บทที่ 99 นักแข่งไม่เอาไหน ก็แค่มาเล่นๆ เอง!

“เชี่ย นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย?”

“นั่นดิ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมดูเหมือนไม่ใช่แค่ถ่ายละคร แต่จะซิ่งกันจริงๆ เลยล่ะ!”

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่

แม้จะอ้างว่าถ่ายฉากแข่งรถ แต่ทุกคนคิดว่าเป็นแค่การถ่ายทำทั่วไปเท่านั้น

ทว่าตอนนี้ดูท่าแล้ว นี่มันกะจะซิ่งรถของจริงชัดๆ!

ในไม่ช้า เมื่อผู้กำกับอธิบายภาพรวมของฉากที่จะถ่ายทำในตอนนี้จบ ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็ยิ่งตื่นเต้นทวีคูณ

เพราะนี่เป็นการแข่งรถจริงๆ ไม่ใช่แค่การจัดฉากโพสท่าถ่ายทำธรรมดาๆ

ตามคำบอกเล่าของผู้กำกับ ละครเรื่องนี้หวงอวี่เป็นคนออกทุนสร้างเอง เพื่อตอบสนองความปรารถนาที่จะทิ้งความทรงจำไว้ให้ตัวเอง

ฉากสุดท้ายนี้ หากจะบอกว่าถ่ายละคร สู้เรียกว่าเป็นการแข่งรถของจริงยังจะตรงกว่า

ด้วยเหตุนี้ หวงอวี่จึงเชิญนักแข่งรถมืออาชีพมาถึงสิบกว่าคน เพื่อจะได้เก็บภาพการซิ่งรถนอกสถานที่ ทำให้ฉากนี้ดูสมจริงยิ่งขึ้น

ระหว่างการถ่ายทำ จะต้องเก็บภาพฉากซิ่งรถสุดดุเดือดข้างนอกไว้ก่อน พอแข่งเสร็จ ค่อยมาจัดฉากถ่ายรายละเอียดภายในรถทีหลัง พอเอาทั้งสองส่วนมารวมกันก็ถือเป็นอันปิดฉากอย่างสมบูรณ์แบบ

ดังนั้นในฉากนี้ นักแข่งรถทุกคนในสนามจะต้องงัดฝีมือที่แท้จริงออกมาซิ่งกันเต็มเหนี่ยว!

“เป็นไง หลี่หยาง มาประลองกันสักรอบในวันนี้เลยไหม แกกล้าหรือเปล่า?”

หลังจากผู้กำกับแจ้งกำหนดการถ่ายทำฉากนี้เสร็จ หวงอวี่ก็มองหลี่หยางอย่างเคืองๆ พลางเอ่ยปากท้าทาย

“ผู้กำกับครับ ผมอยากขอรับบทสักบท บอสใหญ่ที่สุดของฉากนี้ ประเภทนักแข่งรถที่เก่งกว่าพระเอกน่ะ มีให้ผมไหมครับ?”

หลี่หยางเบะปาก ก่อนหน้านี้เขาตื่นเต้นขนาดนั้น ตัวเขาเองก็อยากลองสัมผัสความระทึกของการแข่งรถอยู่แล้ว มีหรือจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป?

อีกทั้งหลังจากคุ้นชินกับระบบ เขาก็ยิ่งใช้งานได้คล่องมือขึ้นเรื่อยๆ

ระบบบ้านี่พูดให้ถึงที่สุดก็คือระบบขอพรรับการแต่งตั้งชัดๆ

เหมือนอย่างที่ตัวเพียงพอนไปดักหน้าคนข้างทางเพื่อขอให้แต่งตั้งตนเป็นเทพ ใครบอกว่าเป็นเซียนมันก็เป็นเซียน ใครบอกว่าเป็นปีศาจมันก็เป็นปีศาจ!

ระบบนี้ก็เช่นกัน ขอแค่ในการถ่ายทำ ผู้กำกับเอ่ยปากมอบบทบาทที่ไร้เทียมทานให้ เขาก็จะได้รับโมเดลที่สอดคล้องกันทันที

มีโมเดลตัวละครแบบนี้อยู่ในมือ ในวงการนี้เขายังจะต้องไปกลัวใครหน้าไหนอีกล่ะ?

“ได้สิ ในเรื่องนี้มีบทแบบนั้นอยู่จริงๆ ชื่อหวังเชา เป็นราชาแห่งหมู่นักแข่งรถ ไร้ผู้ต่อต้านใต้หล้า ตามหลักแล้วพระเอกไม่มีทางเอาชนะเขาได้เลย มีเพียงตอนสุดท้ายที่พระเอกยอมเสี่ยงตายระเบิดพลังออกมา หวังเชาจึงยอมผ่อนมือให้นิดหน่อย พระเอกถึงเฉือนชนะไปได้แค่ครึ่งก้าว!”

