บทที่ 93 ยินดีต้อนรับสู่ยุคแปดศูนย์

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทุกคนในค่ายฝึกพิเศษต่างเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วมารวมตัวกันที่หน้าประตูค่าย

"พวกนายคงแอบสงสัยกันในใจใช่ไหมล่ะว่าทำไมหลายวันที่ผ่านมา ฉันถึงยังไม่ได้สอนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้เลย แต่ไม่ต้องห่วง ช่วงเวลาต่อจากนี้ไป ฉันรับรองว่าจะทำให้พวกนายจำไปจนวันตายแน่"

ตอนนี้ตาเฒ่าเจ้าสำราญเปลี่ยนมาสวมเสื้อกะลาสีลายทางขาวน้ำเงิน กางเกงทหารสีเขียว แม้กระทั่งรองเท้าก็ยังเปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบสีเขียวขี้ม้า ดูยังไงก็เป็นการแต่งกายที่หลุดออกมาจากยุคเจ็ดศูนย์ถึงแปดศูนย์ชัดๆ

"เอาล่ะ ขึ้นรถได้แล้ว จากนี้ไปจะไม่มีการออกกำลังกายพวกนี้อีก แล้วฉันก็จะไม่บังคับให้พวกนายต้องตื่นมาวิ่งเช้าทุกวันแล้วด้วย เราจะไปสัมผัสชีวิตอีกแบบหนึ่งกัน"

กัวติ่งเทียนไม่ได้เฉลยอะไรเพิ่มเติม เขาเพียงโบกมือสั่งให้ทุกคนขึ้นรถ ก่อนจะพาบึ่งมุ่งหน้าออกไปไกล ในเวลานี้ยังไม่มีใครรู้เลยว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า พวกเขาจะต้องเผชิญกับนรกบนดินแบบไหน

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง รถก็พาทุกคนมาถึงด้านนอกของโรงถ่ายภาพยนตร์แห่งหนึ่ง

ที่นี่คือโรงถ่ายภาพยนตร์สไตล์ยุคเจ็ดศูนย์ถึงแปดศูนย์ที่ใหญ่ที่สุดและเงียบสงบที่สุดในเมืองหลวง ทุกรายละเอียดของที่นี่ชวนให้ผู้คนหวนนึกถึงเรื่องราวในยุคเจ็ดศูนย์ถึงแปดศูนย์ได้เป็นอย่างดี

วันนี้กัวติ่งเทียนเหมาสถานที่แห่งนี้ไว้คนเดียว ภายในโรงถ่ายนอกจากทีมงานแล้วก็ไม่มีนักท่องเที่ยวเลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงคนจากกองถ่ายของพวกเขาเท่านั้น แถมครั้งนี้กัวติ่งเทียนยังขนนักแสดงประกอบมาร่วมด้วยอีกกว่าร้อยชีวิต

"ที่นี่คือสถานที่ถ่ายทำแห่งแรกสำหรับหนังเรื่องใหม่ของเรา และเป็นที่ที่พวกนายจะต้องใช้ชีวิตอยู่ตลอดหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า เดี๋ยวทีมงานจะแจกของใช้ในชีวิตประจำวันของยุคเจ็ดศูนย์ถึงแปดศูนย์ให้พวกนาย ส่วนนักแสดงประกอบจะสวมบทบาทเป็นผู้คนหลากหลายอาชีพในยุคนั้นเพื่อร่วมแสดงไปกับพวกนาย หวังว่าพวกนายจะปรับตัวเข้ากับชีวิตแบบนี้ให้ได้เร็วที่สุดนะ"

จนถึงตอนนี้นี่เอง กัวติ่งเทียนถึงยอมเผยกำหนดการทั้งหมดในหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าให้ทุกคนรับรู้

คำพูดของกัวติ่งเทียนทำเอาคนสิบกว่าคนที่อยู่ตรงนั้นฮือฮาขึ้นมาทันที เนื่องจากที่นี่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีตล่วงหน้า พูดได้เลยว่าโรงถ่ายแห่งนี้ในยามนี้ไม่มีผลผลิตจากเทคโนโลยีสมัยใหม่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่อย่างเดียว

