บทที่ 74 ตระเวนชิมร้านเด็ด

ด้วยแรงส่งจากกระแสความร้อนแรงของการไลฟ์สดครั้งแรก เพียงไม่กี่วัน ยอดผู้ติดตามของหลูอวี่ก็พุ่งทะยานแตะหกล้านคนเข้าไปแล้ว เล่นเอาเหล่าเน็ตไอดอลบนโต่วอินต่างพากันอิจฉาตาร้อนผ่าว

โดยทั่วไปแล้ว จะมีสตูดิโอกับสังกัดสักกี่แห่งที่ยอมทุ่มเทให้เน็ตไอดอลในสังกัดตัวเองได้ถึงขนาดนี้ สตูดิโอซิงเหมิงเรียกได้ว่าไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนอย่างแท้จริง

ขณะเดียวกัน หยานอี้ก็เริ่มวางแนวทางสำหรับเส้นทางสายกินแหลกของฟางหมิง

สำหรับหยานอี้แล้ว ถ้าจะพูดถึงดาวเด่นสายกินแหลกบนโต่วอินก็คงหนีไม่พ้นล่างเว่ยเซียน เพียงแต่รายนั้นอาศัยความสามารถในการกินจุบวกกับลุคที่ดูไร้เพศ จึงกวาดแฟนคลับไปได้อย่างมหาศาล

ส่วนฟางหมิงนั้น หยานอี้ไม่ได้กะจะให้อีกฝ่ายเดินตามรอยเดิม ไม่อย่างนั้นคงเสียของ เปล่าประโยชน์ต่อลิ้นเทวดาของฟางหมิงแย่

"ฟางหมิง เส้นทางสายกินแหลกที่ฉันวางแผนไว้ให้นาย จะเน้นไปที่การวิจารณ์อาหารเป็นหลัก เริ่มแรกนายจะต้องตระเวนกินให้ทั่วทุกตรอกซอกซอยของเหยียนเฉิง ทำรีวิวอาหารที่มืออาชีพและรอบด้านที่สุด พวกเราต้องทำให้ลิ้นของนายดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งโต่วอิน ทำให้นายกลายเป็นตัวแทนตัดสินร้านดังไปเลย"

หลังจากหยานอี้ครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็นึกถึงเส้นทางสายกินแหลกที่มีคนเดินน้อยมาก ทั้งในชาตินี้และชาติที่แล้ว

ในชาติก่อนก็มีเน็ตไอดอลไม่น้อยที่ทำคอนเทนต์ตระเวนชิมร้านอาหาร แต่ส่วนใหญ่คนพวกนี้มักจะจับมือกับร้าน รับเงินใต้โต๊ะมาช่วยปั้นร้านธรรมดาๆ ให้กลายเป็นร้านดังเพื่อโกยเงิน

ทว่าหยานอี้กลับไม่ยอมทำแบบนั้น เขาตั้งใจจะให้ฟางหมิงตระเวนสแกนร้านอาหารทีละร้านทั่วทั้งเหยียนเฉิง อาศัยฝีมือที่แท้จริงและชื่อเสียงที่ไม่เสแสร้ง ทำให้ลิ้นของฟางหมิงโด่งดังไปทั่วโต่วอิน

แม้เส้นทางนี้ในช่วงแรกอาจจะยากลำบากอย่างยิ่งและต้องอาศัยการสะสมฐานแฟนคลับอยู่พอสมควร แต่เมื่อถึงจุดที่สั่งสมได้มากพอ ความสำเร็จในบั้นปลายจะประเมินค่าไม่ได้เลย เผลอๆ ในอนาคต กระแสความนิยมอาจจะแซงหน้าหลูอวี่ไปด้วยซ้ำ

"มัน… มันจะได้ผลเหรอครับพี่? ผมกลัวว่ายังกินไม่ทันถึงสองสามร้านก็คงโดนเขาเตะโด่งออกมาซะก่อน ยิ่งตอนนี้ร้านที่พอจะนับได้ว่าทำออกมาดีจริงๆ ในเหยียนเฉิงเนี่ย นับนิ้วสองมือก็ยังเหลือเลยนะครับ"

หลังจากฟังแผนการของหยานอี้จบ แววตาของฟางหมิงก็ฉายความลังเลออกมา

ถ้าจะเอาเกณฑ์มาตรฐานของฟางหมิงไปวัดร้านเหล่านั้นละก็ ทั่วทั้งเหยียนเฉิงคงมีเพียงไม่กี่ร้านเท่านั้นที่ทำให้เขาเอ่ยปากชมได้

