บทที่ 96 ฉันขุดหลุมฝังตัวเองอีกแล้ว

จนกระทั่งส่งตำรวจทั้งสองนายกลับไปแล้ว หยานอี้ถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ยังดีที่เรื่องวันนี้ไม่ได้ลุกลามใหญ่โต ขืนพวกสื่อไร้จรรยาบรรณรู้เข้าล่ะก็ คราวนี้เขาคงได้ขึ้นหน้าหนึ่งแน่

ถึงตอนนั้นเผลอๆ อาจกระทบไปถึงการโปรโมตหนังของกัวติ่งเทียนด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงซวยหนักของจริง

แต่หลังจากหยานอี้ส่งตำรวจทั้งสองนายไปได้ไม่ทันไร หน้าประตูสตูดิโอก็มีหญิงสาวแรกรุ่นคนหนึ่งก้าวเข้ามา

"นี่หยานอี้ ในที่สุดนายก็ยอมโผล่หัวกลับมาได้นะ! เล่นหายตัวไปทีครึ่งค่อนเดือน นายรู้ไหมว่าครึ่งเดือนมานี้ฉันต้องทนอยู่ยังไงบ้าง? ไอ้คนใจดำ!"

หญิงสาวคนนั้นเพิ่งก้าวพ้นประตูมาก็ตะโกนใส่หยานอี้ที่อยู่ข้างในเสียงลั่น โดยไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

"เชี่ย สาวสวยคนนี้คงไม่ใช่แฟนนายหรอกนะ?"

"พล็อตนี้… อย่าบอกนะว่าลูกพี่ฟันแล้วทิ้ง?"

"กลิ่นตุๆ เหมือนจะได้กลิ่นข่าวใหญ่ระดับประเทศเลยว่ะ"

…

สิ้นเสียงของกู้พ่าน ตาของทุกคนในสตูดิโอก็พลันเปล่งประกายวับขึ้นมาทันที ต่างพากันหันขวับไปมองหยานอี้ที่ยืนทำหน้าเหวอ

"โธ่ คุณย่าคุณยายครับ ทำไมถึงตามมาถึงนี่ได้เนี่ย? แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่สตูดิโอ?"

วินาทีที่หยานอี้เห็นกู้พ่าน สีหน้าเขาก็ตะลึงงันไปทันที แม้เขาจะบอกกู้พ่านไว้ก่อนแล้วว่าจะกลับมาวันนี้ แต่อีกฝ่ายดันโผล่มาที่สตูดิโอตรงเวลาเป๊ะขนาดนี้ มันก็น่าตกใจจริงๆ นั่นแหละ

"เหอะๆ สตูดิโอนี้ยังเป็นของคุณอาเฉินของฉันอยู่เลย มีหรือที่ฉันจะไม่รู้?"

กู้พ่านหัวเราะหึๆ พลางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดั่งนางจิ้งจอก มองหยานอี้ตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

ขณะเดียวกัน สายตาของคนรอบข้างก็ยิ่งทวีความคลุมเครือขึ้นไปอีก

"พล็อตนี้ ลูกพี่เราคงไม่ได้โดนเสี่ยเลี้ยงหรอกนะ?"

"โดนเปย์แล้วยังจะฟันแล้วทิ้งอีกเหรอ? ที่แท้ลูกพี่ก็เป็นคนแบบนี้!"

"คุณพระช่วย ข่าวใหญ่ ข่าวใหญ่มาก!"

…

ในเวลานี้คนในสตูดิโอต่างพากันเตลิดเปิดเปิงไปไกลกับบทสนทนาถามตอบของทั้งสองคน

"เจ๊ครับ พูดจาให้มันเคลียร์ๆ หน่อยได้ไหม? สตูดิโอนี้ไม่ใช่ว่าผมเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อแลกมันมาหรือไง? ดูเธอพูดเข้าสิ ทำเอาคนในสตูดิโอฉันตกอกตกใจกันหมดแล้ว"

พอได้ยินเสียงซุบซิบจากคนรอบข้าง หยานอี้ก็รู้สึกว่าหัวตัวเองโตขึ้นเป็นสองเท่า ไม่กล้าปล่อยให้กู้พ่านพูดต่ออีกต่อไป จึงรีบเอ่ยปากห้ามทันควัน

