บทที่ 95 ลูกพี่! ตำรวจมาแล้ว!

"พอๆ เลิกโวยวายได้แล้ว ไอ้คนเห็นแก่เงิน พอพูดเรื่องนี้เข้าหน่อยล่ะหูผึ่งเชียวนะ ทางฝั่งพวกฉันคุยขั้นตอนเรียบร้อยหมดแล้ว มีคนลงขันให้หนึ่งพันล้าน นายจะได้ถือหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ ได้นั่งเป็นตัวแทนทางกฎหมายของบริษัท มีอำนาจตัดสินใจระดับหนึ่ง แต่คิดดูแล้วว่านายยังไม่มีประสบการณ์อะไรเลย เรื่องการบริหารพวกผู้ใหญ่เขาจะจ้างมืออาชีพมาดูแลรายละเอียด ตอนนี้เหลือแค่นายกลับมาเซ็นชื่อ เราก็ไปจดทะเบียนตั้งบริษัทกันได้แล้ว"

เห็นหยานอี้ทำท่าร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ โทสะของกู้พ่านก็มลายหายไปในพริบตา เธอจึงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เธอว่าไงนะ? หนึ่งพันล้าน? เจ้าแม่จ๋า คนที่เธอไปลากมานี่เป็นใครกันบ้างเนี่ย? ขยับตัวทีคุยกันระดับตัวเลขสิบหลักเลยเหรอ?"

ตัวเลขที่กู้พ่านบอกมา ทำเอาตาของหยานอี้เบิกกว้างแทบถลนออกมา

ตามแผนเดิมที่วางไว้ อย่างมากที่สุดแค่หนึ่งหรือสองร้อยล้านก็หรูแล้ว แม้โครงการนี้จะสเกลใหญ่โต แต่เม็ดเงินจริงที่ต้องใช้ไม่ได้มหาศาลขนาดนั้นสักหน่อย

"หึๆ โครงการของพวกเราในอนาคตมีมูลค่าไปได้ถึงหมื่นล้านขึ้นไป เงินแค่พันล้านสำหรับพวกเขามันจิ๊บจ๊อย สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเวลา เมื่อเราเริ่มเดินหน้าโครงการนี้แล้ว จะเปิดช่องให้คนอื่นมาลอกเลียนแบบไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความเสียหายที่ตามมามันจะไม่ใช่แค่หลักพันล้านแน่"

ต่างจากหยานอี้ บรรดานักธุรกิจเหล่านั้นมีหัวการค้าที่เฉียบแหลมกว่ามาก มองเห็นจุดตายของปัญหาได้ง่ายและตะครุบไว้ได้ทันควัน

สิ่งที่กู้พ่านพูดไม่ผิดเลย โครงการจำนวนมากต้องพังไม่เป็นท่าเพียงเพราะควบรวมตลาดเบ็ดเสร็จในทีเดียวไม่ได้ ทำให้ระหว่างที่กำลังตั้งไข่ มีคู่แข่งผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาด พอเสียความได้เปรียบก้าวแรกไป ความสูญเสียในระยะยาวก็ทำเอานักธุรกิจส่วนใหญ่ต้องกุมขมับนั่งน้ำตาตกใน

"เออๆ เอาตามนั้นแหละ พรุ่งนี้ฉันจะรีบกลับไป ถึงตอนนั้นค่อยเซ็นสัญญากัน"

พอโดนกู้พ่านไซโคเข้าแบบนี้ หัวใจของหยานอี้ก็เริ่มคันยุบยิบ คนพวกนี้ลงเงินกันตั้งพันล้าน หุ้นสิบเปอร์เซ็นต์นั่นก็เท่ากับหนึ่งร้อยล้านเหนาะๆ ไม่ใช่เหรอ แค่ตวัดปากกาเซ็นชื่อแกร๊กเดียว เงินร้อยล้านก็หล่นตุ๊บเข้ากระเป๋าแล้ว

ลาภก้อนโตหล่นทับแบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากได้ หยานอี้เองก็เป็นปุถุชนคนหนึ่งเหมือนกัน

หลังจากคุยรายละเอียดปลีกย่อยกันอีกพักหนึ่ง หยานอี้จึงวางสาย แล้วกดโทรหาฟางหมิงต่อ

"โอย ลูกพี่ครับ! ในที่สุดก็โทรมาสักที ทำเอาผมแทบประสาทแดก ถ้าลูกพี่ยังไม่โผล่หัวกลับมาอีก ผมคงโดนลากเข้าคุกข้อหาฉ้อโกงไปแล้วเนี่ย ช่วงนี้ตำรวจมาหาที่ออฟฟิศทุกวัน บอกว่าลูกพี่ไปหลอกลวงต้มตุ๋นหญิงแก่!"

