บทที่ 94 หุ้นของนายปลิวแล้ว

“หากบุปผาแห่งวสันต์จุดประกายความโรแมนติก เพลิงร้อนแห่งคิมหันต์แผ่ขยายความเร่าร้อน ใบไม้แห่งสารทเติมเต็มความหวัง ขอน้อมคารวะท่านประธานเหมา ผู้นำการปฏิวัติผู้ยิ่งใหญ่ของเรา!”

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นตอนหกโมงตรง เสียงตามสายคุณภาพเสียงแตกพร่าแบบยุค 70-80 ก็ดังขึ้น ปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์

“เชี่ยเอ๊ย ไม่ให้คนพักหายใจเลยหรือไง เมื่อก่อนเจ็ดแปดโมงก็ว่าแย่แล้ว ตอนนี้ล่อซะหกโมงเช้า ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?”

หยานอี้ขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้ายังมืดสลัว บ่นอุบอิบอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“กราบเรียนเหล่านักแสดงที่รักทุกท่าน ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่ปลุกพวกคุณตั้งแต่เช้าตรู่ แต่วัยรุ่นในยุคแปดศูนย์อย่างพวกคุณน่ะ ถึงเวลาต้องเตรียมตัวไปเรียนไม่ก็ไปทำงานกันแล้ว!”

ตามมาด้วยเสียงอันเปี่ยมพลังของกัวติ่งเทียนที่ดังลอยมาจากลำโพง

มันช่างแตกต่างจากจังหวะชีวิตของคนยุคปัจจุบันโดยสิ้นเชิง ในยุคแรกหลังก่อตั้งประเทศที่ขาดแคลนความบันเทิงและขาดแคลนแรงงานอย่างหนัก กิจวัตรประจำวันของผู้คนล้วนเข้านอนตั้งแต่หนึ่งถึงสองทุ่ม แล้วพอตีสามตีห้าของวันรุ่งขึ้นก็ต้องรีบลุกจากเตียงกันแล้ว

คนที่มีงานก็ไปทำงาน คนที่ต้องเรียนก็ไปเรียน แทบไม่มีใครมีข้ออ้างให้ตัวเองขี้เกียจได้เลย

และชีวิตแบบนี้ ทุกคนที่อยู่ที่นี่จะต้องดำเนินต่อไปอีกหนึ่งสัปดาห์เต็ม

เพื่อทำให้การใช้ชีวิตของทุกคนสมจริงยิ่งขึ้น กัวติ่งเทียนยังอุตส่าห์ไปสรรหาข้าวของเครื่องใช้ในยุคแปดศูนย์มาให้ เช่น รถลาก จักรยานทรงคานคู่ แม้กระทั่งสมุดคำสอนประธานเหมาก็ยังแจกให้ทุกคนคนละเล่ม บังคับให้อ่านทำความเข้าใจและท่องจำทุกท่อนทั้งเช้าและเย็น

ส่วนเวลางานตอนกลางวัน กัวติ่งเทียนก็ได้กำหนดบทบาทหน้าที่และภารกิจที่ต้องทำให้แต่ละคน แทบไม่มีเวลาได้หยุดพักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ สำหรับคนหนุ่มสาวในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว นี่มันคือนรกชัดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น โดยที่ทุกคนไม่รู้ตัว ภายในเมืองถ่ายทำภาพยนตร์แห่งนี้ได้ติดตั้งกล้องรูเข็มสารพัดรูปแบบเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เพื่อคอยบันทึกเรื่องราวการใช้ชีวิตของพวกเขาที่นี่ทุกกระเบียดนิ้ว

บางครั้ง การจะทำให้คนเราสร้างความเคยชินขึ้นมาสักอย่าง แท้จริงแล้วก็ไม่ได้ใช้เวลานานขนาดนั้น

ภายใต้จังหวะชีวิตที่แน่นเอี้ยดและวนซ้ำไปมาทุกวันเช่นนี้ ทุกคนใช้เวลาเพียงแค่สามวัน ก็สามารถปรับตัวให้เข้ากับจังหวะชีวิตแบบนี้ได้อย่างสมบูรณ์ และหลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมยุค 80 ในเมืองภาพยนตร์แห่งนี้ได้อย่างแนบเนียน

คนที่เคยบ่นเรื่องเสื้อผ้าซอมซ่อหรือของใช้ทรุดโทรมต่างก็เลิกบ่นไปแล้ว เพียงแต่ในใจของทุกคนยังคอยนับวันเวลา เฝ้ารอคอยให้การฝึกพิเศษครั้งนี้จบลงเสียที

บ่ายวันหนึ่งในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เสียงของกัวติ่งเทียนก็ดังขึ้นจากลำโพงอีกครั้ง

“ยินดีด้วยกับทุกท่านที่ผ่านการฝึกพิเศษในครั้งนี้ได้สำเร็จ ตอนนี้พวกคุณได้เข้าสู่สภาวะของคนหนุ่มสาวในยุคแปดศูนย์อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ขอให้ทุกคนมารวมตัวกันที่หน้าประตูเมืองจำลอง เราเตรียมตัวกลับบ้านกันได้!”

เพื่อประโยคนี้เพียงประโยคเดียว ทุกคนต้องทนรอคอยมานานถึงครึ่งเดือน พอสิ้นเสียงประกาศ ทุกคนในเมืองภาพยนตร์ต่างโยนเครื่องไม้เครื่องมือในมือทิ้ง รีบปลดผ้าพันคอสีแดงตรงคอออกแล้วสะบัดไปมาอย่างตื่นเต้นเพื่อระบายความดีใจที่อัดอั้นอยู่ในอก

ทุกคนได้สูดอากาศแห่งอิสรภาพและก้าวขึ้นรถบัสเดินทางกลับเข้าเมือง

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังรื่นเริงยินดีกับการต้อนรับชีวิตอิสระข้างหน้านั้น ชีวิตอันยุ่งเหยิงของกัวติ่งเทียนกับซูไป๋เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ถึงขนาดที่ว่าในคืนนั้น มีเพียงหยานอี้คนเดียวที่ได้กลับไปที่บ้านซื่อเหอย่วนของกัวติ่งเทียน ส่วนตัวกัวติ่งเทียนเองยังคงปักหลักอยู่ที่บริษัทของซูไป๋ ไม่รู้ว่าง่วนทำอะไรกันอยู่ เรื่องนี้พวกเขาไม่ได้บอกหยานอี้แม้แต่น้อย ทำให้หยานอี้เริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ เรื่องราวระหว่างผู้มีอิทธิพลพวกนี้คงไม่ถึงคิวให้เขาเข้าไปสอดปากอยู่แล้ว

เมื่อหยานอี้กลับมาถึงตัวเมือง พอเปิดโทรศัพท์มือถือที่พลัดพรากกันไปนาน เสียงแจ้งเตือนรัวกระหน่ำก็ดังกรอกหูเขาทันที

หยานอี้กวาดสายตามอง ข้อความแจ้งเตือนในวีแชตของเขามีมากถึงพันกว่าข้อความ แม้กระทั่งสายที่ไม่ได้รับก็พุ่งสูงถึงเจ็ดแปดสิบสาย

“เชี่ย อะไรกันวะเนี่ย ฉันเพิ่งหายหัวไปแค่ครึ่งเดือน โทรศัพท์ระเบิดหรือบ้านไฟไหม้กันแน่?”

เขาพึมพำกับตัวเองอย่างงงงวย

จากนั้นหยานอี้ก็เปิดดูบันทึกสายที่ไม่ได้รับ พบว่าสายพวกนี้เกือบทั้งหมดเป็นของกู้พ่าน มีสองสายเป็นเบอร์แปลก และยังมีบางสายโทรมาจากฟางหมิงที่สตูดิโอ แน่นอนว่าพ่อกับแม่ของเขาก็โทรมาสองสายเช่นกัน

พอดูจนครบ หยานอี้ก็พอจะเข้าใจภาพรวมคร่าวๆ จึงค่อยเปิดเข้าแอปวีแชต

หลังไล่ตรวจสอบดู ถึงได้รู้ว่าที่กู้พ่านตามหาตัวเขาแทบพลิกแผ่นดิน ส่วนใหญ่เป็นเพราะเรื่องเงินลงทุนของบริษัทได้ข้อสรุปเรียบร้อยแล้ว และการก่อตั้งบริษัทรวมถึงสัญญาผู้ถือหุ้นจำเป็นต้องให้ตัวหยานอี้มาเซ็นชื่อด้วยตัวเอง

ช่วงหลายวันที่หยานอี้หายตัวไป กู้พ่านร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด แม้ว่าก่อนหน้านี้หยานอี้จะเคยบอกเธอไว้แล้วว่าเข้าเมืองหลวงเพื่อมาออดิชั่น แต่ก็ไม่ได้บอกนี่หว่าว่าจะต้องมาเข้าค่ายฝึกแบบปิดตาย ถึงขั้นขาดการติดต่อแบบนี้

พอผู้หญิงคนนี้ว่างขึ้นมา ความคิดก็เริ่มเตลิดไปในทางเลวร้าย กู้พ่านในเวลานั้นเกือบจะคิดไปแล้วว่าหยานอี้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นหรือเปล่า

เมื่อเห็นดังนั้น หยานอี้จึงรีบต่อสายโทรกลับไปหาเธอทันที

“ฉันว่านะหยานอี้ แกไปติดหนี้ใครจนหอบเงินหนีไปแล้วหรือไงยะ หายหัวไปดื้อๆ ตั้งครึ่งเดือน กะจะทำให้ฉันตกใจตายเลยใช่ไหมหะ!”

โทรศัพท์เพิ่งต่อติดได้ไม่ทันไร อีกฝ่ายก็กดรับสาย จากนั้นเสียงคำรามดั่งมังกรคลั่งก็แผดดังลั่นทะลุลำโพงออกมาจนแก้วหูของหยานอี้สะเทือนเจ็บแปลบ

“โธ่เจ๊ ผมเพิ่งไปเข้าป่ามา สัญญาณมันไม่มี นี่ผมเพิ่งออกจากป่าก็รีบติดต่อหาเจ๊เลยนะเนี่ย แล้วเรื่องบริษัทพวกเราเป็นไงบ้างล่ะ? หาตัวนายทุนได้ครบแล้วเหรอ?”

เวลานี้หยานอี้รู้ตัวดีว่ามีความผิดติดตัว จึงไม่กล้าต่อปากต่อคำกับกู้พ่านตรงๆ ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนครึ่งเล่นครึ่งจริงพลางอธิบายสถานการณ์ให้อีกฝ่ายฟัง

“ฉันว่าแกน่ะ ก่อนจะมุดเข้าป่าไปส่งข้อความบอกฉันสักคำไม่ได้หรือไงยะ ถ้าโทรศัพท์แกโทรมาช้ากว่านี้แค่วันเดียวนะ บริษัทนี้ก็จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับแกอีกต่อไปแล้ว พวกลุงๆ ของฉันเขาถูกอกถูกใจกับแผนการครั้งนี้มาก ถ้าแกยังขืนสาบสูญไปอีกล่ะก็ พวกเขาคงเตรียมตัวจะแยกวงไปเปิดกันเองแล้วล่ะ!”

ทว่าตอนนี้โทสะของกู้พ่านยังไม่มอดดับ เธอไม่ได้อารมณ์ดีขึ้นเพียงเพราะคำพูดติดตลกของหยานอี้ ยังคงเอ็ดตะโรใส่อย่างไม่ยอมรามือ

แต่คำพูดของกู้พ่านกลับฟาดใส่หัวหยานอี้จนตาสว่าง ไอเดียที่เขาอุตส่าห์เค้นสมองคิดมาแทบตาย จะยอมยกให้คนอื่นชุบมือเปิบไปเฉยๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน

“อย่าเพิ่งๆ เจ๊ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ คราวหน้าไม่กล้าแล้วจ้ะ เจ้าแม่จ๋า เราอย่าเล่นกันแบบนี้สิครับ”

หยานอี้รีบเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงออดอ้อนวิงวอน พูดใส่ปลายสายเพื่อเอาใจกู้พ่านทันที