บทที่ 100 โบยบินอย่างเสรี แต่ร้องเก้อซะงั้น!

"เชี่ย ฉีฉี เธอเป็นอะไรเนี่ย พึ่งพาได้จริงปะเนี่ย!"

"ทำไมฉันรู้สึกว่าวันนี้พี่หยางดูไม่น่าไว้ใจเป็นพิเศษเลยวะ?"

"นั่นดิ นักแข่งก็ไม่น่ารอด ผู้นำทางก็ดูไม่น่าไหว การแข่งรอบนี้มีแววเละเทะแน่!"

"ไม่น่าไว้ใจยังพอว่า แต่อย่าให้มีเรื่องเลยนะเว้ย ไม่รู้ทำไม จู่ๆ หนังตาขวาฉันถึงกระตุกยิกๆ วะเนี่ย!"

คอมเมนต์ลอยในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ชาวเน็ตจำนวนมากเริ่มนั่งไม่ติด

ตัวรายการตอนนี้มีฟังก์ชันแบ่งหน้าจอและแยกห้องไลฟ์อยู่แล้ว

แม้จะยังไม่ถึงขั้นแยกห้องไลฟ์ขาดจากกัน แต่หน้าจอก็เริ่มแบ่งออกเป็นหลายช่องเรียบร้อย

ภายในรถแข่งที่หลี่หยางกับเติ้งฉีฉีนั่งอยู่มีการติดตั้งกล้องขนาดเล็กไว้หนึ่งตัว เชื่อมสัญญาณถ่ายทอดออกมาเป็นหนึ่งช่อง

ทางฝั่งทีมเชียร์ของหลิวเทียนเซียนก็แยกเป็นอีกช่อง

ส่วนบนอัฒจันทร์ฝั่งผู้ชมที่บอสหยางอยู่นั้นก็เป็นอีกช่อง รวมทั้งหมดเป็นสามหน้าจอ

ผู้ชมในห้องไลฟ์สามารถกดขยายหน้าจอใดหน้าจอหนึ่งได้ตามใจชอบ อยากดูสถานการณ์การแข่งรถของหลี่หยางก็ได้ จะดูสาวงามทีมเชียร์อย่างหลิวเทียนเซียนเต้นก็ดี หรือจะดูจากมุมมองฝั่งผู้ชมก็ยังได้ เลือกได้ตามสบาย

เมื่อได้ยินเสียงของเติ้งฉีฉี ผู้ชมหลายสิบล้านคนที่อัดแน่นอยู่ในห้องไลฟ์ต่างกดขยายหน้าจอในรถพร้อมกัน

ภาพที่ปรากฏคือภายในห้องโดยสารตอนนั้นมีแผ่นกระดาษปลิวว่อน แผนที่สภาพเส้นทางที่จัดเรียงไว้อย่างดีเมื่อครู่ถูกเติ้งฉีฉีทำกระจัดกระจายจนยุ่งเหยิงไปหมด ให้ความรู้สึกแรกเลยว่าพึ่งพาไม่ได้สุดๆ

ผู้นำทางมีไว้ทำไม?

ก็มีไว้คอยบอกสภาพเส้นทางข้างหน้าล่วงหน้าไงล่ะ! ต้องบอกให้ทันท่วงทีเพื่อให้นักแข่งเตรียมรับมือล่วงหน้าหนึ่งก้าว หลีกเลี่ยงอุบัติเหตุฉุกเฉินจนรถพังคนตาย

แต่นี่มันอะไรกัน?

กระทั่งแผนที่สภาพเส้นทางยังทำพังขนาดนี้ แล้วจะไปนำทางได้ยังไง?

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนและเสียงวิจารณ์ของเหล่าผู้ชม เติ้งฉีฉีเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองพึ่งพาไม่ได้

หลังจากลนลานอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หันไปมองหลี่หยางด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษนะหลี่หยาง ฉัน…ฉันตื่นเต้นไปหน่อย!"

"หรือว่าฉันลงไปดีกว่า!"

พูดพลาง เติ้งฉีฉีก็มีสีหน้าเสียดายปนไม่ยินยอม

เธออยากสัมผัสความเร็วและความตื่นเต้นเร้าใจแบบนั้นจริงๆ ทว่าตอนยังไม่ขึ้นรถก็ยังดีๆ อยู่หรอก แต่พอขึ้นมานั่งเตรียมจะออกตัว กลับตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่ขึ้นมาดื้อๆ

สภาพจิตใจแบบนี้จะไปทำหน้าที่บอกทางในการแข่งรถ แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกเลยว่าไม่รอดแน่!

"ช่างเถอะๆ โยนกระดาษพวกนี้ทิ้งไปให้หมด!"