“แม้ว่าพวกเธอจะแข่งรถเพื่อเก็บภาพบรรยากาศ และถือเป็นสตันต์แมนในส่วนของรายละเอียด แต่ขอแค่เธอมีฝีมือพอ บทของหวังเชาก็จะยึดตามการแข่งของเธอเป็นหลัก!”

ผู้กำกับไม่รู้ความคิดของหลี่หยาง จึงพยักหน้าพลางยิ้มตอบ

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า ในจังหวะที่สิ้นเสียงนั้น ภายในหัวของหลี่หยางก็มีเสียงระบบดังขึ้นทันที

【ติ๊ง… ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับโมเดลราชานักแข่งรถสำเร็จ ทักษะ: ทักษะการขับรถระดับเทพ ไร้เทียมทานในวงการแข่งรถ!】

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลี่หยางก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที

เมื่อกี้ตอนได้ยินผู้กำกับพูด เขายังแอบขมวดคิ้วอยู่เลยว่า นักแข่งรถทุกคนในการแข่งนี้ทำหน้าที่ได้แค่สตันต์แมน แบบนั้นจะไม่นับว่าเป็นตัวละครหรอกเหรอ?

แต่เห็นได้ชัดว่า ต่อให้เป็นแค่สตันต์แมน นั่นก็ถือเป็นบทบาทของตัวละครตัวนั้น ทักษะโมเดลที่ควรได้ เขาก็ไม่พลาดอยู่แล้ว

“มาเลย เตรียมตัวเริ่มได้!”

ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลง หลี่หยางตอบรับคำท้าของหวงอวี่ทันที ถึงขั้นที่เขารู้สึกแทบจะรอไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ

โบราณว่าไว้ การแข่งรถคือความโรแมนติกตลอดกาลของลูกผู้ชาย แม้จะอันตราย แต่ความตื่นเต้นเร้าใจนั้น ไม่มีใครหรอกที่ไม่อยากลองสักครั้ง มันขึ้นอยู่กับว่ากล้าหรือไม่กล้าเท่านั้นแหละ

ในเมื่อตอนนี้มีทักษะระดับนี้อยู่ในมือ หากเขาไม่ลองท้าทายดูสักตั้ง ก็คงรู้สึกผิดต่อตัวเองแย่!

ไม่นาน กองถ่ายก็เริ่มวุ่นวายกันอีกครั้ง

เมื่อมีคนจากทีมรายการเข้ามาร่วมด้วย จึงต้องจัดสรรตำแหน่งหลายอย่าง เช่น ให้หลิวเทียนเซียน เติ้งฉีฉี และคนอื่นๆ เลือกบทบาทกัน

ในที่สุด หลิวเทียนเซียนก็เลือกบทสมาชิกทีมเชียร์ลีดเดอร์

นาน่าเลือกบทคนโบกธง

ส่วนบอสหยางลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกเป็นแค่ตัวประกอบนิรนามที่ยืนดูการแข่งรถเท่านั้น

ช่วยไม่ได้ สาวๆ พวกนี้ไม่ได้มีความคิดอยากจะไปสัมผัสประสบการณ์ซิ่งรถเลยสักนิด ตำแหน่งผู้นำทางเนี่ย ตีให้ตายพวกเธอก็ไม่ยอมทำ กลัวจนฉี่จะราดเอาจริงๆ นอกจากจะเสียภาพลักษณ์แล้ว หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง?

“หลี่หยาง นายแข่งรถเป็นจริงๆ เหรอ?”

“พวกเขาไม่มีใครยอมให้ฉันเป็นผู้นำทางเลย ถ้างั้นฉันไปเป็นผู้นำทางให้นายดีไหม?”

กลับเป็นเติ้งฉีฉีที่เลือกบทผู้นำทางเป็นคนแรก แต่น่าเสียดายที่นักแข่งรถคนอื่นต่างแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่ต้องการเธอ

นี่มันคือการแข่งรถของจริงนะ ทุกคนต่างก็ต้องการผู้นำทางมืออาชีพกันทั้งนั้น ขืนให้นักร้องมาทำหน้าที่นำทาง สมัครเล่นขนาดนี้ ไม่คิดว่าตัวเองจะตายเร็วเกินไปหรือไง?