ทันทีที่สัญญาณติด ปลายสายอย่างฟางหมิงก็ร้องลั่นด้วยความลนลาน

คำโวยวายของฟางหมิงทำเอาหยานอี้ถึงกับสตั๊นไป หลอกลวงหญิงแก่? อะไรวะเนี่ย

หยานอี้พยายามขุดคุ้ยความทรงจำทั้งหมดในสมอง ก็คิดไม่ออกว่าตัวเองเคยไปทำเรื่องพรรค์นั้นกับหญิงแก่ที่ไหน

"ลูกพี่ จำคุณลุงกับคุณป้าคู่ผัวเมียที่ขายแพนเค้กไข่ก่อนหน้านี้ได้ไหมล่ะครับ สองคนนั้นนั่นแหละที่ไปแจ้งความจับลูกพี่ บอกว่าลูกพี่โผล่ไปพูดจาเพ้อเจ้อสารพัดเรื่อง จะลงทงลงทุนอะไรก็ไม่รู้ แล้วจู่ๆ ลูกพี่ก็หายสาบสูญไปเลย ตอนนี้พวกเขาไปร้องเรียนถึงโรงพักแล้วเนี่ย!"

ฟางหมิงเองก็งุนงงไม่แพ้กัน หรือว่าคนแก่สองคนนั้นจะเลอะเลือนจนจำคนผิดกันแน่นะ?

"โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรหรอก พรุ่งนี้ฉันก็กลับแล้ว ถ้าพวกเขามาอีก นายก็บอกไปตามนี้แล้วกันว่าพรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเคลียร์เอง สบายใจได้ ฉันไม่ใช่พวกมิจฉาชีพโว้ย"

พอพูดถึงแผงแพนเค้กไข่ หยานอี้ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเรื่องราวเป็นมายังไง

แต่พอแตะเรื่องนี้ ความคิดของหยานอี้ก็เริ่มลอยฟุ้ง ตอนแรกที่ไปหาพวกเขาก็แค่กะว่าจะหาฐานสินค้าตั้งต้นให้บริษัทใหม่ เลยตั้งใจจะเจียดเงินไปลงขันสร้างโรงงานเล็กๆ สักแห่ง แต่ในเมื่อกู้พ่านบอกว่าระดมทุนมาได้ตั้งพันล้านแล้ว โครงการเล็กๆ กระจอกงอกง่อยแบบนี้ยังจำเป็นต้องทำต่ออยู่อีกเหรอ?

ทว่าพอลองคิดดูอีกที ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ ในเมื่อโม้เปิดประเด็นไปแล้วก็ทำต่อให้จบเถอะ ยังไงฝั่งบริษัทใหญ่ก็มีเงินตั้งพันล้านแล้ว เงินทุนสิบกว่าล้านของเขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องอัดฉีดเข้าไปอีก สู้เอามาเปิดโรงงานทำแพนเค้กไข่ขำๆ ไปเลยดีกว่า

หลังจากเคลียร์เรื่องนี้จบ ฟางหมิงก็รายงานความคืบหน้าของสตูดิโอตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้ฟัง เมื่อสรุปรายงานการทำงานเรียบร้อย หยานอี้จึงกดวางสาย

ต่อจากนั้น เขาก็โทรกลับไปรายงานที่บ้านว่าปลอดภัยดี ถึงค่อยเบาใจเก็บมือถือ แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

หลายวันมานี้ โดนการเคี่ยวกรำเยี่ยงปีศาจของกัวติ่งเทียนกระหน่ำซะจนหยานอี้ร่างพังทั้งกายและใจ ตอนนี้ได้นอนทิ้งตัวลงบนฟูกนุ่มๆ หลับเอาแรงให้ฉ่ำปอด แค่คิดก็ฟินจนแทบจะละเมอยิ้มออกมาแล้ว

