บทที่ 68 กำเนิดนักชิมอาหาร

"ก็แค่งานจ้างร้องเพลงงานหนึ่งไม่ใช่เหรอ ไม่ได้มีอะไรวิเศษวิเศษขนาดนั้น ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเถอะ ไว้คราวหน้ามีโอกาสแบบนี้อีก ฉันจะพาทุกคนไปด้วย เลิกเอะอะโวยวายกันไม่หยุดได้แล้ว"

เมื่อเห็นทุกคนตรงหน้าส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจจนแทบจะเปิดหลังคาสตูดิโอ หยานอี้ก็งัดมาดเจ้านายออกมาในที่สุด ก่อนจะกดความวุ่นวายโกลาหลทั่วทั้งสตูดิโอให้สงบลงได้ราบคาบ

หลังจากผ่านพ้นมรสุมขนาดย่อมระลอกนี้ สตูดิโอซิงเหมิงของหยานอี้ก็ก้าวเข้าสู่ลู่ทางที่ถูกต้องในที่สุด เบื้องหน้าไม่มีตัวขัดลาภคอยขวางทาง และไม่มีใครกล้ามาขัดขวางเส้นทางก้าวหน้าของหยานอี้อีกต่อไป

ช่วงเวลานี้หยานอี้จึงโยนงานทั้งหมดให้ลูกน้องข้างล่างจัดการ ส่วนตัวเองก็ได้พักผ่อนสบายอารมณ์ไปพักใหญ่

ทว่าช่วงเวลาสุขสบายเช่นนี้กลับอยู่ได้ไม่นาน ครึ่งเดือนต่อมา ยอดผู้ติดตามในโต่วอินของหลูอวี่ก็พุ่งทะลุห้าล้านคนจนได้

"บอสคะ ยอดฟอลในโต่วอินของฉันแตะห้าล้านแล้วนะ ที่เคยสัญญากับฉันไว้ว่าจะให้ไลฟ์ขายของ ตอนนี้เริ่มได้หรือยังคะ"

หลูอวี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงานของหยานอี้ แล้วเอ่ยทวงสัญญาอย่างมั่นอกมั่นใจ

เรื่องยอดแฟนคลับของหลูอวี่ที่พุ่งขึ้นเร็วขนาดนี้ในช่วงไม่กี่วันมานี้ หยานอี้คาดการณ์ไว้นานแล้ว เพียงแต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้

เนื่องจากเถ้าแก่นิสัยขี้เกียจอย่างหยานอี้ไม่เคยคิดเรื่องไลฟ์ขายของมาก่อน สตูดิโอของพวกเขาในตอนนี้จึงยังไม่มีคอนเนกชันด้านนี้ แต่ในเมื่อหลูอวี่ทำได้ตามเงื่อนไขของเขาแล้ว หยานอี้ย่อมไม่กลืนน้ำลายตัวเอง

"ได้สิ อีกสักสองวันแล้วกัน สองวันนี้ฉันจะช่วยเธอคัดกรองดูว่ามีสินค้าอะไรเหมาะๆ ให้เธอลองชิมลางดูบ้าง"

หยานอี้ตอบตกลงข้อเรียกร้องของหลูอวี่ทันที แต่เรื่องการไลฟ์ขายของนั้นใช่ว่าจะเอาอะไรมาขายก็ได้ หากไปเจอกับสินค้าคุณภาพต่ำที่หลอกลวงผู้บริโภคเข้า ก็อาจส่งผลกระทบต่อกระแสความนิยมของตัวอินฟลูเอนเซอร์เอง

ถ้าเปลี่ยนเป็นสตูดิโออื่นหรือกิลด์อื่น คงไม่มานั่งใส่ใจเรื่องพรรค์นี้ ตัวไหนทำเงินได้ก็เลือกตัวนั้น สุดท้ายหากโชคร้ายไปเจอสินค้าปลอมหรือด้อยคุณภาพจนโดนแฟนคลับร้องเรียนขึ้นมา ถึงเวลานั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย

เพื่อไม่ให้เรื่องไลฟ์ขายของส่งผลกระทบต่อความนิยมของหลูอวี่ หยานอี้จึงตัดสินใจว่าจะลงมือคัดกรองสินค้าที่จะนำมาไลฟ์ขายด้วยตัวเอง

จากนั้น หยานอี้ก็เรียกฟางหมิงเข้ามาในห้องทำงาน

"ก่อนหน้านี้ที่ฉันให้นายไปรวบรวมรายชื่อร้านค้าที่อยากจะไลฟ์ขายของผ่านช่องทางของเรา ทำเสร็จหรือยัง ตอนนี้ยอดฟอลของหลูอวี่กำลังพุ่งถึงขีดสุด ถึงเวลาที่เราต้องเริ่มลุยสายนี้กันแล้ว"

ตั้งแต่ตอนที่รับปากหลูอวี่เรื่องไลฟ์ขายของคราวก่อน หยานอี้ก็เตรียมการด้านนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว โดยสั่งให้ฟางหมิงคอยรวบรวมรายชื่อร้านค้าที่ติดต่อเข้ามา และให้ทางร้านส่งสินค้าตัวอย่างมาที่สตูดิโอด้วย

"ลูกพี่ เตรียมไว้ให้เรียบร้อยตั้งนานแล้วครับ ตอนนี้สินค้าตัวอย่างที่ร้านค้าส่งมาถมกันจนเต็มห้องเก็บของแล้ว รอแค่ลูกพี่ไปตรวจเท่านั้นแหละครับ"

สำหรับช่องทางไลฟ์ขายของที่จะช่วยเพิ่มรายรับอันมั่นคงให้แก่สตูดิโอ ฟางหมิงทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ ถึงขนาดยอมอดหลับอดนอนทำโอที กว่าจะได้รายงานชุดนี้มายื่นตรงหน้าหยานอี้

ฟางหมิงไม่เหมือนคนอื่น เขาเป็นคนทำงานหนักและมีความสามารถ ไม่เคยบ่นว่างานที่หยานอี้มอบหมายให้จะหนักหนาแค่ไหน แถมบางครั้งยังริเริ่มรับงานไปทำเองอีกด้วย เรื่องพวกนี้ทำให้หยานอี้วางใจในตัวเขาเป็นอย่างยิ่ง

"อืม ทำได้ดีมาก ตอนนี้นายไปที่ห้องเก็บของกับฉันก่อน พวกเราไปเช็กของกัน ดูซิว่ามีชิ้นไหนเหมาะๆ จะให้หลูอวี่เอาไปลองชิมลางก่อนบ้าง"

หยานอี้มองดูเอกสารรายงานตรงหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ยิ้มให้ฟางหมิงพลางเอ่ยขึ้น

ทว่าเมื่อหยานอี้ได้เห็นสินค้าตัวอย่างที่กองพะเนินเทินทึกจนแน่นห้องเก็บของเข้าจริงๆ เขาก็รู้สึกหัวจะปวดขึ้นมาทันที

เดิมทีพอดูเอกสารรายงานสั้นๆ ไม่กี่หน้าที่ฟางหมิงยื่นให้ หยานอี้ยังตั้งใจว่าจะลงมือทดลองใช้และชิมทุกอย่างด้วยตัวเองก่อนค่อยตัดสินใจ แต่ดูจากสภาพตอนนี้แล้ว ท่าทางจะไม่ไหวแน่ๆ

ทันใดนั้น หยานอี้ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา เขาหันไปมองฟางหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

"ฟางหมิง ฉันมีโอกาสดีๆ ที่จะทำให้นายหาเงินพิเศษเพิ่มได้อยู่อย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่านายอยากได้ไหม"

หยานอี้ยิ้มจนแก้มแทบปริพลางมองฟางหมิงแล้วถามขึ้น

พอฟางหมิงได้ยินว่าหยานอี้จะให้โอกาสหาเงินพิเศษ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ในฐานะคนที่มาจากชนบท สำหรับฟางหมิงแล้ว ทุกโอกาสที่หาเงินได้อย่างสุจริตล้วนมีค่าดั่งทองคำ ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

"อยากครับๆ! ผมอยากได้ ลูกพี่ รีบบอกมาเร็วครับว่างานพิเศษอะไร!"

ฟางหมิงสบตาหยานอี้ด้วยความตื่นเต้นพลางตอบอย่างจริงใจ

"เอาแบบนี้นะ ฉันให้นายสองวัน นายไปชิมของกินทั้งหมดในห้องเก็บของนี้ให้ครบทุกอย่าง แล้วบอกฉันมาว่าอันไหนอร่อยที่สุด พอเสร็จแล้วฉันจะให้โบนัสนายสองพันหยวน นายอยากได้เงินก้อนนี้ไหมล่ะ"

ปฏิกิริยาของฟางหมิงเป็นไปตามที่หยานอี้คาดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน หลังจากได้ยินคำตอบ หยานอี้ก็ยิ้มแล้วเอ่ยเงื่อนไขออกไป

"เอ่อ… บอสครับ ในนี้มีของกินตั้งสองร้อยกว่าอย่างเลยนะ เวลาแค่สองวัน นี่กะจะให้ผมกินจนท้องแตกตายเหรอครับ"

ฟางหมิงมองหยานอี้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

แม้ว่าในห้องเก็บของนี้จะมีของสารพัดชนิด นอกจากของกินแล้วยังมีของใช้ประจำวัน ไปจนถึงสินค้าอิเล็กทรอนิกส์อีกหลายอย่าง แต่ฟางหมิงซึ่งเป็นคนรวบรวมข้อมูลทั้งหมดรู้ดีแก่ใจว่า ของกินในนี้มีอยู่มากถึงสองร้อยกว่าอย่างเลยทีเดียว

"นายดูสภาพตัวเองสิ ทั้งผอมทั้งคล้ำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าขาดสารอาหาร วัยรุ่นกำลังโตแบบนี้มันต้องกินเยอะๆ ถึงจะถูก ฉันมอบหมายหน้าที่นี้ให้นายแล้วนะ อีกสองวันฉันจะมาตรวจ ถ้ามีของชิ้นไหนที่นายยังไม่ได้กิน เงินสองพันหยวนก็อดนะบอกไว้ก่อน"

เวลานี้หยานอี้ดูไม่ต่างอะไรจากนายทุนหน้าเลือดที่ขูดรีดแรงงานราคาถูก ทว่าภายใต้แรงดึงดูดอันมหาศาลของเงินตรา ในที่สุดฟางหมิงก็จำใจยอมตกลง

และด้วยเหตุนี้เอง 'นักชิมอาหาร' คนแรกของโลกใบนี้จึงได้ถือกำเนิดขึ้น

ทว่าตลอดสองวันต่อมา การกระทำของฟางหมิงกลับเหนือความคาดหมายของหยานอี้ไปไกลลิบ

เพื่อที่จะเหลือพื้นที่ในกระเพาะไว้กินของทดลอง ฟางหมิงถ่อมาถึงบริษัทตั้งแต่หกโมงเช้าทุกวัน และสิ่งแรกที่ทำเมื่อมาถึงก็คือ พุ่งตรงเข้าไปในห้องเก็บของที่วางสินค้าตัวอย่างไว้ แล้วเริ่มลงมือกินอย่างบ้าระห่ำ

ของแทบทุกอย่างที่ผ่านมือฟางหมิง หากไม่จัดว่ารสชาติห่วยแตกจนเกินทน เขาก็มักจะฟาดจนเรียบไม่เหลือแม้แต่เศษ กินจนกระทั่งพุงป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ยังคงทำงานต่อไปทั้งวันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอย่อยของในกระเพาะหมด เขาก็จะเดินกลับเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง วนเวียนอยู่อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงใช้เวลาแค่วันครึ่ง ฟางหมิงก็สามารถฟาดของกินทั้งสองร้อยกว่าอย่างจนเกลี้ยง เล่นเอาคนทั้งสตูดิโออึ้งตาค้างไปตามๆ กัน