เติ้งฉีฉีทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองหลี่หยางตาละห้อย

เธออยากสัมผัสความเร้าใจของการแข่งรถจริงๆ นี่นา

“เธอเนี่ยนะ…”

หลี่หยางเลิกคิ้ว สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณาคัดเลือก

“นายส่งสายตาแบบนั้นหมายความว่าไงยะ?”

“ไม่ต้องเลือกมากแล้วน่า ได้ไหมล่ะ พาฉันไปด้วยเถอะนะ!”

เติ้งฉีฉีเริ่มไม่พอใจ แต่เพื่อให้ได้สัมผัสความตื่นเต้นแบบนั้น จึงแกล้งทำหน้าตาน่าสงสารอ้อนวอน

“ก็ได้ นักแข่งรถที่แท้จริงน่ะ รถกับคนต้องเป็นหนึ่ง คนกับฟ้าต้องประสาน ที่เรียกว่าฟ้าคนรวมเป็นหนึ่ง ยอดฝีมืออย่างฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีผู้นำทางอะไรนั่นหรอก วันนี้จะพาเธอไปสัมผัสความเดียวดายของยอดฝีมือดูสักที!”

หลี่หยางพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ ทำเอาเติ้งฉีฉีกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจทันที

ขณะเดียวกัน เขาก็เรียกสายตาหลายคู่ให้หันมามอง มันคือสายตาไม่สบอารมณ์จากพวกนักแข่งรถเหล่านั้น

ไอ้หมอนี่ไม่มีอะไรทำแล้วมาขี้โม้ทำไมวะ?

แกเป็นแค่นักแสดงกะโหลกกะลา มาเจอนักแข่งตัวจริงยังกล้ามาเก๊กท่าหาเรื่องเจ็บตัวอีกเหรอ?

นี่กำลังจะบอกว่าพวกเราไม่ได้เรื่องงั้นสิ? เดี๋ยวเถอะ จะซิ่งทิ้งห่างจนแกมองไม่เห็นแม้แต่ไฟท้ายรถเลยคอยดู!

“หลี่หยาง อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ ดูแรงตัวเองด้วย!”

“ใช่แล้วหลี่หยาง นี่มันแค่ถ่ายละคร นายต้องระวังหน่อยนะ อย่าเล่นพิเรนทร์จนเกิดเรื่องล่ะ!”

ทางด้านข้าง บอสหยางกับหลิวเทียนเซียนเอ่ยเตือนขึ้นมาตามลำดับ

หมอนี่ทำอะไรบ้าระห่ำเกินไปแล้ว พวกเธอรู้สึกว่าจำเป็นต้องเตือนสติเขาสักหน่อย!

“วางใจเถอะ ไม่มีปัญหา!”

หลี่หยางฉีกยิ้มกว้าง

ไม่นานก็ถึงเวลาสิบโมงครึ่ง ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อย การแข่งขันเริ่มขึ้นในที่สุด

“เดี๋ยวสิๆ… พวกคุณรอก่อนนะ ขอฉันดูสภาพเส้นทางอีกสักสองรอบก่อน ฉันกลัวว่าเดี๋ยวจะบอกทางไม่ทัน!”

หลี่หยางถูกจัดให้นั่งในรถแข่งสีสันสะดุดตาคันหนึ่ง เมื่อเห็นว่าทุกคนเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว จู่ๆ เติ้งฉีฉีที่นั่งอยู่ฝั่งข้างคนขับก็ถอดหมวกกันน็อกออก แล้วตะโกนเสียงดังลั่นออกไปข้างนอก

เพียงพริบตาเดียว สายตานับไม่ถ้วนก็ถูกดึงดูดเข้ามา

เหล่าสมาชิกทีมเชียร์ รวมถึงทีมงานคนอื่นๆ ต่างพากันพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

นี่มันเข้าตำรามาซ้อมเอาตอนจะแข่งชัดๆ หลี่หยางให้คนแบบนี้มาเป็นผู้นำทางเนี่ย มันไม่น่าไว้ใจ หรือว่ารนหาที่ตายกันแน่?

การแข่งรถไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ พลาดพลั้งแค่นิดเดียวก็ถึงตายได้เลย!

แม้กระทั่งในรถแข่งคันอื่นๆ บรรดานักแข่งและผู้นำทางที่สวมหมวกกันน็อกใบหนาเตอะต่างก็หันมามองทางนี้เช่นกัน

แม้จะมีหมวกกันน็อกบดบังจนมองไม่เห็นสายตา แต่ก็สัมผัสได้ว่าตอนนี้พวกเขาก็เอือมระอาเต็มทน

ไม่เพียงแค่พวกเขา แม้แต่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็นั่งไม่ติด ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่!