บทที่ 69 ศักยภาพของฟางหมิง

ช่วงบ่ายของอีกสองวันต่อมา ฟางหมิงเป็นฝ่ายเดินมาหาหยานอี้ด้วยตัวเอง ในมือถือรายงานมาด้วยหนึ่งฉบับ

ในรายงานฉบับนั้นระบุรายการอาหารทั้งหมดที่ฟางหมิงกินเข้าไป รวมถึงความเห็นหลังกินเสร็จ

หยานอี้กวาดสายตามองข้อความประเมินอันแม่นยำและละเอียดละออที่ฟางหมิงเขียนกำกับไว้ทีละข้อ…

‘ตีนไก่ถอดกระดูก: รสพริกดองจัดเกินไป ไม่ได้รสหวานและมะนาวตามที่ระบุในรายการส่วนผสมเลย เนื้อสัมผัสค่อนข้างแข็ง วัตถุดิบไม่สด ไม่อร่อย!’

‘ถั่วลิสงผัดพริกสับ: แม้บรรจุภัณฑ์จะดูก๊องแก๊ง แต่ถั่วลิสงกรอบหอมอร่อยมาก พริกสับทอดมาได้กำลังดี น้ำมันที่ใช้เป็นน้ำมันถั่วลิสงออร์แกนิก แนะนำเลย!’

‘บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจวีสือเจีย: มีแต่กลิ่นรสสารปรุงแต่งสารพัดชนิด เครื่องปรุงที่ระบุไว้บนซองไม่รู้หายไปไหนหมด สงสัยว่าสารอันตรายต่างๆ จะเกินมาตรฐาน ขยะชัดๆ!’

…

พอเห็นความเห็นเหล่านี้อยู่ตรงหน้า หยานอี้ก็ถึงกับอึ้งไปสนิท

เดิมทีเขาแค่กะจะให้ฟางหมิงลองชิมแล้วเลือกของที่รสชาติพอใช้ได้และคุณภาพไม่แย่มาสักสองสามอย่างเท่านั้น ใครจะคิดว่าฟางหมิงจะส่งรายงานประเมินอาหารที่เทียบชั้นได้กับนักวิจารณ์อาหารมืออาชีพมาให้แบบนี้ ทำเอาหยานอี้ตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว

“ฟางหมิง ที่นายเขียนมานี่เรื่องจริงหมดเลยเหรอ ลิ้นนายทำด้วยอะไรกันแน่เนี่ย กระทั่งส่วนผสมของเขา นายยังกินแล้วรู้ได้ขนาดนี้เลยเหรอ”

หยานอี้มองฟางหมิงพลางเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“จริงสิครับ พ่อผมเป็นพ่อครัวใหญ่ประจำหมู่บ้าน ลิ้นผมเนี่ยโดนพ่อเคี่ยวกรำมาตั้งแต่เด็กแล้ว อาหารพวกนั้นใส่เครื่องอะไรลงไป ทำยังไง แค่กินคำเดียวผมก็แทบจะรู้รสหมดแล้วครับ”

พอพูดถึงเรื่องนี้ บนใบหน้าของฟางหมิงก็ผุดรอยยิ้มภาคภูมิใจขึ้นมาทันที

“พ่อเป็นพ่อครัวเหรอ แล้วทำไมนายถึงยังผอมกะหร่องแบบนี้ล่ะ กินเก่งขนาดนี้ ทำไมเมื่อก่อนฉันดูไม่ออกเลย”

คำอธิบายของฟางหมิงถือว่าฟังดูสมเหตุสมผล เพียงแต่กระเพาะของเขาที่สามารถยัดอาหารกว่าสองร้อยอย่างหมดเกลี้ยงได้ในเวลาแค่วันครึ่งนี่สิ เป็นเรื่องที่ชวนให้คิดไม่ตกจริงๆ หากปกติฟางหมิงแสดงตัวว่าเป็นพวกกินจุก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เขากลับผอมกะหร่องจนเห็นกระดูก ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนกินจุเลยสักนิด

“เรื่องนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ พ่อเคยบอกว่าตอนเด็กๆ พาผมไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าร่างกายผมดูดซึมสารอาหารได้น้อยกว่าคนทั่วไป ผมก็เลยกินเยอะแค่ไหนก็ไม่อ้วนมาตั้งแต่เด็ก พอขึ้นมัธยมปลายไปกินข้าวที่โรงอาหาร เพื่อนๆ ก็พากันล้อว่าผมกินจุเป็นบ้า ผมก็เลยค่อยๆ ลดปริมาณอาหารลง ถ้าไม่ใช่เพราะเงินสองพันหยวนนั่น ผมก็ไม่ได้กินเยอะขนาดนี้มานานแล้วล่ะครับ”