เขาหลับยาวรวดเดียวจนตะวันโด่ง พอตื่นขึ้นมาก็บอกลาป้าเหมยแล้วบึ่งไปสนามบินทันที กลัวว่าถ้ายังชักช้า ตำรวจคงได้ยกทัพบุกไปเคาะประตูถึงเมืองหลวงแน่ ขืนเป็นแบบนั้นเรื่องคงบานปลายจนคุมไม่อยู่

หยานอี้รีบร้อนกระหืดกระหอบกลับมาถึงเหยียนเฉิง แวะกลับบ้านเอาของฝากจากเมืองหลวงไปกองไว้ให้พ่อแม่เสร็จสรรพ ก็บึ่งตรงดิ่งไปยังสตูดิโอทันที

และที่สตูดิโอเวลานี้ มีคุณตำรวจในเครื่องแบบสองนายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"คุณคือหยานอี้ใช่ไหม? เล่ามาซิ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? สองตายายเขาขายแพนเค้กไข่อยู่ดีๆ นายว่างมากหรือไงถึงได้ไปป่วนเรื่องไม่เป็นเรื่องใส่เขา?"

ตำรวจนายที่ดูมีอายุมากกว่าเป็นฝ่ายเปิดฉากซักถามหยานอี้ตรงหน้าทันที

พูดกันตามตรง เรื่องทำนองนี้จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีความเสียหายทางการเงินเกิดขึ้น ปกติแล้วตำรวจก็ไม่อยากจะยื่นมือเข้ามายุ่งหรอก แต่ติดตรงที่ยายแก่เล่นไปโวยวายแจ้งความทุกวี่ทุกวันจนทนไม่ไหว พวกเขาเลยจำใจต้องมาดักรอถึงสตูดิโอของหยานอี้เพื่อเคลียร์เรื่องให้มันจบๆ ไป

"ต้องขอโทษจริงๆ ครับคุณตำรวจ พอดีช่วงก่อนหน้านี้ผมเข้าไปถ่ายงานในป่าแล้วมันไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ เรื่องมันก็เลยล่าช้าไปหน่อย วางใจได้เลยครับ ผมไม่คิดทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน สิ่งที่ผมทำนี่มีแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้น ผมกะจะช่วยโปรโมตแพนเค้กไข่ซึ่งเป็นของดีประจำเมืองเหยียนเฉิงเรา ถือเป็นการดึงเม็ดเงินลงทุนเข้าเมืองอีกทางนึงด้วย ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้พวกคุณสองคนต้องลำบากเสียเวลาครับ"

เมื่ออยู่ต่อหน้าตำรวจทั้งสองนาย หยานอี้ไม่กล้าเล่นลิ้นแม้แต่น้อย เขารีบค้อมตัวประจบประแจงอธิบาย พร้อมกับควักบุหรี่สองมวนยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม

"พอเถอะๆ ดูจากขนาดสตูดิโอนายแล้วก็ไม่น่าจะใช่พวกต้มตุ๋นอะไรหรอก วันหลังจะทำอะไรก็ให้มันรัดกุมกว่านี้หน่อย ส่วนบุหรี่ไม่ต้องหรอก ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ เดี๋ยวเสร็จแล้วก็รีบไปหาคุณป้าเขา อธิบายให้เข้าใจชัดเจนล่ะ อย่าทำให้พวกฉันต้องเหนื่อยวิ่งเต้นอีก งานการพวกฉันก็มีให้ทำตั้งเยอะแยะ"

ตำรวจวัยกลางคนเห็นท่าทีนอบน้อมของหยานอี้ แค่กวาดสายตามองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกสิบแปดมงกุฎ แถมหยานอี้ยังมีสตูดิโอเป็นหลักเป็นแหล่งใหญ่โตขนาดนี้ ขืนก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ จะหนีไปไหนรอด

"ต้องขอโทษจริงๆ ครับ ขออภัยด้วยจริงๆ ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะครับ แล้วผมจะรีบไปเคลียร์กับสองตายายให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลย"

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของอีกฝ่าย หยานอี้จึงเก็บซองบุหรี่กลับเข้ากระเป๋า แล้วเดินนำส่งเจ้าหน้าที่ทั้งสองนายออกไปหน้าประตู