"ก็บอกแล้วไงว่าเธอแค่มานั่งให้ครบโควตา พาเธอมาเฟี้ยว พาเธอมาบินก็พอแล้ว ไม่ต้องไปดูไอ้ของพรรค์นี้หรอก!"

"เอาแบบนี้ คลายเครียดหน่อย เพลง 《โบยบินอย่างเสรี》 ของวงฟีนิกซ์เลเจนด์ร้องเป็นไหม มาโยกให้สุดเหวี่ยงไปเลย เดี๋ยวฉันพาเธอเหินเวหาเอง!"

หลี่หยางเบะปาก คว้าแผนที่สภาพเส้นทางพวกนั้นมารวบไว้ แล้วโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่างทันที

"อ๊ะ…"

"ไม่ต้องใช้แผนที่เส้นทางเหรอ จริงดิ!"

"เพลงนั้นฉันร้องเป็นนะ เอาสิๆ มาร้องคู่กันเลย ท่อนไหนก็จัดมา เดี๋ยวฉันรับเอง…"

เติ้งฉีฉีดีใจ ไม่นึกเลยว่าหลี่หยางจะไม่รังเกียจเธอ จึงรีบหัวเราะร่า

แม้ว่ายามที่หลี่หยางเปิดใช้โมเดลตัวละครจะสามารถเปลี่ยนเพลงของใครก็ตามให้กลายเป็นเพลงต้นฉบับของตัวเองได้ แต่ในตอนนี้ เขาเอ่ยถึงเพลงของวงฟีนิกซ์เลเจนด์ขึ้นมาตรงๆ เพลงนี้จึงไม่มีทางถูกเขายึดไปได้

ทุกคนที่เคยฟังเพลงนี้ย่อมไม่มีวันลืมว่าใครเป็นคนร้องต้นฉบับ เติ้งฉีฉีเองก็ร้องเป็นแน่นอน!

"งั้นก็ลุยเลย!"

"เตรียมตัวเริ่ม!"

หลี่หยางพยักหน้า ยื่นหมวกกันน็อกให้เติ้งฉีฉี และรอจนเธอสวมเรียบร้อย จึงหันไปส่งสัญญาณให้ทีมงานข้างนอก

ตรงหน้าของทั้งสองมีกล้องตัวเล็กติดไว้ตัวหนึ่ง ผู้ชมที่มองผ่านเลนส์กล้องเห็นภาพนี้แล้วต่างก็พากันพูดไม่ออกจนหน้าชา

"เชี่ย บ้าไปแล้วเหรอ? นี่มันเอาชีวิตมาล้อเล่นชัดๆ!"

"แข่งรถแท้ๆ ไม่ยอมบอกสภาพทาง นักแข่งกับคนบอกทางจะมาร้องเพลงเนี่ยนะ ฉันบ้าไปแล้วหรือพวกมันบ้ากันแน่?"

"ให้ตายสิ แข่งรถแท้ๆ แต่พี่แกเล่นเป็นขับรถกินลมชมวิว พี่หยาง คุณจะเก๊กเกินไปแล้วนะ กะจะบีบให้พวกเราเตรียมเผากระดาษเงินกระดาษทองให้เลยใช่ไหมเนี่ย?"

ผู้ชมเริ่มจะนั่งไม่ติด ทว่าการแข่งขันได้เริ่มขึ้นแล้ว จึงไม่มีใครมาสนใจพวกเขา

หลังจากทางหลี่หยางเตรียมตัวพร้อม ด้านหน้ารถแข่งแต่ละคันก็มีสาวพริตตี้เดินเข้ามา หลังจากเต้นโชว์ไปชุดหนึ่ง หญิงสาวก็เดินหลบไปด้านข้าง กรรมการส่งสัญญาณสะบัดธงในมือลง

"บรึ้ม…"

ในชั่วพริบตา รถแข่งแต่ละคันที่สตาร์ตเครื่องไว้อยู่แล้วก็พุ่งทะยานออกไปเสียงดัง "หวืด" ราวมังกรคลั่งคำราม

ความเร็วระดับนั้น เพียงพริบตาเดียวก็ก่อให้เกิดลมพายุพัดโหม จนต้นไม้ใบหญ้าสองข้างทางลู่เอน

ทว่าในเวลานี้ รถของหลี่หยางกลับยังจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม

ภาพนี้ยิ่งทำให้ทุกคนพูดไม่ออกไปกันใหญ่

"เชี่ย พึ่งพาไม่ได้จริงๆ ด้วย พี่หยาง คุณรีบออกรถสิเว้ย!"

"นั่นดิพี่หยาง การตอบสนองคุณจะช้าเกินไปแล้ว คันอื่นเขาวิ่งไปเกือบกิโลแล้วเนี่ย!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

แม้แต่ทีมงานคนอื่นๆ ในสนามก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าพิลึก

พวกสาวๆ เชียร์ลีดเดอร์ก็หยุดเต้น พากันหันมองมาทางนี้

"หลี่หยาง ไปสิ เหม่ออะไรอยู่เนี่ย?"

