัน เกรงว่าต่อให้เป็นเถียนน่ามายืนร้องตรงนี้ก็คงสร้างผลลัพธ์แบบนี้ไม่ได้

เพียงแต่ว่าเวลาในการร้องเพลงนี้จริงๆ ไม่ได้ยาวนานนัก หากตัดช่วงเปิดหัวและปิดท้ายออกไป ส่วนที่เป็นการร้องเพลงจริงๆ มีเพียงแค่สองนาทีกว่าเท่านั้น

และแล้ว งานในวันนี้ก็ค่อยๆ รูดม่านปิดฉากลงท่ามกลางเสียงเพลงของหยานอี้

จากความสนุกสนานเฮฮาในช่วงเริ่มต้น มาสู่ความเศร้าสร้อยในตอนท้าย ช่วยเติมมิติให้งานอีเวนต์ในวันนี้ดูมีชั้นเชิงลึกซึ้งและสร้างความประทับใจอย่างยากจะลืมเลือน

"เจ้าหนุ่ม ร้ายกาจจริงๆ การแสดงของนายในวันนี้ ต่อให้นักดนตรีชื่อดังบางคนมาเองก็ใช่ว่าจะทำได้ถึงระดับนี้หรอกนะ วันนี้อย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ เดี๋ยวพี่หูเกอของนายเขาจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ"

หลังการแสดงจบลง กัวติ่งเทียนก็หัวเราะพลางตบไหล่หยานอี้

เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วันนี้ หยานอี้ กัวติ่งเทียน หูเกอ หรือแม้แต่หวังลี่เจวียนต่างก็สร้างมิตรภาพอันลึกซึ้งต่อกัน สำหรับรุ่นน้องที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ด้านงานเขียนและมักจะมีความคิดเฉียบแหลมโผล่มาเสมอคนนี้ ทั้งสามคนต่างเอ็นดูเขาจนบอกไม่ถูก

ส่วนหยานอี้เองก็คิดไม่ถึงว่าการที่กู้พ่านบีบบังคับให้มาร่วมงานนี้ จะทำให้ตนได้รู้จักกับผู้ยิ่งใหญ่ในวงการบันเทิงถึงสามคน

หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ ทั้งสามคนก็เตรียมแยกย้ายไปตามทางของตน หูเกอกับหวังลี่เจวียนมีตารางงานแน่นเอี้ยดจนนับไม่ถ้วน พวกเขาต้องขึ้นเครื่องบินออกจากเหยียนเฉิงตั้งแต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้

ส่วนกัวติ่งเทียนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่เหยียนเฉิงนานๆ ในช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นเขาก็จะบินไปปักกิ่ง ได้ยินมาว่าผู้เฒ่าท่านนี้เตรียมจะเปิดกล้องถ่ายทำภาพยนตร์แนวรักชาติในเดือนหน้า หากไม่ใช่เพราะเฉินลู่อาศัยเส้นสายเพื่อนทหารผ่านศึก ก็คงไม่แน่ว่าจะเชิญผู้เฒ่าท่านนี้มาได้จริงๆ

"เสี่ยวหยาน นายใช้ได้เลยนะ ต่อไปถ้าว่างก็อย่าลืมไปเยี่ยมตาแก่อย่างฉันที่ปักกิ่งบ้างล่ะ ถึงตอนนั้นฉันจะให้คนที่บ้านทำกับข้าวตำรับวังแท้ๆ ให้นายกินสักโต๊ะ นายห้ามลืมฉันเชียวนะเจ้าหนุ่ม"

ก่อนจากกัน กัวติ่งเทียนตบไหล่หยานอี้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้ กัวติ่งเทียนมองหยานอี้เป็นเหมือนลูกศิษย์ของตัวเองไปแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะเริ่มแก่ตัวลงจึงรู้สึกอ่อนไหวกับการจากลาเป็นพิเศษ ค่ำคืนนี้อารมณ์ของกัวติ่งเทียนจึงดูหม่นหมองลงเล็กน้อยตลอดเวลา

"วางใจเถอะครับตาแก่ มีโอกาสผมต้องไปหาท่านแน่ๆ แล้วท่านก็อย่าหักโหมนักล่ะ อะไรปล่อยให้คนข้างล่างทำได้ก็ให้พวกเขาทำไป ยังไงก็ต้องปั้นคนรุ่นใหม่ขึ้นมาไม่ใช่เหรอครับ ร่างกายของท่านน่ะมีค่ายิ่งกว่าทองอีกนะ"

คำพูดที่เอ่ยขึ้นมากะทันหันของกัวติ่งเทียนทำให้หัวใจของหยานอี้สะท้านไหวขึ้นมาเช่นกัน เขาจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