พูดจบ หยานอี้ก็ไม่รอช้า รีบคว้าตัวกู้พ่านเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองทันที

จนกระทั่งปิดประตูดังปัง หยานอี้ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก คนในสตูดิโอเขานี่จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้วจริงๆ คาดว่าถ้าเขากับกู้พ่านคุยกันต่ออีกแค่สองประโยค ในหัวของคนพวกนั้นคงสร้างหนังขึ้นมาได้อีกเรื่องแน่ๆ

"นี่ ฉันว่าช่วงนี้นายดูคล้ำขึ้นเยอะเลยนะ แต่ทั้งตัวดูกระฉับกระเฉงขึ้นเยอะเลย นายหนีไปบำเพ็ญตบะบนเขามาหรือไง?"

หลังจากเข้ามาในห้องทำงาน กู้พ่านก็นั่งลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ มองหยานอี้ตรงหน้าแล้วเอ่ยแซวอย่างเอื่อยเฉื่อย

"ก็ไม่ใช่เพราะท่านผู้เฒ่ากัวหรอกเหรอ ดึงดันจะลากพวกเราไปเข้าคอร์สฝึกพิเศษให้ได้ ครึ่งเดือนมานี้ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็นเลย ช่างเรื่องนี้ก่อนเถอะ สัญญาเอามาด้วยหรือเปล่า?"

พอพูดถึงเรื่องนี้หยานอี้ก็อดบ่นอุบไม่ได้ แต่ยังดีที่ในที่สุดเขาก็ตัดบทได้ เรื่องหุ้นมูลค่าหนึ่งร้อยล้านนั่นดึงดูดความสนใจของหยานอี้ได้มากกว่าเห็นๆ

"ฮึๆ ดูท่านายคงลำบากไม่น้อย ช่างเถอะ งั้นฉันยกโทษให้ก็ได้ สัญญาอยู่นี่ รีบเซ็นซะสิ พวกคุณอาของฉันเริ่มรับสมัครคนเตรียมสร้างเว็บไซต์กับเลือกทำเลที่ตั้งบริษัทแล้ว ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผู้บริหารมืออาชีพที่พวกเขาจ้างมาจะติดต่อหานายเอง ถึงตอนนั้นนายก็ค่อยคุยไอเดียของนายกับเขาให้ละเอียดละกัน"

พอเข้าเรื่องงาน กู้พ่านก็เลิกเล่นทันที เธอรีบหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าข้างตัวแล้วยื่นไปตรงหน้าหยานอี้

เมื่อมองเอกสารที่มีมูลค่าถึงหนึ่งร้อยล้านตรงหน้า สายตาของหยานอี้ก็ค่อยๆ เหม่อลอย แม้ว่าชาติก่อนหยานอี้จะโลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายสิบปี แต่ทรัพย์สินทั้งหมดรวมกันก็คงเทียบไม่ได้กับสัญญาฉบับนี้ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ โลกของพวกนายทุนนี่มันทำให้เขาไม่เข้าใจจริงๆ

"รีบเซ็นเข้าสิยะ ก็แค่ร้อยล้านเอง ในอนาคตถ้าบริษัทนี้ทำสำเร็จขึ้นมา จะกี่ร้อยกี่พันล้านมันก็แค่เรื่องกล้วยๆ"

กู้พ่านที่อยู่ด้านข้างมองสีหน้าของหยานอี้แล้วเอ่ยแซวขึ้นมา

"เธอพูดน่ะมันง่าย นี่มันเงินที่คนธรรมดาทำงานทั้งชาติก็ยังหาไม่ได้เลยนะ ผลสุดท้ายกลับมาอยู่บนกระดาษสัญญาแผ่นเล็กๆ แค่นี้ โลกของทุนนิยมมันมหัศจรรย์จริงๆ พับผ่าสิ"

หยานอี้หัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อยก่อนจะทอดถอนใจ

พูดจบ หยานอี้ก็หยิบปากกาบนโต๊ะทำงานขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเองลงบนสัญญาโดยไม่ลังเล นับตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป หุ้นร้อยละสิบของบริษัทที่ก่อตั้งขึ้นใหม่นี้ก็ตกเป็นของหยานอี้อย่างเป็นทางการแล้ว

"จริงสิ คราวนี้ผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทคือใคร แล้วเธอถือหุ้นอยู่เท่าไหร่ล่ะ?"