อาจกล่าวได้ว่า ตอนนี้โรงถ่ายได้กลายสภาพเป็นอำเภอเล็กๆ ในยุคหกศูนย์ถึงเจ็ดศูนย์ไปโดยสมบูรณ์แล้ว

ต้องยอมรับเลยว่า ครั้งนี้กัวติ่งเทียนทุ่มทุนสร้างมหาศาลจริงๆ ลำพังแค่การเข้าค่ายฝึกซ้อมครั้งนี้ ก็ทำเอาผู้กำกับในวงการหลายคนได้แต่มองตาปริบๆ ด้วยความทึ่งแล้ว

ทว่าเหล่านักแสดงที่กำลังเข้ารับการฝึกพิเศษกลับไม่ได้รู้สึกกระตือรือร้นขนาดนั้น การต้องมาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่มีมือถือ ไม่มีคอมพิวเตอร์ และไม่มีแม้แต่อินเทอร์เน็ตเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ คนหนุ่มสาวที่ยืนอยู่ตรงนี้คงมีไม่กี่คนหรอกที่ทนไหวจริงๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นทีมงานยกเอาข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันผุๆ พังๆ ที่เต็มไปด้วยคราบสนิมเข้ามา เสียงถอนหายใจอย่างหดหู่ก็ดังระงมขึ้นในหมู่คน

"ไม่เป็นไรน่า ก็แค่สัปดาห์เดียวเอง เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว ผมเริ่มก่อนเลย ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ตรงไหนครับ"

ทันใดนั้น ในฐานะพระเอกของเรื่อง หูเกอก็ก้าวออกมาทำหน้าที่พี่ใหญ่ เป็นแบบอย่างให้ทุกคนพร้อมกับเอ่ยถามทีมงานข้างๆ

พูดจบเขาก็ยื่นมือไปรับเสื้อผ้าจากทีมงาน แล้วเดินตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านข้าง

สำหรับนักแสดงสายฝีมืออย่างหูเกอ แผนการฝึกพิเศษที่กัวติ่งเทียนจัดให้ครั้งนี้นับว่าสบายมากแล้ว

ต้องรู้ก่อนนะว่า ตอนภาพยนตร์เรื่องก่อนที่หูเกอคว้ารางวัลจักรพรรดิภาพยนตร์มาได้ เขาต้องเพิ่มน้ำหนักถึงยี่สิบกิโลกรัม แล้วหลังจากนั้นก็ต้องลดฮวบลงมาอีกสิบห้ากิโลกรัม พอผ่านศึกหนักครั้งนั้นมาได้ เขาก็ต้องนอนพักฟื้นอยู่ที่บ้านตั้งหลายเดือนกว่าร่างกายจะฟื้นตัว เมื่อเทียบกันแล้ว ภารกิจฝึกพิเศษของกัวติ่งเทียนในครั้งนี้ถือว่าชิลเกินไปด้วยซ้ำ

หวังลี่เจวียนเองก็เช่นกัน เธอเห็นการเคี่ยวกรำของกัวติ่งเทียนจนชินชาเสียแล้ว

ส่วนหยานอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นการนำร่องของหูเกอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขากัดฟันยื่นมือไปรับเสื้อผ้าจากทีมงาน แล้วเดินตามหลังหูเกอมุดเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปติดๆ

ตอนนี้หยานอี้ยอมรับชะตากรรมไปนานแล้ว ในเมื่อรับปากกัวติ่งเทียนว่าจะมาซ้อมบทล่วงหน้า เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงวันนี้ก็หนีไม่พ้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้ยอมรับมันแต่โดยดีจะดีกว่า

เมื่อมีผู้นำอย่างหูเกอ หวังลี่เจวียน และหยานอี้ นักแสดงที่เหลือก็ทำได้เพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินตามไป ในเมื่อทั้งตัวพ่อแห่งวงการแสดงและเด็กเส้นเบอร์ใหญ่สุดของกองถ่ายต่างยอมรับสภาพกันหมดแล้ว นักแสดงตัวเล็กตัวน้อยอย่างพวกเขายังจะมีสิทธิ์อะไรไปขัดขืนได้อีกล่ะ

ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา ทุกคนก็เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของยุคแปดศูนย์กันหมด บางคนสวมชุดทหารเรือปักตราแปดหนึ่ง ขณะที่บางคนสวมชุดชาวบ้านสีเขียวเรียบง่าย เกือบทุกคนแต่งตัวไม่ซ้ำกันเลย ในพริบตานั้น บรรยากาศแห่งยุคแปดศูนย์ก็อบอวลไปทั่วบริเวณอย่างเข้มข้นยิ่งขึ้น

"ฮ่าๆ ดีมาก ไม่เลวเลยจริงๆ ตอนนี้พวกนายดูเข้าท่าขึ้นมาแล้ว แต่หน้านี่ยังขาวเกินไปหน่อยนะ หลายวันต่อจากนี้คงต้องตากแดดให้ผิวคล้ำลงอีกสักนิดจะดีกว่า"

กัวติ่งเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กวาดตามองทุกคนตรงหน้าพลางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสะใจปนชอบอกชอบใจ

"อะไรนะ ต้องทำให้ผิวคล้ำด้วยเหรอ"

"บ้าไปแล้ว จะเคี่ยวเกินไปหน่อยมั้ง"

"ฮ่าๆ รอดตัวไป กูดำอยู่แล้วเฟ้ย!"

…

ผิวขาวผ่องถือเป็นชีวิตจิตใจของเหล่านักแสดงในที่นี้เลยก็ว่าได้ พอได้ยินว่ากัวติ่งเทียนจะบังคับให้พวกเขาตากแดดจนตัวดำ เรื่องนี้ก็เหมือนเอาไม้ไปแหย่รังแตนเข้าเต็มเปา

"คือว่าผู้เฒ่ากัวครับ เรื่องนี้เราใช้เทคนิคแต่งหน้าช่วยทีหลังไม่ได้เหรอ ถ้าจะให้ไปตากแดดจนผิวคล้ำจริงๆ นี่มันกะเอาชีวิตพวกเราชัดๆ เลยนะ"

เกี่ยวกับเรื่องนี้ หยานอี้เองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน จึงอดไม่ได้ที่จะก้าวออกมาเปิดปากถามแทนทุกคน

"ในเมื่อเลือกจะเป็นนักแสดงแล้ว ก็ต้องเคารพในอาชีพนี้ ต้องคู่ควรกับค่าตัวที่พวกนายได้รับสิ! ในกองถ่ายของฉัน จะไม่มีการทำแบบขอไปทีเด็ดขาด เทคนิคแต่งหน้าต่อให้เนียนแค่ไหน มันก็ไม่มีทางเทียบกับเนื้อสัมผัสตามธรรมชาติของผิวหนังได้หรอก อีกอย่างตอนที่ผิวคล้ำขึ้น มันยังช่วยเสริมสร้างออร่าในตัวพวกนายได้ด้วย มีแต่แบบนี้เท่านั้นถึงจะจำลองจิตวิญญาณแห่งยุคแปดศูนย์ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!"

พอพูดถึงเรื่องนี้ กัวติ่งเทียนก็เครื่องติดขึ้นมาทันที เรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์เขาจริงจังเสมอ ทุกรายละเอียดต้องผ่านการขัดเกลามานับครั้งไม่ถ้วน ในโลกของกัวติ่งเทียน ภาพยนตร์ที่เขากำกับจะต้องไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ปรากฏขึ้นเด็ดขาด

สุดท้ายพวกหยานอี้ก็เถียงกัวติ่งเทียนไม่ชนะ โดนอีกฝ่ายรัวเหตุผลถล่มใส่จนต้องยอมยกธงขาวยอมแพ้ไปในที่สุด หลายวันต่อจากนี้ ทุกคนจะต้องทายาสูตรพิเศษแล้วไปนอนตากแดดอย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้แน่ใจว่าผิวจะคล้ำขึ้นโดยไม่ทำลายสุขภาพผิว