พอถูกหยานอี้ซักไซ้ ฟางหมิงก็เกาหัวแก้เก้อ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาด้วยความเขินอาย

“ใช้ได้นี่เจ้าหนุ่ม นายนี่มันเกิดมาเพื่อเป็นสตรีมเมอร์สายกินชัดๆ ถ้านายบอกฉันเร็วกว่านี้ ป่านนี้นายคงดังเปรี้ยงปร้างไปนานแล้ว”

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของฟางหมิง หยานอี้ก็รู้สึกตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ไอเดียหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในหัวทันควัน

“สตรีมเมอร์สายกินเหรอครับ ที่วันๆ เอาแต่กอดหัวหมูอันเบ้อเร่อ แล้วก็พวกเนื้อปลาเนื้อหมูยัดทะลักในคลิปพวกนั้นน่ะเหรอ ผมไม่เอาด้วยหรอก นั่นมันทรมานสังขารชัดๆ พ่อผมบอกว่า ขืนทำแบบพวกเขานานเข้า ลิ้นจะด้านชา แล้วต่อไปกระเพาะก็จะพังเอา เรื่องแบบนั้นผมทำไม่ไหวหรอกครับ”

ทว่าทันทีที่ได้ยินหยานอี้พูดถึงเรื่องสตรีมเมอร์สายกิน สีหน้าของฟางหมิงก็แสดงความต่อต้านอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธพลางโบกมือเป็นพัลวัน

“ที่นายพูดถึงมันเป็นสายกินระดับล่างสุดต่างหากล่ะ ฉันจะไปให้นายทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง นอกจากจะทำลายสุขภาพแล้วยังไม่ได้ยอดคนดูสักเท่าไหร่ด้วย เสียเวลาเปล่าชัดๆ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฟางหมิงพูด หยานอี้ก็ส่ายหน้าพลางยิ้มมองเขา

การสตรีมกินอาหารแบบที่ฟางหมิงพูดถึงกำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในโลกนี้ สตรีมเมอร์ที่ค่อนข้างกินเก่งหลายคนชอบหาหัวหมูขนาดใหญ่เป็นพิเศษ หรือไม่ก็ขาแกะไซส์ยักษ์อะไรพวกนี้มานั่งก้มหน้าก้มตากินแหลก อาศัยกระเพาะใหญ่ๆ ของตัวเองมาดึงยอดคนดู

วิธีแบบนี้ ในชาติก่อนของหยานอี้เคยฮิตมากในแอปที่ชื่อไคว่โส่ว แต่ในโต่วอินกลับไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

คนพวกนี้แม้จะได้กระแสมาในช่วงเวลาสั้นๆ ทว่าเมื่อมองดูอาหารมันเยิ้มเหล่านั้น ผู้ชมส่วนใหญ่พอดูไปสักครั้งสองครั้งก็เลี่ยนแล้ว ไม่กี่วันยอดผู้ติดตามก็หดหายไปเป็นจำนวนมาก นอกจากจะทำร้ายสุขภาพตัวเองแล้วยังหาเงินไม่ได้เท่าไหร่ นับเป็นวิธีที่ด้อยคุณภาพที่สุดในบรรดาสตรีมเมอร์สายกินอย่างแท้จริง

“แล้วมันยังมีแบบอื่นอีกเหรอครับ ผมจำได้ว่าตอนนี้ในโต่วอิน สตรีมเมอร์สายกินก็มีแต่แบบนี้ทั้งนั้นนี่นา”

คำพูดของหยานอี้ทำเอาฟางหมิงเริ่มตามไม่ทัน

แต่เรื่องนี้จะโทษฟางหมิงก็ไม่ได้ วงการคลิปสั้นและไลฟ์สดในโลกนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้นมา รูปแบบการไลฟ์ที่พัฒนาจนสมบูรณ์แบบในชาติก่อนของหยานอี้ ในโลกใบนี้ยังไม่มีใครค้นพบเลยด้วยซ้ำ

“เอาเป็นแบบนี้ก็แล้วกัน ช่วงนี้นายเตรียมตัวสำหรับการออกไปถ่ายทำข้างนอกไว้ก่อน รอให้ฉันจัดการเรื่องไลฟ์สดขายของของหลูอวี่เสร็จเรียบร้อย ฉันจะสอนนายทำคอนเทนต์สายกินในแบบที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อนด้วยตัวเอง”