ภายในรถ เติ้งฉีฉีที่นั่งข้างคนขับมองหลี่หยางพลางเอ่ยเร่ง

"อ๊ะ… โทษทีๆ เมื่อกี้มัวแต่มองสาวเต้นเพลินไปหน่อย ลืมเนื้อเพลงเลย เพิ่งจะนึกออกเนี่ย!"

"เริ่มล่ะนะ…"

"โย่ โย่ คัมมอน เบบี้ โก"

เสียงของหลี่หยางดังขึ้น ประโยคเดียวแทบทำเอาคนฟังหงายหลัง

แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว เขากลับยังคงขึ้นทำนองเพลงแบบไม่รีบไม่ร้อน

กระทั่งร้องท่อนแรกจบ เขาถึงได้เหยียบคันเร่งมิดด้าม ในเสี้ยววินาทีนั้น ตัวรถทั้งคันราวกับจะทะยานบินขึ้นมา พุ่งกระโจนออกไปประหนึ่งลูกศรหลุดจากแล่ง

"กรี๊ด…"

เติ้งฉีฉีตกใจจนขวัญผวา แม้จะสวมหมวกกันน็อกอยู่ แต่เสียงกรีดร้องแหลมสูงนั้นก็ยังบาดแก้วหูอยู่ดี

ความเร็วที่พุ่งขึ้นมาฉับพลัน ประกอบกับแรงดึงกระชากจนหลังติดเบาะ ชวนให้ใจหายใจคว่ำอย่างแท้จริง!

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงในรถทำให้ภาพจากกล้องพร่ามัวไปชั่วขณะ ทำเอาผู้ชมในห้องไลฟ์ใจสั่นสะท้านไปตามๆ กัน

มุมมองบุคคลที่หนึ่งแบบนี้ทำเอาหลายคนเผลอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

ทว่าพอตั้งสติได้ ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็พากันพูดไม่ออกทันที

"โย่ โย่"

"ความรู้สึกนี้ช่างเหมือนกลิ่นหอมฟุ้งตลอดเส้นทาง!"

"ดั่งระลอกคลื่นพลิ้วไหวที่วกวนชวนคะนึงหา!"

ใช่แล้ว ผู้ชมในห้องไลฟ์อึ้งกิมกี่จนพูดอะไรไม่ออกไปตามๆ กัน

เพราะพวกเขาพบว่า หลี่หยางยังคงร้องเพลงอยู่ เขากดคันเร่งจนจมมิดพลางร้องเพลงไปด้วยหน้าตาเฉย

จังหวะนี้อย่าว่าแต่คนดูที่เหวอเลย แม้แต่เติ้งฉีฉีที่เส้นประสาทหนาเตอะก็ยังพลอยเหวอตามไปด้วย

หมอนี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?

"โย่ โย่ คัมมอน เบบี้ โก"

ในที่สุด หลี่หยางก็ร้องท่อนของตัวเองจบ ภายในรถไม่มีเสียงเพลงเปิดอีกต่อไป มีเพียงเสียงเครื่องยนต์คำรามลั่นราวฟ้าร้อง

"นี่…ถึงคิวเธอแล้ว ร้องสิ!"

หลี่หยางขับรถแข่งพลางพูดโดยไม่หันกลับมามอง เมื่อรอตั้งนานแล้วไม่เห็นเติ้งฉีฉีร้องต่อสักที เขาจึงเอ่ยเตือนขึ้น

ชั่วพริบตานั้น สีหน้าของเติ้งฉีฉีก็มืดทะมึนลงอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลานี้ สายตาของเธอยังคงจดจ้องทิวทัศน์เบื้องหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เห็นเพียงภาพสองข้างทางถอยหลังกรูด ความเร็วระดับนั้นดูจนตาลายไปหมด

ตัวรถเบาราวกับจะลอยละลิ่วได้ทุกเมื่อ

โดยเฉพาะยามเข้าโค้งแต่ละครั้ง แรงเหวี่ยงอันบ้าคลั่งนั้นแทบจะกระชากเอาเครื่องในหลุดกระเด็นออกมา ความตื่นเต้นหวาดเสียวขั้นสุดทำให้เธอเกร็งไปทั้งตัวแล้ว

เวลาแบบนี้ หมอนี่ยังไม่ยอมตั้งใจขับรถ ยังมีกะจิตกะใจมาร้องเพลงอยู่อีกเหรอ?

"ร้องสิ กลัวอะไรเล่า!"

ที่สำคัญคือ พอเห็นเธอยังไม่ยอมร้อง หลี่หยางก็ยังอุตส่าห์หันมาเร่งอีกรอบ!