บทที่ 98 คำท้าจากหวงอวี่!

“พูดแบบนี้แล้ว พวกนายที่ชอบเล่นรถนี่ไม่ใช่คนดีอะไรกันเลยจริงๆ ด้วย!”

เติ้งฉีฉีพูดด้วยสีหน้าดูแคลนสุดขีด

“พูดเพ้อเจ้อ เธอว่าใครไม่ใช่คนดีกันหา?”

“มนุษย์มันก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ไม่ได้หมายถึงแค่ผู้ชายสักหน่อย ผู้หญิงก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“ก็เหมือนเวลาผู้หญิงชอบเสื้อผ้าใหม่นั่นไง ในตู้เสื้อผ้ามักจะขาดไปตัวหนึ่งเสมอ หรืออย่างกล่องเครื่องสำอางของผู้หญิง ก็มักจะขาดลิปสติกไปแท่งหนึ่งตลอดเวลา!”

“คนเราจะรักเดียวใจเดียวก็ตอนที่ตัวเองขาดแคลนทุกอย่างเท่านั้นแหละ ถ้ามีพร้อมทุกอย่างแล้ว ใครมันจะไปรักเดียวใจเดียวอีกล่ะ!”

“ในฐานะคนที่เล่นรถได้ คิดว่าเขาจะขาดผู้หญิงเหรอ? แข่งรถทุกวัน สาวแสบมายืนดูเยอะแยะจนตาลายไปหมด ว่างนักหรือไงถึงต้องเอาตัวเองไปผูกมัดไว้กับผู้หญิงคนเดียว?”

“อย่างที่โบราณว่าไว้ มีป่าทั้งผืน จะเอาคอไปผูกตายกับต้นไม้ต้นเดียวทำไม?”

หลี่หยางตาโต ยิ่งพูดยิ่งกู่ไม่กลับ

และไอ้คำพูดกู่ไม่กลับนี่แหละ ที่ทำให้หวังเสวี่ยยิ่งเดือดดาลและคลั่งหนักกว่าเดิม

“ดีเลย… หวงอวี่ ที่แท้ในสายตาพวกนาย ก็ไม่เคยเห็นหัวแฟนตัวเองเลยสินะ?”

“ดีเลย หวงอวี่ การมีอยู่ของฉันมันไปถ่วงความเร็วในการซิ่งรถของนายใช่ไหม?”

“หวงอวี่ ฉันก็สงสัยอยู่ว่าแม่คนนี้ไม่สวยตรงไหน ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ อยากจะชูธงแดงในบ้านไม่ให้ล้ม แล้วโบกธงหลากสีลั้ลลาอยู่นอกบ้านงั้นสิ!”

“วันๆ วิ่งโร่ไปข้างนอก อ้างว่าไปซิ่งรถ แท้จริงแล้วก็ไปหาพวกสาวแสบทีมเชียร์พวกนั้น ในที่สุดความจริงก็กระจ่างสักที!”

“มิน่าล่ะ ฉันก็ว่าอยู่ ทุกครั้งที่นายแข่งรถ จะต้องมีเนวิเกเตอร์สาวนั่งไปด้วยคนหนึ่ง ฉันจะแลกชีวิตกับนาย!”

หวังเสวี่ยยิ่งทุบก็ยิ่งมือขึ้น ทุบไปทุบมา ตาของเธอก็แดงก่ำจนแทบจะร้องไห้

“หยุดๆ หลี่หยาง ฉีฉี พอได้แล้วมั้ง?”

นาน่าทนดูต่อไปไม่ไหวจริงๆ รีบก้าวเข้าไปห้ามอย่างเอือมระอา

“นั่นสิ ขืนพูดต่อ ได้ตีคู่รักบ้านแตกสาแหรกขาดแน่!”

บอสหยางกับหลิวเทียนเซียนก็ทนดูไม่ไหวแล้วเหมือนกัน สองคนนี้ ในพุงมีแต่น้ำดำคดในข้องอในกระดูกชัดๆ!

“สู้ๆ เอาเลย…”

“อย่าไปฟังพี่หยาง ฉีฉี ลุยต่อเลย!”

“นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมันขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ได้ดูแข่งรถ ยังได้ดูมวยอีก ยิ่งบวกกับการพากย์สุดเร้าใจของพี่หยางกับฉีฉี เลือดสูบฉีดชะมัด!”

“พวกสารเลวใจดำเอ๊ย สมแล้วที่เป็นแฟนคลับหลี่หยาง ใจดำปี๋กันทุกคนเลย!”

“โอ๊ยแม่เจ้า ทนดูไม่ได้แล้วโว้ย!”