"เสี่ยวหยาน พี่กับพี่เจวียนของนายพอจะมีเส้นสายในวงการบันเทิงอยู่บ้าง ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรที่อยากให้ช่วยก็โทรมาได้เลย เรื่องเน่าๆ ในวงการนี้พี่รู้ดีหมด อย่างน้อยพี่ พี่เจวียน แล้วก็ท่านผู้เฒ่ากัว จะไม่มีทางปล่อยให้นายต้องเสียเปรียบแน่นอน"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หูเกอที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เดินเข้ามาโอบไหล่หยานอี้แล้วเอ่ยยิ้มๆ

"แบบนี้ก็วิเศษเลยสิครับ พวกพี่ทั้งสามคนเป็นถึงขาใหญ่ในวงการบันเทิง ต่อไปอย่าลืมช่วยดันเด็กคนนี้ด้วยนะคร้าบ"

แม้จะเป็นการร่ำลา แต่หยานอี้ก็ไม่อยากให้บรรยากาศเศร้าจนเกินไป จึงรับมุกของหูเกอแล้วพูดหยอกกลับไปทีเล่นทีจริง

หลังจากเอ่ยลากันอีกพักหนึ่ง ทั้งสี่คนก็เดินออกจากร้านอาหารและแยกย้ายกันไป

บางครั้งความรู้สึกของคนเราก็เป็นแบบนี้ บางคนต่อให้อยู่ร่วมกันนานแค่ไหนก็อาจไม่ได้ความจริงใจจากคุณ แต่กับบางคน แม้จะได้พบหน้ากันเพียงครั้งเดียว คุณกลับรู้สึกได้ว่าเขาช่างพึ่งพาได้เหลือเกิน

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง เรื่องราวเกี่ยวกับงานแสดงบนเวทีในครั้งนี้ก็เริ่มแพร่สะพัดไปในโลกอินเทอร์เน็ตอย่างช้าๆ

ในตอนแรกแทบไม่มีใครสนใจงานนี้เลยด้วยซ้ำ กระทั่งคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีงานนี้อยู่ ต่อให้จะมีการถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ แต่กระแสความสนใจก็ถูก "ศึกชิงบัลลังก์เน็ตไอดอล" ที่โหมโปรโมทมานานแย่งไปจนหมด นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมยอดผู้ชมของงานนี้ถึงได้ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

เรื่องที่งานนี้ได้รับเกียรติจากกัวติ่งเทียน หูเกอ และหวังลี่เจวียนมาร่วมงานด้วยนั้น เพิ่งจะมีการประกาศออกมาเพียงครึ่งชั่วโมงก่อนที่งานจะเริ่มเท่านั้น

บรรดานักข่าวที่รู้ข่าวช้าต่างก็รีบแห่กันมาเอาตอนก่อนงานเริ่มพอดี กว่างานจะจบและพวกเขาจะกลับไปถึงสำนักพิมพ์เพื่อเร่งเขียนข่าวกัน กว่าที่กระแสข่าวจะเริ่มก่อตัวขึ้น ก็ล่วงเลยไปหลังเที่ยงคืนของวันนั้นแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ก่อนเที่ยงคืนประเด็นที่คนทั้งอินเทอร์เน็ตพูดถึงก็ยังคงเป็น "ศึกชิงบัลลังก์เน็ตไอดอล" แต่พอหลังเที่ยงคืนไปแล้ว สื่อทุกสำนักต่างก็พร้อมใจกันหันไปเล่นข่าวงานแสดงที่จัตุรัสฟางเฮ่อกันหมด ภายในคืนเดียว ข่าวคราวเกี่ยวกับ "ศึกชิงบัลลังก์เน็ตไอดอล" ก็หายวับไปกับตา ส่วนหยานอี้ก็ได้ขึ้นแท่นอันดับหนึ่งบนเทรนด์เวยป๋ออีกครั้ง

"หยานอี้ไม่ได้เข้าร่วมศึกชิงบัลลังก์เน็ตไอดอล เพราะมางานนี้งั้นเหรอ?"

"เพลงใหม่ของหยานอี้ กับเรื่องจริงเรื่องหนึ่ง แอดมินฟังแล้วร้องไห้เลย!"

"คุณนึกภาพออกไหมว่าหูเกอจะเป็นคนแบบนี้?"

…

ด้วยเหตุนี้ เพียงชั่วข้ามคืน กระแสข่าวที่เดิมทีควรจะเป็นของ "ศึกชิงบัลลังก์เน็ตไอดอล" ก็ถูกหยานอี้แย่งซีนไปจนหมดสิ้น