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จแล้ว หยานอี้ถึงได้มีเวลาหันไปมองกู้พ่านตรงหน้าแล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ขอโทษทีนะ พอดีฉันไม่มีความสามารถอะไร แค่ลงขันไปสามร้อยล้าน ตอนนี้ถือหุ้นอยู่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แล้วก็นั่งเก้าอี้ประธานกรรมการบริษัทนี้อยู่ ต่อไปนี้นายก็คือคนของฉันแล้วนะ"

เมื่อถูกหยานอี้ถามแบบนี้ หัวน้อยๆ ของกู้พ่านก็เชิดขึ้นฟ้าทันที เธอมองหยานอี้ตรงหน้าอย่างหยิ่งผยองพลางยิ้มร้าย

"เธอว่าไงนะ? เธอเนี่ยนะ? ประธานกรรมการ? เธอเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?"

คำพูดของกู้พ่านซัดเข้าใส่ใจของหยานอี้จนคลื่นลมปั่นป่วน เขาคิดไม่ตกจริงๆ ว่ากู้พ่านจะมีสัดส่วนหุ้นในบริษัทนี้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง

"ก็เงินพ่อฉันน่ะสิ เงินพ่อฉันก็คือเงินฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันบอกว่าจะเปิดบริษัท เขาก็ให้เงินฉันมาสามร้อยล้าน มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของหยานอี้ ใบหน้าของกู้พ่านก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาก่อนจะตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

"อะไรคือมีปัญหาอะไรงั้นเหรอ? สรุปว่าที่วุ่นวายมาตั้งนาน นี่ฉันขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ! ไอเดียน่ะฉันเป็นคนคิด แต่เธอดันมาเป็นประธาน แล้วฉันยังต้องทำงานรับใช้เธออีกเนี่ยนะ?"

คราวนี้หยานอี้ถึงกับสติแตก มิน่าล่ะ โปรเจกต์ที่เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่าใช้แค่สองสามร้อยล้านก็เอาอยู่ แต่อีกฝ่ายกลับไปลากเงินลงทุนมาได้ถึงหนึ่งพันล้าน ที่แท้ก็มาดักรอเขาตรงนี้นี่เอง

ตอนนี้หยานอี้เหมือนคนใบ้กินยาขม มีเรื่องทุกข์ใจแต่พูดไม่ออก สัญญาก็เซ็นไปแล้ว หุ้นก็ได้มาอยู่ในมือแล้ว แถมบริษัทยังเริ่มก่อตั้งไปแล้วด้วย ตอนนี้ต่อให้เขาอยากจะกลับคำ มันก็ไม่มีทางให้ถอยกลับได้อีกแล้ว

"ฮ่าๆ ก็ใครใช้ให้นายหายตัวไปตั้งครึ่งเดือนล่ะ ถ้าไม่มีเวลาครึ่งเดือนนี้ ฉันก็อาจจะลากเงินลงทุนหนึ่งพันล้านมาให้นายไม่ได้หรอกนะ แล้วถ้านายไม่มีเงินเจ็ดร้อยล้านจากพวกเขานั่น ฉันก็คงไม่กล้าบากหน้าไปขอเงินพ่อฉันเหมือนกัน นายก็ยอมรับชะตากรรมไปซะเถอะย่ะ"

กู้พ่านมองหยานอี้ตรงหน้าด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องพลางหัวเราะร่า ที่เธอเทียวไปเทียวมาวุ่นวายอยู่เกือบครึ่งเดือน ก็เพื่อที่จะได้เห็นสีหน้าเหวอรับประทานของหยานอี้ในตอนนี้นี่แหละ ใครใช้ให้นึกจะหายตัวก็หายไปนานขนาดนี้กันล่ะ