ในห้องไลฟ์ คอมเมนต์ส่งเสียงเชียร์พรึบพรับขึ้นมาเป็นตับ ผู้ชมบางคนหัวเราะจนตัวงอคึกคักกันยกใหญ่

แต่ผู้ชมบางส่วนก็ทนดูไม่ได้แล้วจริงๆ

“หยุดๆ อย่าตีแล้ว พอเถอะนะ ไม่ไหวแล้วจริงๆ…”

“ที่รัก ผมขอร้องล่ะ ผมผิดไปแล้ว ผมรู้ตัวแล้วจริงๆ ว่าผมผิด!”

ถึงตอนนี้ หวงอวี่ก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ รีบโผเข้ากอดหวังเสวี่ยไว้แน่นแล้วพลิกตัวกดเธอลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด!

“เขาบอกว่าเขาผิดแล้ว!”

เสียงของหลี่หยางลอยมา ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเพราะการห้ามปรามของนาน่าแม้แต่น้อย

“ผิดตรงไหนล่ะ?”

เติ้งฉีฉีรับลูกเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“ผิดกับผีน่ะสิ ถามแบบนี้ไม่เรียกว่าฉีกหน้าเหรอ? คำว่าผิดแล้วไม่ใช่คำขอโทษ มันเป็นคำพูดปัดสวะชัดๆ!”

“ถ้าจะมองเป็นคำขอโทษจริงๆ นั่นก็ขอโทษตัวเองเถอะ ที่ไม่ควรหาผู้หญิงมาแต่แรก หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ แบบนี้ยังไม่เรียกว่าผิดอีกเหรอ?”

หลี่หยางกอดอกพูด

เติ้งฉีฉีพยักหน้าเห็นพ้องเป็นเรื่องเป็นราว กำลังจะอ้าปากพูด หวงอวี่ก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

“พอได้แล้ว… ไอ้พวกสารเลวสองคนนี้หุบปากไปเลย!”

“หลี่หยาง ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายจริงก็มาดวลกับฉันสิวะ มายุแยงตะแคงรั่วอยู่ตรงนี้มันหมายความว่าไง?”

หวงอวี่ตาแดงก่ำ มองหลี่หยางด้วยความคับแค้นใจ ขณะเดียวกันก็กอดหวังเสวี่ยไว้แน่น

เพราะหลังจากฟังบทสนทนาของหลี่หยางกับเติ้งฉีฉี หวังเสวี่ยก็พลังมารปะทุ ทำท่าจะดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของเขาเพื่อมาทุบคนต่อ

“ที่รัก อย่าตีอีกเลย อย่าไปฟังไอ้หมาแก่อย่างหลี่หยางมัน!”

“มันไม่ใช่คนดี คอยแต่จะยุให้เราแตกกัน!”

“ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ผมสาบาน สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมก็คือคุณนะ!”

หวงอวี่แทบจะร้องไห้ หันไปตะโกนอธิบายกับแฟนสาวในอ้อมกอด

“เหอะ ป่านนี้แล้วยังจะมาหลอกฉันอีกเหรอ? นายจะพิสูจน์ยังไง?”

หวังเสวี่ยพูดอย่างเดือดดาล

“เอาแบบนี้ ผมจะแข่งกับมัน ถ้ามันชนะผมได้ ผมจะยกรถคันนี้ให้มันไปเลย แล้วรับรองว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่แตะต้องรถอีกเลย ดีไหม?”

หวงอวี่รีบเสนอ

“จริงเหรอ?”

หวังเสวี่ยชะงักไป ข้อเสนอนี้โดนใจเธอเข้าอย่างจัง

“จริงสิ ยิ่งกว่าทองคำแท้ซะอีก!”

“หลี่หยาง นายก็เล่นรถเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? กล้ารับคำท้าของฉันไหมล่ะ?”

เมื่อเห็นหวังเสวี่ยเริ่มใจอ่อน หวงอวี่ก็รีบปล่อยเธอ แล้วลุกขึ้นมายืนจ้องหลี่หยางตาเขม็ง

ไอ้หมอนี่มันไม่ใช่คนจริงๆ ยุแยงตะแคงรั่วจนเกือบทำเขาโดนซ้อมตาย

แม้บนใบหน้าจะไม่มีแผลอะไร แต่นั่นก็เพราะเขาป้องกันไว้ดี ตอนนี้ตามตัวเขียวช้ำไปหมด เจ็บจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว!

“จริงหรือโม้เนี่ย?”

“นายแน่ใจนะว่าจะท้าฉัน?”

หลี่หยางหรี่ตาลงเล็กน้อย พลันรู้สึกเบิกบานใจขึ้นมาทันที!

ตอนแรกแค่กะจะยืนดูหมอนี่โดนซ้อมเพื่อดัดนิสัยความหยิ่งผยองของมันเท่านั้น

นึกไม่ถึงว่าจะมีลาภลอยแบบนี้เข้ามา

นี่มันรถแข่งดัดแปลงระดับมืออาชีพชัดๆ มองจากมุมไหน อะไหล่ทุกชิ้นล้วนเป็นของระดับท็อป

ถ้าเอาคันนี้ไปขาย อย่างต่ำๆ ก็ต้องได้สิบล้านขึ้นไป พริบตาเดียวเขาก็กลายเป็นคนรวยแล้ว

ผู้ชายชอบรถกันทุกคน หลี่หยางก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น แต่สิ่งที่เขาชอบมากกว่าก็คือเงิน

รถที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้แค่ได้ลูบๆ คลำๆ ก็พอแล้ว ให้อยู่ในมือยังเสียดายไม่กล้าขับเลย สู้เอาไปขายเปลี่ยนเป็นเงินสดๆ ยังจับต้องได้มากกว่า!

“จริงสิวะ แกกล้าหรือเปล่าล่ะ?”

หวงอวี่เดือดดาลมาก หนึ่งคืออยากใช้ฝีมือการขับรถสั่งสอนหลี่หยางสักยก สองคืออยากหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ด้วย ไม่อย่างนั้นคงโดนทุบตายคาที่แน่

แน่นอนว่าเขาไม่คิดว่าหลี่หยางจะเอาชนะตัวเองได้หรอก

ยังไงก็ลั่นวาจาออกไปแล้ว พอถึงเวลาหลี่หยางชนะไม่ได้ รถคันนี้ก็ไม่ต้องยกให้ใคร หวังเสวี่ยก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหมล่ะ? หลังจากนั้นจะซิ่งรถต่อก็ซิ่งไปสิ ใครจะมาห้ามได้?

“เฮ้ คุณคนสวย คุณตกลงไหมล่ะ? หรือคุณจะมาเป็นกรรมการดี?”

หลี่หยางหันไปยิ้มตาหยีให้หวังเสวี่ย

“ตกลง ตกลงแน่นอน!”

“แต่ฉันขอพูดไว้ก่อนนะ นายต้องชนะเท่านั้น ห้ามแพ้เด็ดขาด!”

“แล้วก็นาย หวงอวี่ นายต้องแพ้เท่านั้น ห้ามชนะ!”

หวังเสวี่ยลุกขึ้นยืน เพื่อความปลอดภัยของหวงอวี่ เธออยากจะขายรถคันนี้ทิ้งหรือไม่ก็ทำลายมันไปตั้งนานแล้ว

วันนี้สบโอกาส เธอจะต้องกำจัดรถคันนี้ออกไปให้พ้นตัวให้ได้

ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ จะมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว!

แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของหวงอวี่ก็มืดครึ้มลงทันที

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? อะไรคือต้องแพ้เท่านั้นห้ามชนะ? แบบนี้มันล้มมวยชัดๆ สู้ยกให้ไปตรงๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ!

ส่วนหลี่หยางนั้นอารมณ์ดีสุดๆ ยิ้มจนมุมปากแทบจะฉีกถึงรูหู

“ไม่มีปัญหา ผมจะไม่อ่อนข้อให้อย่างแน่นอน!”

หลี่หยางหัวเราะร่า

“ผม… ผมจะพยายามก็แล้วกัน จะยอมออมมือให้หน่อย แต่ถ้ามันไม่มีปัญญาชนะผม ผมก็ช่วยไม่ได้นะ คงไม่ถึงกับให้ผมยอมแพ้ดื้อๆ หรอกใช่ไหม?”

หวงอวี่รู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง จึงพูดอึกอัก

“ดีมาก… ฉากนี้ยังไม่ได้เริ่มถ่ายเลย แต่อารมณ์มาเต็มขนาดนี้แล้ว!”

“ในเมื่อจะแข่ง ก็เตรียมตัวเริ่มได้เลย ทีมงานเก็บภาพไปพลางๆ เน้นเอาภาพบรรยากาศ ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ค่อยมาถ่ายซ่อมหลังแข่งเสร็จ!”

คราวนี้ยังไม่ทันที่หวังเสวี่ยจะได้พูดอะไร เสียงหัวเราะสายหนึ่งก็ดังลอยมาก่อน

ผู้กำกับที่ปล่อยให้เอะอะโวยวายกันตั้งนานสองนานโดยไม่ส่งเสียง คราวนี้เดินตรงเข้ามาแล้ว

คนที่เดินมาด้วยยังมีรองผู้กำกับ คนเขียนบท รวมถึงทีมงานผู้เชี่ยวชาญอีกหลายคน!