"สิ่งที่ฉันต้องการก็คือคำวิจารณ์แย่ๆ พวกนี้นี่แหละ ฉันไม่เพียงแต่อยากให้นายมีความเป็นมืออาชีพ แต่ยังต้องปากร้ายด้วย ยิ่งนายสับร้านพวกนั้นเละเทะเท่าไหร่ นายก็ยิ่งมีโอกาสดังมากเท่านั้น ขณะเดียวกันเราก็ต้องพูดความจริงด้วย ไม่ใช่เอาแต่ด่าโดยไม่ชมข้อดีเลย ตราบใดที่นายทำได้ตามสองข้อนี้ พวกเราก็เข้าใกล้ความสำเร็จไปอีกก้าวแล้ว"

เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของฟางหมิง หยานอี้ก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

หยานอี้เข้าใจจิตวิทยาของผู้ใช้งานโต่วอินพวกนี้เป็นอย่างดี คนส่วนใหญ่มักชอบอะไรที่เรียลๆ และจิกกัดเจ็บๆ ยิ่งนายด่าคนอื่นได้แสบสันเท่าไหร่ คนก็ยิ่งอยากดูมากขึ้นเท่านั้น เพราะอะไรที่กระทบความรู้สึกแรงๆ มักจะดึงดูดสายตาคนได้ง่ายเสมอ

แต่ถ้านายเอาแต่ปากร้ายตลอดเวลาโดยไม่สนผิดถูก นายก็จะกลายเป็นเป้าให้นักรบคีย์บอร์ดรุมถล่มแทน

ดังนั้นหากอยากประสบความสำเร็จบนเส้นทางนี้ ก็ต้องคุมขอบเขตความพอดีให้ได้ บางครั้งการจิกกัดคนอื่นมันก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง

"เอาเถอะ พอดีตอนนี้เที่ยงแล้ว เรียกตากล้องมา พวกเราออกไปลองกันเลยดีกว่า"

แต่หยานอี้ก็ไม่ได้คิดจะอธิบายให้ฟางหมิงฟังมากความไปกว่านี้ บางครั้งพูดไปเป็นร้อยคำก็ไม่สู้ลงมือทำจริงสักครั้ง

พูดจบหยานอี้ก็ลงมืออย่างฉับไว พาฟางหมิงกับตากล้องออกจากสตูดิโอ เดินหาร้านอาหารแถวๆ นั้น

ร้านที่เจอเป็นร้านเล็กๆ ชื่อหยางจี้ขนมหวานสไตล์จีน หน้าร้านไม่ได้ใหญ่นัก แต่ตกแต่งอย่างประณีต บรรยากาศแบบจีนสมัยใหม่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นเป็นกันเอง ในร้านมีเพียงเถ้าแก่คนเดียว จึงไม่ต้องกลัวว่าจะโดนพนักงานเสิร์ฟไล่ตะเพิดออกมา

"เอาร้านนี้แหละ เดี๋ยวตอนเข้าไปนายจำไว้แค่ข้อเดียว เจอด้านแย่ตรงไหนก็สับให้เละ แต่ถ้าพบข้อดีอะไรก็อย่าปล่อยผ่าน ถ้าหาข้อดีไม่ได้จริงๆ ค่อยว่ากัน"

ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน หยานอี้กำชับฟางหมิงที่อยู่ข้างๆ อีกรอบ

พอกำชับเสร็จ หยานอี้จึงพาฟางหมิงเดินเข้าไปในร้านหยางจี้ขนมหวานสไตล์จีน ขณะที่ตากล้องก็เปิดฟังก์ชันถ่ายวิดีโอบนมือถือเตรียมพร้อมไว้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอมืออาชีพ จึงไม่เหมาะจะขนอุปกรณ์กล้องพะรุงพะรังเข้าไป ไม่อย่างนั้นคงโดนไล่ออกมาจริงๆ แน่

"เถ้าแก่ ขอเมนูหน่อยครับ"

หลังจากทั้งสามคนนั่งลงแล้ว หยานอี้จึงส่งเสียงเรียกเถ้าแก่ที่อยู่ข้างเคาน์เตอร์คิดเงิน