ตอนนี้หยานอี้แม้จะอยากปั้นฟางหมิงให้กลายเป็นเน็ตไอดอลสายกินใจแทบขาด แต่เรื่องพวกนี้จำเป็นต้องใช้เวลา และตอนนี้เขายังต้องยุ่งอยู่กับเรื่องไลฟ์สดขายของของหลูอวี่ เรื่องนี้จึงต้องพักเอาไว้ชั่วคราวก่อน

ทว่าแม้หยานอี้จะยังไม่ได้อธิบายรายละเอียดอะไรออกมา แต่คำพูดประโยคนี้กลับสลักลึกอยู่ในใจของฟางหมิงไปเรียบร้อยแล้ว

อย่าว่าแต่เรื่องที่การเป็นสตรีมเมอร์สายกินจะทำเงินให้เขาได้มากแค่ไหนเลย ลำพังแค่ตัวเขาเองที่เติบโตมาจากการเคี่ยวกรำของพ่อตั้งแต่เด็ก ก็มีความปรารถนาต่ออาหารเลิศรสมากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว ตอนนี้หยานอี้บอกว่ามีโปรเจกต์สายกินรูปแบบใหม่ที่เกี่ยวกับอาหารเลิศรส จะไม่ให้เขาสนใจได้อย่างไร

แต่แม้ตอนนี้ฟางหมิงจะอยากรู้แทบแย่ว่าคอนเทนต์สายกินที่หยานอี้พูดถึงคืออะไรกันแน่ เขาก็ยังรู้ว่าอะไรควรทำก่อนหลัง เวลานี้เรื่องการไลฟ์สดขายของของหลูอวี่ย่อมสำคัญกว่า

ในช่วงครึ่งวันที่เหลือ ทีมงานทั้งหมดของหยานอี้จึงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว โดยเริ่มติดต่อกับบรรดาร้านค้าของอาหารคุณภาพดีที่ฟางหมิงคัดเลือกออกมา เพื่อเจรจาเรื่องส่วนแบ่งผลกำไรและเรื่องราคา

ส่วนตัวหยานอี้เอง ในที่สุดก็เป็นฝ่ายโทรศัพท์ไปหาหวังชิงอี๋แห่งบริษัทโต่วอิน เพื่อขอให้เธอช่วยเปิดช่องทางสำหรับการไลฟ์สดขายของให้แก่ทางฝั่งหลูอวี่ ซึ่งก็คือการให้ฝ่ายหลังบ้านของบริษัทโต่วอินช่วยเปิดทางพิเศษสำหรับการไลฟ์ในคืนพรุ่งนี้ อย่างเช่นการยิงโฆษณาประชาสัมพันธ์ต่างๆ

ด้วยเหตุนี้ หยานอี้จึงยอมทุ่มทุนกว่าหนึ่งล้านหยวนเพื่อซื้อพื้นที่โฆษณาตำแหน่งสำคัญๆ บนโต่วอินหลายจุด เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการไลฟ์ของหลูอวี่ในคืนพรุ่งนี้โดยเฉพาะ

การทุ่มเงินก้อนโตของหยานอี้ในครั้งนี้ทำเอาหลูอวี่ถึงกับตกใจ ก่อนหน้านี้ความคิดของเธอมีแค่การเปิดไลฟ์ขายของแบบเรียบง่ายเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องใช้วิธีการประชาสัมพันธ์ขนาดนี้

ทว่าหยานอี้ที่เคยคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายสิบปีในชาติก่อน ย่อมเข้าใจกลยุทธ์ทางธุรกิจเหล่านี้เป็นอย่างดี เรื่องการไลฟ์สดขายของแบบนี้ แม้กระทั่งอินฟลูเอนเซอร์ระดับท็อปที่มีผู้ติดตามหลายสิบล้านคน บางครั้งก็ยังต้องลงโฆษณาประชาสัมพันธ์ มีเพียงทำแบบนี้เท่านั้นถึงจะรับประกันผลกำไรจากการไลฟ์สดขายของในแต่ละรอบได้

เพราะก่อนที่จะเริ่มจริงๆ ไม่มีใครกล้ารับประกันหรอกว่า ยอดคนดูและกระแสที่ตนเองมีอยู่ตอนนี้จะสามารถเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ทางธุรกิจได้สำเร็จ ยิ่งไปกว่านั้น เงินหนึ่งล้านกว่าหยวนเมื่อเทียบกับผลกำไรที่จะได้มาจากการไลฟ์สดขายของที่ประสบความสำเร็จแล้ว มันแทบจะเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด