บทที่ 97 สองตัวแสบ ร้ายจนควันออกหู!

“เฮ้อ… ช่างเถอะๆ โทษฐานตาไม่มีแววเอง ในเมื่อเราไม่มีปัญญาแตะก็หลบสิครับ”

“ฉีฉี พวกเราไปกันเถอะ นี่มันเมียรักของเขานะ แตะต้องไม่ได้หรอก!”

จู่ๆ หลี่หยางก็ส่ายหน้า พลางถอนหายใจออกมาอย่างน่าเวทนา

“จริงด้วย โบราณว่าก้นเสือห้ามลูบ อะไรที่ไม่ใช่ของเรา มันก็ไม่ใช่ของเราวันยังค่ำ พวกเราอย่าหาเรื่องใส่ตัว มาแย่งของรักของคนอื่นเลย!”

เติ้งฉีฉีพยักหน้าเห็นพ้องอย่างยิ่ง

“คนสวย ขอบใจในความใจกว้างของเธอนะ!”

พูดจบ เติ้งฉีฉีก็เดินอ้อมหวงอวี่ตรงไปหาแฟนสาวของเขา แล้วดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดหมับทันที

แฟนสาวของหวงอวี่มีชื่อว่าหวังเสวี่ย พอโดนเติ้งฉีฉีกอดกะทันหันก็ยืนอึ้ง ทำหน้าเหวอ ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น!

ส่วนทางด้านนั้น หวงอวี่ยังคงกอดปกป้องรถสุดที่รักของตัวเองอยู่ เห็นแฟนสาวโดนกอดก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ยังไงเติ้งฉีฉีก็เป็นผู้หญิง คงไม่ถึงขั้นลวนลามเอาเปรียบหวังเสวี่ยหรอกมั้ง?

ทว่าในวินาทีถัดมา หลังจากเติ้งฉีฉีปล่อยมือจากหวังเสวี่ย คำพูดของหลี่หยางกลับทำให้เขาต้องอ้าปากค้าง

“อ้าว หมอนี่ไม่ได้หวงเมียมากหรอกเหรอ? เห็นเรียกรถแข่งว่าเมียแล้วปกป้องซะขนาดนั้น เมื่อกี้เธอไปกอดไปลูบแฟนเขา ทำไมเขาถึงไม่เห็นโมโหเลยล่ะ?”

หลี่หยางแกล้งทำหน้าสงสัย

“ไม่รู้สิ บางทีนี่อาจจะเป็นรักแท้ก็ได้มั้ง? ผู้ชายน่ะ เฉพาะสิ่งที่รักและหวงแหนจริงๆ เท่านั้นแหละถึงจะห้ามใครแตะ ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไม่ใช่!”

“จริงสิหลี่หยาง ได้ยินว่านายเองก็เคยมีแฟน แล้วสุดท้ายเลิกกันเพราะเรื่องรถไม่ใช่เหรอ มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

เติ้งฉีฉีส่ายหน้าพลางถามด้วยความสงสัย

“เฮ้อ จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?”

“แฟนบ้าบออะไรนั่น พ่อแม่ฉันยัดเยียดให้ทั้งนั้นแหละ!”

“ปกติเห็นแก่หน้าพ่อแม่ฉันเลยไม่กล้าแตกหักด้วย ทำดีด้วยหน่อยก็ดันสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองแน่ซะงั้น ทุกครั้งที่ฉันจะไปซิ่งรถก็คอยขัดขวาง โมโหขึ้นมาฉันเลยเฉดหัวทิ้งไปเลย!”

หลี่หยางถอนหายใจยาว

“อะไรนะ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? นายตัดใจลงคอได้ยังไงเนี่ย? คนทั้งคนสู้รถแข่งคันเดียวไม่ได้เลยเหรอ?”

เติ้งฉีฉีแกล้งทำเสียงตกใจเบอร์ใหญ่

“ก็แหงอยู่แล้วปะ? ผู้หญิงน่ะ ฉันทำดีด้วยถึงจะได้เป็นผู้หญิงของฉัน แต่ถ้าคิดจะมาคอยบงการชีวิตฉันทุกเรื่อง ใครมันจะไปยอมวะ?”

“พอเลิกกันแล้ว ฉันนี่โล่งไปทั้งตัว เหมือนที่จอมยุทธ์ท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ชักกระบี่ช้าลง สำหรับฉันก็เหมือนกัน ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการซิ่งรถของฉันตก!”

“รถต่างหากคือสิ่งที่ลูกผู้ชายคู่ควรจะไล่ตามไปตลอดชีวิต!”

ทั้งสองคนรับส่งมุกกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทำราวกับไม่สังเกตเห็นเลยว่าหวังเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังโกรธจนควันออกหู

ในวินาทีนี้ ตาของหวังเสวี่ยแดงก่ำ สายตาที่จ้องมองหวงอวี่แทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่แล้ว

หลี่หยางคนนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ ทำกับผู้หญิงแบบนั้นเพราะแค่รถคันเดียว แถมยังพูดจาบ้าๆ แบบนั้นออกมาได้อีก!

แต่ถึงคำพูดของหลี่หยางจะน่าโมโหแค่ไหน คนที่เธอโกรธยิ่งกว่าก็คือหวงอวี่!

เห็นได้ชัดเลยว่าหวงอวี่ก็เป็นคนประเภทเดียวกับหลี่หยาง วันใดวันหนึ่ง เธอคงต้องเดินตามรอยแฟนเก่าของหลี่หยางแน่ๆ ใช่ไหม?

ในเวลานี้ เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างหลี่หยางกับเติ้งฉีฉี หวงอวี่ก็ยืนอึ้งไปนานแล้ว

พี่ชายคนนี้เจ๋งจริงว่ะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคอเดียวกัน เด็ดเดี่ยวได้ใจชะมัด

ในทางกลับกัน นาน่ากับคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ รวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็พากันอึ้งกิมกี่

พวกเขาไม่ได้บื้อเหมือนหวงอวี่ที่เอาแต่มองในมุมของนักแข่งรถ

ถอยออกมามองภาพรวม ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังฟังออกเลยว่าตอนนี้หลี่หยางกับเติ้งฉีฉีกำลังเล่นงิ้วรับส่งมุกกันชัดๆ!

คนหนึ่งชง คนหนึ่งตบ นี่มันจงใจเสี้ยมให้แตกแยก กะเอาหวงอวี่ให้ตายไปข้างเลยนี่หว่า!

“เยี่ยม พี่ชาย ชั้นเชิงร้ายกาจมาก!”

ทันใดนั้น หวงอวี่ก็ตบมือฉาด จ้องมองหลี่หยางด้วยสายตาเป็นประกายวาววับ

ในฐานะลูกผู้ชายที่คลั่งไคล้รถแข่งเหมือนกัน วินาทีนี้เขาแทบจะยกให้หลี่หยางเป็นสหายรู้ใจไปแล้ว

ภาพนี้ทำเอานาน่ากับคนอื่นๆ และคนดูในห้องไลฟ์แทบจะกระอักเลือดออกมาเป็นสายเลือด

ไอ้หมอนี่ไม่เห็นสายตาพิฆาตของแฟนตัวเองเลยหรือไงวะ?

จังหวะนี้ยังจะกล้าชมว่าดีอีกเหรอเนี่ย?!

“หวงอวี่…”

จู่ๆ น้ำเสียงเยียบเย็นที่แฝงแรงกดดันมหาศาลก็ดังขึ้น

หวงอวี่สะดุ้งเฮือกทั้งตัว ได้สติกลับมาในทันที!

พอหันขวับไปมอง ก็เห็นหวังเสวี่ยไม่รู้ไปคว้ากระบองหนามมาจากไหน กำลังสาวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเขาทีละก้าว

ฟึ่บ…

ชั่วพริบตา ใบหน้าของหวงอวี่ก็ซีดเผือด

ในเวลาเดียวกัน สมองของเขาก็แล่นเร็วราวกับสายฟ้าฟาด จนเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ในทันที

นี่มันติดกับเข้าให้แล้วสิวะ!

“ที่รัก ที่รัก ไม่ใช่อย่างนั้นนะ คุณฟังผมอธิบายก่อน!”

หวงอวี่ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มัวแต่มองหวังเสวี่ยที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จึงรีบถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าความกลัวทำให้แข้งขาอ่อนแรงจนซวนเซ ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นในพริบตา

“อธิบายเหรอ… ไปอธิบายกับยมบาลเถอะไป๊…”

หวังเสวี่ยสติแตกไปแล้ว เธอพุ่งพรวดเข้าไป ถึงจะไม่ได้เหวี่ยงกระบองหนามฟาดใส่ แต่กลับขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวหวงอวี่ สองกำปั้นน้อยๆ ประเคนใส่ราวกับพายุฝนกระหน่ำ รัวตีจนหวงอวี่ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันควัน

“อ๊าก…”

“อย่านะ…”

“อย่าตีหน้านะเฟ้ย…”

หวงอวี่ร้องลั่นอย่างน่าเวทนา พลางยกมือขึ้นมาป้องหน้าตัวเองไว้แน่น

ภาพความรุนแรงตรงหน้านี้ ทำเอาคนอื่นแทบไม่อยากจะมองเลยจริงๆ

ทีมงานโดยรอบต่างพากันส่ายหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป ส่วนนาน่ากับหลิวเทียนเซียนและคนอื่นๆ ก็ได้แต่ส่ายหัว ภาพนี้มันดูไม่จืดเลยจริงๆ ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์กลับชอบอกชอบใจกับเรื่องสนุกแบบนี้ คอมเมนต์ลอยหลั่งไหลเข้ามาอย่างถล่มทลาย ต่างพากันส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ น่าเสียดายที่เจ้าตัวมองไม่เห็น ไม่อย่างนั้นคงต้องด่าคนพวกนี้ว่าแล้งน้ำใจแน่ๆ!

แต่คนที่แสบสันจนควันออกหูกว่าผู้ชมพวกนั้นยังมีอยู่อีก เช่น หลี่หยาง และ เติ้งฉีฉี!

ทั้งคู่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางกอดอกทำหน้าพร้อมรอดูเรื่องสนุกเต็มที่ หวังเสวี่ยลงไม้ลงมือไปพลางแผดเสียงคำรามไปด้วย

“หวงอวี่ แกมันไอ้คนสารเลว!”

“ถ้าแกมีงานอดิเรกอื่นฉันจะไม่ว่าสักคำ ชอบอะไรไม่ชอบ ดันมาชอบซิ่งรถเนี่ยนะ?”

“แกรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน?”

“ไหนบอกว่าจะถ่ายซีรีส์สักเรื่องไว้เป็นที่ระลึก แล้วหลังจากนี้จะไม่ซิ่งรถอีกแล้วไง ฉันว่าแกจงใจหลอกฉันชัดๆ!”

หวังเสวี่ยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ยังไงเสียเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ได้มีความปรารถนายิ่งใหญ่อะไร แค่อยากให้คนในครอบครัวอยู่รอดปลอดภัย แต่งงานแล้วได้อยู่เคียงคู่กับสามีไปจนแก่เฒ่า

แต่ผู้ชายที่โหยหาความเร็ว ใครจะไปรู้ว่าวันไหนจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้บนถนนกันล่ะ

แล้วผู้ชายคนนี้ไม่เข้าใจความหวังดีของเธอไม่พอ มีเธออยู่แล้วแท้ๆ แต่ละวันยังเอาแต่กอดรถไม่ปล่อย วันนี้เธอจะต้องสั่งสอนเขาให้เข็ดหลาบให้ได้!

ทว่าทุบตีไปตั้งนาน นอกจากเธอจะไม่หายแค้นแล้ว ยังยิ่งตียิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เพราะมีคนคอยเสี้ยมอยู่ข้างๆ ไม่หยุด

“ไอ้หยา ดูสิ แฟนสาวที่ดีขนาดนี้ ทุกอย่างที่ทำก็เพื่อเขาทั้งนั้น ทำไมถึงไม่รู้จักสำนึกบุญคุณบ้างนะ?”

“หรือว่าพวกผู้ชายที่ชอบเล่นรถจะไม่แคร์ความรู้สึกของผู้หญิงกันเลยเหรอ นี่กะจะบีบให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องเป็นม่ายชัดๆ!”

เติ้งฉีฉีเอ่ยถามหลี่หยางด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้

“เธอจะไปรู้อะไร”

“เรื่องระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงน่ะ อยู่ด้วยกันก็แค่เพื่อสืบพันธุ์เท่านั้นแหละ ขอแค่สืบพันธุ์ได้ จะไปสนความรู้สึกอะไรนักหนา? ลำพังแค่ความรู้สึกตัวเองยังดูแลไม่ทันเลย!”

“คนเราเกิดมาชาติหนึ่ง มันก็ต้องลองใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบไม่ใช่เหรอ? สำหรับนักแข่งรถคนหนึ่งแล้ว ยังจะมีอะไรสำคัญไปกว่าการวิ่งไล่ตามสายลมกันล่ะ?”

หลี่หยางเบะปากตอบพลางยักไหล่