"ได้เลยครับพ่อหนุ่ม อยากทานอะไรเลือกได้ตามสบายเลยนะ ข้าวเหนียวมะม่วงสาคูส้มโอกับพุดดิ้งนมตุ๋นสองชั้นของร้านเราเป็นของขึ้นชื่อ อากาศหนาวๆ แบบนี้สั่งนมตุ๋นขิงมาซดให้อุ่นท้องสักถ้วยก็ไม่เลวนะ"

เถ้าแก่ดูเป็นคนกระตือรือร้นและอัธยาศัยดี พอหยานอี้พูดจบก็เดินยิ้มแย้มเข้ามาหาทั้งสามคนพร้อมกับยื่นเมนูหน้าตาสวยงามให้

"งั้นเอาสามอย่างนี้มาอย่างละที่เลยครับ พวกเราจะได้ลองชิมฝีมือเถ้าแก่สักหน่อย"

หยานอี้ยิ้มรับคำแนะนำของเถ้าแก่ ก่อนจะสั่งเมนูเด็ดพวกนั้นมาจนครบ

"ได้เลยครับพ่อหนุ่ม รอสักครู่นะ นมตุ๋นขิงอาจจะต้องรอนานหน่อย ร้านเราทำสดใหม่ตรงนี้เลย กว่าจะเซตตัวคงต้องใช้เวลาสักยี่สิบนาที ถ้าพวกนายรอนานไม่ไหว ฉันมีเมล็ดแตงโมแถมให้กินเล่นฆ่าเวลาฟรีๆ ด้วยนะ"

เมื่อได้เจอลูกค้าที่สั่งง่ายสั่งคล่องแบบหยานอี้กับพวก เถ้าแก่ก็ดีใจจนอดไม่ได้ที่จะชวนคุยเพิ่มอีกสองสามประโยค

"ไม่มีปัญหาครับ รีบจัดมาเลยนะ แต่เถ้าแก่ต้องตั้งใจทำหน่อยล่ะ พวกเราปากค่อนข้างเลือกกินอยู่นะครับ"

ในเมื่อเถ้าแก่บริการดีขนาดนี้ หยานอี้จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีไปประโยคหนึ่ง

"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า ฝีมือฉันตกทอดมาจากบรรพบุรุษเชียวนะ รับรองว่าพวกนายต้องติดใจแน่นอน"

สำหรับเรื่องที่หยานอี้บอกว่าปากเลือกกิน เถ้าแก่ไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย เต็มที่ก็มองว่าสามคนนี้คงเป็นแค่สายกินธรรมดาๆ เท่านั้น

เพราะนักวิจารณ์อาหารมืออาชีพระดับนั้น ร้านเล็กๆ แบบเขาร้อยปีจะเจอสักครั้งก็ยังยาก คงไม่มีเถ้าแก่คนไหนเพ้อฝันว่าวันหนึ่งจะมีนักวิจารณ์ตัวจริงมาเยือนร้านเล็กๆ แบบนี้หรอก

หยานอี้เพียงแค่ยิ้มกับความคิดของเถ้าแก่ ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดอีก เพราะถึงพูดไปมากกว่านี้ ถ้าคนเขาไม่เชื่อก็ไร้ประโยชน์

เวลาผ่านไปไม่นาน เมล็ดแตงโม ข้าวเหนียวมะม่วงสาคูส้มโอ และพุดดิ้งนมตุ๋นสองชั้นก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าทั้งสามคน ส่วนนมตุ๋นขิงคงต้องรออีกราวๆ ยี่สิบนาที

"ในเมื่อของพวกนี้มาแล้ว งั้นพวกเราก็เริ่มกันเลยดีกว่า"

หยานอี้มองพุดดิ้งนมตุ๋นสองชั้นกับข้าวเหนียวมะม่วงสาคูส้มโอตรงหน้า พลางเอ่ยยิ้มๆ กับฟางหมิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เมื่อได้รับสัญญาณจากหยานอี้ ฟางหมิงก็หยิบแก้วน้ำข้างๆ ขึ้นมาบ้วนปากก่อน จากนั้นจึงค่อยตักพุดดิ้งนมตุ๋นสองชั้นตรงหน้าเข้าปาก

ต่างจากการลองชิมขนมขบเคี้ยวก่อนหน้านี้ คราวนี้ฟางหมิงเอาจริงอย่างเห็นได้ชัด เขากินด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง เคี้ยวช้าๆ และละเลียดลิ้มรสทุกรายละเอียดของอาหารในปากอย่างประณีต